Boks modliszki
螳螂拳Północnochiński styl z Shandongu naśladujący polowanie modliszki. Znakiem rozpoznawczym jest dłoń w kształcie haka; modliszka południowa to inna linia.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Boks modliszki
O sztuce walki Boks modliszki
Tanglangquan, pięść północnej modliszki, to tradycyjna chińska sztuka walki z regionu Jiaodong w prowincji Shandong. Według państwowej listy niematerialnego dziedzictwa Chin powstała na przełomie dynastii Ming i Qing przez naśladowanie ruchów modliszki i tradycyjnie przypisuje się ją Wang Langowi. Opowieść o modliszce polującej na cykadę to legenda, a pierwszym udokumentowanym nosicielem jest Li Bingxiao z Laiyangu za panowania cesarza Qianlonga. Styl łączy szybkość i napór do przodu, techniki długie i krótkie oraz siłę twardą i miękką. Technikę streszczają cztery umiejętności: hak, objęcie, chwyt i zerwanie. Do treningu należy ćwiczenie żelaznej dłoni i luohan gong, a do broni miecz modliszki i broń długa. Głównymi gałęziami północnymi są według państwowej listy taiji, meihua, qixing, liuhe i xiaojia. Nie należy jej mylić z południową modliszką, samodzielną sztuką hakka z południa Chin, która z północną modliszką dzieli nazwę, nie pochodzenie. Tanglangquan znajduje się na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa Chin od 2011 roku. W 2026 roku odbyły się w Laiyangu pierwsze międzynarodowe zawody i otwarto tam muzeum stylu.
Historia
Według państwowej listy niematerialnego dziedzictwa Chin Tanglangquan to tradycyjna sztuka walki powstała przez naśladowanie ruchów modliszki, rozpowszechniona w regionie Jiaodong w prowincji Shandong. Powstała na przełomie dynastii Ming i Qing i tradycyjnie przypisuje się ją Wang Langowi. Chińska prasa wprost podaje, że opowieść o tym, że wymyślił styl po obserwacji modliszki polującej na cykadę, to legenda. Pierwszym historycznie udokumentowanym nosicielem jest według Kroniki powiatu Laiyang, cytowanej przez dziennik Qilu Evening News, Li Bingxiao z Xiaochishanu w Laiyangu, działający za panowania cesarza Qianlonga. Do dalszych przekazicieli z Laiyangu należą Zhao Zhu, Liang Xuexiang, Jiang Hualong i Song Zide oraz tak zwani trzej Shan z Laiyangu: Wang Yushan, Cui Shoushan i Li Kunshan. Według historyka Bena Judkinsa instruktorzy stowarzyszenia Jingwu sprowadzili północną modliszkę w rejon Hongkongu w latach dwudziestych XX wieku.
Czym się różni
Północnego Tanglangquan nie należy mylić z południową modliszką. Styl północny powstał według państwowej listy przez naśladowanie ruchów modliszki i wywodzi się od Wang Langa z Shandongu. Południowa modliszka to sztuka hakka z legendą o kucharzu Chow Ah Naamie z mitycznej południowej świątyni i według historyka Bena Judkinsa na ogół nie uchodzi za styl naśladowczy. Opiera się na ćwiczeniach wrażliwości i ćwiczeniach w parach, uzupełnionych medytacją o wschodzie słońca i ćwiczeniami oddechowymi. Bezpośredniego porównania technicznego obu stylów nie znaleźliśmy w fachowych źródłach. W ramach północnej modliszki państwowa lista wymienia jako główne gałęzie taiji, meihua (kwiat śliwy), qixing (siedem gwiazd), liuhe (sześć harmonii) i xiaojia (mała rama). Taiji, meihua i xiaojia są szczególnie rozpowszechnione w Qixia.
Technika
Państwowa lista podaje jako cechy stylu szybkość, dzikość i napór do przodu, połączenie technik długich i krótkich oraz siłę twardą i miękką. Chińska prasa ujmuje technikę w czterech umiejętnościach: gou, lou, diao i cai, czyli haku, objęciu, chwycie i zerwaniu. Podstawą jest połączenie uderzeń, kopnięć i ruchów tocznych. Według agencji Xinhua techniczna zawartość gałęzi siedmiu gwiazd obejmuje pracę rąk, ciała i kroków, chwyty i zapasy. Do broni stylu należą miecz modliszki, miecz oburęczny i broń długa.
