Szermierka Meyera (Kunst des Fechtens)
Szermierka według strasburskiego mistrza Joachima Meyera, który w 1570 roku wydał drukiem książkę o mieczu, dusaku, rapierze, sztylecie, kiju i halabardzie. Zachowały się jego rękopisy.
Podstawowe informacje
NiemcyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Szermierka Meyera (Kunst des Fechtens)
O sztuce walki Szermierka Meyera (Kunst des Fechtens)
Szermierka Meyera to zbiór nauk szermierczych Joachima Meyera, który na karcie tytułowej swojej książki nazywa się Freyfechter zu Straßburg. Według Dupuisa (Acta Periodica Duellatorum, 2021) Meyer został w 1560 roku mieszczaninem Strasburga jako wytwórca noży, żeniąc się z wdową, i pochodził z Bazylei. Urodzenie w 1537 roku jest według niego możliwe, ale z powodu imienników niepewne. W 1571 roku wstąpił na służbę księcia w Schwerinie i wkrótce po przybyciu zmarł, co potwierdza list kanclerza z 24 lutego 1571 roku.
Czytaj dalej
W 1570 roku Meyer wydał w Strasburgu u drukarza Thiebolta Bergera książkę Gründtliche Beschreibung der freyen Ritterlichen vnnd Adelichen kunst des Fechtens. Książka ma pięć części: szermierkę mieczem, dusakiem, rapierem, sztyletem z wieloma technikami zapaśniczymi, a na końcu kijem, halabardą i długą włócznią. Dupuis przypisuje ryciny Tobiasowi Stimmerowi. Książka jest dedykowana palatynowi Johannowi Casimirowi i została ponownie wydana w Augsburgu w 1600 roku. Meyer zostawił też rękopisy. Monachijski z 1561 roku ma 79 ilustracji i oprócz broni z książki drukowanej zawiera także walkę w zbroi, a inne znajdują się w Lundzie i w Rostocku. W latach sześćdziesiątych XVI wieku Meyer organizował publiczne pokazy szermiercze i według Dupuisa przygotował czterech szermierzy do egzaminu na mistrza szermierki. Dziś jego książka jest dostępna także w angielskim przekładzie Jeffreya L. Forgenga z 2006 roku.
Historia
Według Dupuisa (Acta Periodica Duellatorum, 2021) Joachim Meyer został w 1560 roku mieszczaninem Strasburga jako wytwórca noży, żeniąc się z wdową, która miała prawo miejskie. Jego domniemani rodzice Jakob Meyger i Anna Fründt mieszkali na bazylejskim przedmieściu St. Alban, w którego parafii Joachim Meyer został ochrzczony w 1537 roku, z powodu imienników nie jest to jednak pewne. W latach od 1560 do 1570 zostawił w archiwach niewiele śladów poza organizowaniem publicznych pokazów szermierczych, a w 1570 roku był skarbnikiem sądu strasburskiego cechu kowalskiego, co dokumentuje jego pozycję mistrza.
Czytaj dalej
W 1570 roku ukazała się w Strasburgu u Thiebolta Bergera jego książka Gründtliche Beschreibung der freyen Ritterlichen vnnd Adelichen kunst des Fechtens, dedykowana palatynowi Johannowi Casimirowi z linii Pfalz-Simmern. W 1571 roku Meyer opuścił Strasburg, wstąpił na służbę księcia w Schwerinie i wkrótce po przybyciu zmarł. Jego śmierć potwierdził kanclerz w liście do księcia z 24 lutego 1571 roku, w którym skarżył się na brak lekarza dworskiego. Niemiecka Wikipedia podaje jako dzień śmierci 24 lutego, angielska 23 lutego. Książkę według Dupuisa przedrukowano pośmiertnie w Augsburgu w 1600 roku z tymi samymi płytami i bez istotnych zmian tekstu. Jaquet (2020) podaje jeszcze augsburskie wydanie z 1610 roku. Green (2001) pisze, że Meyer spisał swoje nauki w 1570 roku, podobnie jak Jacob Sutor w 1612, i że Niemcy w ogóle opierali się przyjęciu rapiera na rzecz tradycyjnej broni.
Czym się różni
Pierre-Alexandre Chaize widzi według Dupuisa (Acta Periodica Duellatorum, 2021) w druku Meyera początki sportu mieszczańskiego, który wprawia ciało w ruch poprzez działalność społeczną. Dupuis zwraca uwagę, że szermierka pozostawała silnie związana z arystokracją. Jaquet i Walczak (2015) zaliczają Meyera do świadectw, które zawierają nauki o długim mieczu Martina Sibera. Angielska Wikipedia podaje, że druk Meyera stał się wpływowym źródłem dalszych niemieckich ksiąg szermierczych, w tym ksiąg Jacoba Sutora (1612) i Theodora Verolinusa (1672), które są jego uproszczonymi redakcjami.
