Chuojiao (Kłująca stopa)
戳腳Północnochiński styl niskich postaw i kopnięć wstecznych z Raoyang w Hebei. Od 2014 roku znajduje się na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa Chin.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Chuojiao (Kłująca stopa)
Chuojiao, dosłownie kłująca noga, to północnochiński styl oparty na kopnięciach, dawniej zwany też zhiziquan lub tangzi tui. Państwowy portal dziedzictwa niematerialnego Chin wywodzi go ze Shaolin, a według przekazu powstał za dynastii Song, utrwalił się za Ming i rozkwitł za Qing. Udokumentowaną gałąź z Raoyang założył według portalu Feng Keshan, który za cesarza Jiaqinga uczył w okolicy Raoyang w Hebei. Chuojiao z Raoyang należy do gałęzi bojowej stylu i jest nastawione na prawdziwą walkę bez ozdób. Siła rąk wychodzi z kręgosłupa, kopnięć z mięśni pośladkowych, postawy są niskie, a typowe są kopnięcia wsteczne, smagnięcia i zamiatania. Przysłowie stylu mówi, że ręce to dwoje drzwi, a główne uderzenia prowadzą nogi. Do układów należy shisan jiao, który rodzina Song z Raoyang uważa za jądro stylu, a także jiu zhizi i jingang chui. Z broni ćwiczy się włócznię, szablę i włócznię dwugłową. Od 2014 roku chuojiao figuruje na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin jako pozycja VI-74, a wnioskodawcą był powiat Taocheng w mieście Hengshui. Ćwiczy się je w Hebei, Pekinie, Tianjinie i Liaoningu.
Historia
Państwowy portal dziedzictwa niematerialnego Chin wywodzi chuojiao ze Shaolin. Według przekazu powstało za dynastii Song, utrwaliło się za Ming i rozkwitło za Qing. Jest to tradycja, której nie znaleźliśmy w źródłach z epoki. Udokumentowana gałąź z Raoyang zaczyna się według portalu od Feng Keshana, który za cesarza Jiaqinga (1796–1820) uczył chuojiao w okolicy Raoyang w prowincji Hebei. Jego następcy stworzyli z tego spójną gałąź, która rozprzestrzeniła się wokół Hengshui, zwłaszcza we wsiach Beiguanzhuang, Wodi, Beizhangbao i Beishan. Dziś chuojiao ćwiczy się w Hebei, Pekinie, Tianjinie i Liaoningu. Dawniej styl nazywano też zhiziquan, jingang chui, tangzi tui i jiufan yuanyang tui.
Czym się różni
Według państwowego portalu chuojiao ma gałąź cywilną (wen) i bojową (wu), a chuojiao z Raoyang należy do bojowej. Dziennik Shenzhen Special Zone Daily podaje przydomek północna noga, który odróżnia styl od południowych stylów nastawionych na pracę rąk. Rodzina Song z Raoyang uważa układ shisan jiao za jądro stylu. Angielska Wikipedia dzieli formy inaczej, na kierunek bojowy Hao z Shenyang z dziewięcioma następującymi po sobie formami podwójnych kopnięć i kierunek cywilny Hu z dwunastoma do trzydziestu dwóch ruchów. Wymienia rodzinne gałęzie Liu z Lixian, Duan z Raoyang, Zhao z Gaoyang, Wang i Wei.
Technika
Gałąź z Raoyang jest według państwowego portalu nastawiona na prawdziwą walkę bez ozdobnych technik. Kładzie nacisk na siłę z kręgosłupa i bioder, niskie postawy, zwartą pracę rąk i kopnięcia, głównie wsteczne. Siła uderzeń rąk wychodzi z kręgosłupa, kopnięć z mięśni pośladkowych. Skręcanie talii i bioder wraz ze smagnięciem głową i ramieniem daje siłę odśrodkową, którą dawni mistrzowie porównywali do skręconej liny albo bębenka z kuleczkami. Podstawowa postawa nazywa się ding od znaku 丁. Noga podporowa niesie ciężar, kopiąca celuje czubkiem w dół, a pięta jest uniesiona. Typowe są kopnięcia wsteczne, jak jiufan yuanyang tui, zewnętrzne smagnięcia, wsteczne deptania i wsteczne zamiatania. Do układów należą shisan jiao, jiu zhizi, jingang chui i shiba lan tui, z broni dwugłowa włócznia shuangtou she, włócznia liuhe qiang, szabla qiqiang bagua dao i wielka szabla chunqiu dadao.
Trening
Państwowy portal nie podaje konkretnych ćwiczeń. Opisuje tylko zasady z przysłów: ręce to dwoje drzwi, a główne uderzenia prowadzą nogi, ręce dają mniejszą część siły, a nogi większą, a bez współgrania górnej części ciała nogi są mało warte. Chuojiao przekazuje się między mistrzem a uczniem i w rodzinach i żyje jako tradycja ludowa w kilku miejscowościach. Według angielskiej Wikipedii do treningu lekkości należą skoki do ściany z obciążnikami na łydkach. Tradycja przypisuje legendarnemu Deng Liang osiemnaście podstawowych technik nóg ułożonych w łańcuch 108 sztuczek.
Stopnie i postępy
Własnego systemu stopni chuojiao nie znaleźliśmy w źródłach. Jako państwowego przenosiciela portal dziedzictwa niematerialnego podaje Song Junjiego, innych nie odnaleźliśmy. Angielska Wikipedia podaje jako obecnych przedstawicieli rodzinnych gałęzi Zhang Shuanglong za rodzinę Liu i Li Jiantao za Raoyang.
Dziś
Chuojiao od 2014 roku figuruje na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin, w czwartej partii jako pozycja VI-74 z numerem porządkowym 1305. Wnioskodawcą był powiat Taocheng w mieście Hengshui. 25 maja 2024 roku Song Junjie zaprezentował chuojiao z Raoyang na targach kultury w Shenzhen, według dziennika Shenzhen Special Zone Daily po raz pierwszy w historii targów.
Ciekawostki
W powieści Opowieści znad brzegów rzeki bohater Wu Song w stanie upojenia pokonuje Jiang Menshena kopnięciami, które dziennik Shenzhen Special Zone Daily przypisuje chuojiao. Rodzina Song nazywa układ shisan jiao żywą skamieliną chińskich sztuk walki. Styl nazywany jest też yuanyang tui, dosłownie noga kaczek mandarynek. Według angielskiej Wikipedii Hu Fengsan przeszedł za panowania cesarza Guangxu około 500 kilometrów, aby uczyć się u braci Duan.
Często zadawane pytania
Co oznacza chuojiao?
Dosłownie kłująca noga. Dawniej styl nazywano też zhiziquan, jingang chui lub tangzi tui, a przezywa się go północna noga.
Skąd pochodzi chuojiao?
Według państwowego portalu dziedzictwa niematerialnego Chin wywodzi się ze Shaolin. Udokumentowana gałąź z Raoyang zaczyna się jednak od Feng Keshana, który uczył w Raoyang w Hebei za cesarza Jiaqinga.
Czy chuojiao jest na liście dziedzictwa niematerialnego?
Tak. Od 2014 roku jest na państwowej liście Chin jako pozycja VI-74, a wnioskodawcą był powiat Taocheng w mieście Hengshui.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.