Niemiecka szkoła szermierki (Liechtenauer)
Tradycja długiego miecza wywodzona od mistrza Liechtenauera z XIV wieku. To nie nieprzerwana linia nauczania — dzisiejsze HEMA rekonstruuje ją z rękopisów.
Podstawowe informacje
NiemcyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Niemiecka szkoła szermierki (Liechtenauer)
O sztuce walki Niemiecka szkoła szermierki (Liechtenauer)
Niemiecka szkoła szermierki to zbiorcza nazwa tradycji, którą źródła wywodzą od mistrza Johannesa Liechtenauera, poświadczonego w XIV wieku. Sam nie zostawił podręcznika: jego naukę przekazali uczniowie w postaci wierszowanych skrótów zwanych Zettel, celowo niezrozumiałych dla niewtajemniczonych; dopiero komentarze je rozpisują. Najstarszy rękopis, który je zawiera, to Hs. 3227a z końca XIV wieku, dziś w Germanisches Nationalmuseum w Norymberdze. Rdzeniem nauki jest długi miecz trzymany oburącz, ale tradycja obejmuje też kord, sztylet, włócznię, walkę w zbroi i zapasy. Szkoła opiera się na kilku zasadach: przejąć i utrzymać inicjatywę (Vor i Nach), wyczuć nacisk klingi przeciwnika dotykiem (Fühlen) oraz trafić jednym ruchem, który jednocześnie zasłania. Rdzeń techniczny tworzy pięć tak zwanych ukrytych cięć: Zornhau, Krumphau, Zwerchhau, Schielhau i Scheitelhau. Tradycję rozwijali dalej Sigmund Ringeck, Peter von Danzig, Paulus Kal, a w XVI wieku Joachim Meyer. Od lat dziewięćdziesiątych XX wieku z tych tekstów rekonstruuje się nowoczesne HEMA. Słusznie więc mówi się o sztuce udokumentowanej źródłami, a nie o nieprzerwanej linii nauczania: między ostatnimi historycznymi mistrzami a dzisiejszymi ćwiczącymi leży kilka stuleci.
Style i odmiany
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.