Technika
Druk z 1570 roku ma według spisu treści zdigitalizowanego egzemplarza pięć ksiąg. Pierwsza dotyczy szermierki mieczem, druga dusaka, trzecia rapiera, czwarta sztyletu z wieloma technikami zapaśniczymi, a piąta kija, halabardy i długiej włóczni. Nagłówek drugiej księgi głosi, że zawiera wiele męskich i szybkich technik, dzięki którym początkujący ćwiczą zwinność, a potem szermierkę rapierem. Rękopis monachijski z 1561 roku ma według Dupuisa (2021) 79 ilustracji i części o mieczu dwuręcznym, dusaku, rapierze, sztylecie, kiju, halabardzie, długiej włóczni i walce w zbroi. Część o dusaku ma 23 obrazy. Angielska i niemiecka Wikipedia podają, że system Meyera wywodzi się z terminologii szkoły Liechtenauera, ale szermierka cywilna najwyraźniej czerpie też z ówczesnej włoskiej szermierki, w tym Achille Marozzo.
Trening
Ostrzem treningowym do długiego miecza był Feder. Według badania Gassmanna i współpracowników (Acta Periodica Duellatorum, 2017) ma tępe krawędzie i czubek, ale poza tym odpowiada długiemu mieczowi wymiarami, masą około 1400 gramów i wyważeniem. Historyczne Federn zachowały się z XVI i XVII wieku, a książka Meyera pokazuje ćwiczących z nimi w jego sali.
Stopnie i postępy
Według Dupuisa (Acta Periodica Duellatorum, 2021) Meyer w ciągu czterech lat przygotował czterech szermierzy do egzaminu na mistrza szermierki. Prośby o publiczną Fechtschule z lat 1560, 1561 i 1563 miały sprawić, że jeden z jego uczniów zostanie mistrzem. Sam figuruje na karcie tytułowej druku jako Freyfechter zu Straßburg, a w 1570 roku był skarbnikiem sądu cechu kowalskiego, co według Dupuisa dokumentuje status mistrza.
Dziś
Jeffrey L. Forgeng wydał angielski przekład druku z 1570 roku pod tytułem The Art of Combat: A German Martial Arts Treatise of 1570 w Londynie w 2006 roku. Rękopisy w Lundzie i Rostocku odnaleziono według Dupuisa (Acta Periodica Duellatorum, 2021) w latach 2008 i 2009, a rękopis monachijski z 1561 roku w Bayerisches Nationalmuseum opisał Dupuis w 2021 roku. Źródła rozchodzą się w datowaniu rękopisu z Lund. Dupuis datuje go na około 1568, Jaquet (2020) na 1560. Rękopis z Rostocku zawiera między innymi traktat o rapierze dedykowany hrabiemu Heinrichowi z Eberst i datowany na 1570.
Ciekawostki
Luis Pacheco de Narváez w książce Nueva Ciencia według Dupuisa (2021) uznaje Meyera za tłumacza Achille Marozza na niemiecki. Niektóre kompozycje w części o rapierze w rękopisie monachijskim przypominają ryciny w książce Marozza Opera Nova z 1536 roku. Rękopis monachijski jest dedykowany palatynowi Georgowi Hansowi z Veldenz, a dedykacja jest datowana na 1 marca 1561 roku według kalendarza juliańskiego.
Często zadawane pytania
Kim był Joachim Meyer?
Szermierz i wytwórca noży ze Strasburga, gdzie według Dupuisa (2021) został mieszczaninem w 1560 roku. W 1570 roku wydał książkę o szermierce, w 1571 roku wstąpił na służbę księcia w Schwerinie i wkrótce potem zmarł.
Jaką broń opisuje książka Meyera?
Druk z 1570 roku ma pięć ksiąg: miecz, dusak, rapier, sztylet z technikami zapaśniczymi oraz na końcu kij, halabardę i długą włócznię. Rękopis monachijski z 1561 roku zawiera ponadto walkę w zbroi.
Czy książka Meyera istnieje w przekładzie?
Tak. Angielski przekład Jeffreya L. Forgenga ukazał się w Londynie w 2006 roku pod tytułem The Art of Combat: A German Martial Arts Treatise of 1570.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.