Trening
Zewnętrznym przygotowaniem stylu jest według państwowej listy ćwiczenie żelaznej piaszczystej dłoni, wewnętrznym luohan gong. Według agencji Xinhua gałąź siedmiu gwiazd ćwiczy uderzenia klepane paida gong oraz ćwiczenie osiemnastu luohanów shiba luohan gong. Reportaż z jednej szkoły w Yantai opisał ćwiczenie żelaznego ramienia, w którym ćwiczący wielokrotnie uderza ramieniem w drzewo. W Laiyangu Tanglangquan uczy się w szkołach od 2018 roku, a według lokalnego doniesienia naukę przeszło ponad dziesięć tysięcy ćwiczących.
Stopnie i postępy
Jednolitego systemu stopni ani pasów dla Tanglangquan nie znaleźliśmy. Pozycję w tradycji wyraża raczej urzędowe uznanie nosicieli: według lokalnego doniesienia Laiyang ma 5 nosicieli na poziomie prowincji, 23 na poziomie miasta Yantai i ponad 200 na poziomie Laiyangu.
Dziś
Tanglangquan od 3. partii z 2011 roku figuruje na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa Chin pod numerem 805 (kod VI-33) jako rozszerzenie pozycji powiatu Laoshan w Qingdao. Kolejną pozycję ma w 5. partii powiat Shinan w Qingdao. Hongkońska lista niematerialnego dziedzictwa prowadzi Tanglangquan jako pozycję 391 z czterema odmianami. Od 30 lipca do 3 sierpnia 2026 roku w Laiyangu odbyły się pierwsze międzynarodowe zawody Tanglangquan ze 118 drużynami i ponad 1 800 uczestnikami, m.in. z Brazylii, Niemiec, USA, Rosji i Francji. Według China News Service zorganizowało je Centrum Zarządzania Wushu i Chińskie Stowarzyszenie Wushu. Podczas zawodów otwarto Chińskie Muzeum Tanglangquan, według organizatorów pierwsze takie muzeum w Chinach.
Ciekawostki
Zbiory Chińskiego Muzeum Tanglangquan w Laiyangu obejmują rękopiśmienne podręczniki, stare fotografie i broń, taką jak gwiazda dziesięciu palców, ręczny toporek z hakiem i szabla modliszki. Według China Daily styl przekazuje się w Yantai od prawie 300 lat, a według reportażu łączy w sobie istotę 18 różnych technik walki. Mistrz gałęzi liuhe Zhang Daojin przyjął pierwszego hiszpańskiego ucznia w 2006 roku i od tamtej pory według China Daily nauczał w Hiszpanii tysiące ludzi.
Style i odmiany
Odmiana modliszki szantuńskiej, którą Wikipedia uznaje za miękką modliszkę i wywodzi z linii Wei San, Lin Shichun i Ding Zicheng.
Według Wikipedii i stron szkoły nazwa instytutu tajwańskiego mistrza Su Yu-changa, w którym uczy się kilku odmian modliszki i bajiquan w osobnych programach.
Jedna z głównych odmian modliszki z Shandongu, którą według Wikipedii do Szanghaju i Hongkongu przywiózł Luo Guangyu.
Często zadawane pytania
Czym jest styl modliszki?
Tanglangquan to północny chiński styl kung-fu, który według państwowej listy niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin powstał przez naśladowanie ruchów modliszki i rozpowszechnił się w regionie Jiaodong w prowincji Shandong. Główne odłamy to taiji, meihua, qixing, liuhe i xiaojia.
Kto założył styl modliszki?
Tradycja przypisuje go Wang Langowi z przełomu dynastii Ming i Qing, ale opowieść o modliszce polującej na cykadę jest legendą. Pierwszym historycznie udokumentowanym nosicielem jest według Kroniki Laiyangu Li Bingxiao, który działał za panowania cesarza Qianlonga.
Jaka jest różnica między modliszką północną a południową?
Modliszka północna pochodzi z Shandongu i powstała przez naśladowanie ruchów modliszki. Modliszka południowa to samodzielna sztuka hakka z południa Chin z legendą o kucharzu Chow Ah Naamie, a według historyka Bena Judkinsa nie uważa się jej ogólnie za styl naśladowczy. Łączy je nazwa, nie pochodzenie.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.