Bractwo Świętego Marka (Marxbrüder)
Bruderschaft unserer lieben Frauen und reinen Jungfrauen Marien und des heiligen und gewaltigen Himmelsfürsten Sanct MarxenNiemiecki cech szermierczy, który od 1487 roku dzierżył z przywileju cesarskiego monopol na tytuł mistrza długiego miecza. Siedzibą był Frankfurt.
Podstawowe informacje
NiemcyCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Bractwo Świętego Marka (Marxbrüder)
Marxbrüder, czyli Bractwo Świętego Marka, było niemieckim cechem szermierczym i najważniejszą instytucją europejskiej szermierki historycznej. Jego pełna nazwa brzmiała „Bruderschaft unserer lieben Frauen und reinen Jungfrauen Marien und des heiligen und gewaltigen Himmelsfürsten Sanct Marxen", a mowa potoczna skróciła ją do Marxbrüder. Bractwo powstało w piętnastowiecznej Norymberdze; dokładnej daty nie udokumentowano, a najstarsza wzmianka pisemna pochodzi z 1474 roku. Bywa, że do współzałożycieli zalicza się mistrza szermierki Hansa Talhoffera, ale i to jest hipoteza. Rozstrzygający jest zatem rok 1487, gdy cesarz Fryderyk III nadał bractwu przywilej: monopol na tytuł Meister des langen Schwerts, mistrza długiego miecza. Odtąd nikt inny w Rzeszy nie mógł tego tytułu przyznawać, a bractwo stało się cechem w pełnym znaczeniu, panem tego, kto może publicznie uczyć szermierki. Nauczano więcej niż samego długiego miecza: poświadczone są dusak, rapier, włócznia i długi kij. Bractwo przeniosło się do Frankfurtu, gdzie zbierało się co roku i co dwa lata wybierało nowego hetmana. Z nazwisk zachowali się Peter Falkner (1502–1506) i Anton Rast (1522–1526). Monopol nie przetrwał stulecia. W 1570 roku powstało w Pradze konkurencyjne towarzystwo Federfechter; Frankfurt uznał je w 1575 roku mimo protestów, a od 1607 roku, po liście Rudolfa II, oba miały równe przywileje.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.