Boks modliszki
螳螂拳Północnochiński styl z Shandongu naśladujący polowanie modliszki. Znakiem rozpoznawczym jest dłoń w kształcie haka; modliszka południowa to inna linia.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Boks modliszki
O sztuce walki Boks modliszki
Tanglangquan, północna pięść modliszki, powstało w prowincji Shandong, a tradycja przypisuje je mistrzowi Wang Langowi z XVII wieku. Opowieść głosi, że wymyślił je po obserwacji modliszki walczącej z cykadą — historycznie niepoświadczone, ale styl rzeczywiście kopiuje sposób, w jaki owad chwyta zdobycz. Znakiem rozpoznawczym jest hak. Dłoń zgina się w nadgarstku, a palce zwierają się razem, tworząc chwyt, który nie zaciska ramienia przeciwnika w pięści, lecz szarpie je i prowadzi w bok. Nie blokuje się: nadchodząca kończyna zostaje przyklejona i odprowadzona, podczas gdy druga ręka już atakuje. Drugą połową stylu jest praca nóg. Shandongskie kroki małpy dają niskie, szybkie przemieszczenia i częste zmiany linii, więc modliszka porusza się zupełnie inaczej, niż sugerowałaby technika uderzeń górnej części ciała. Główne gałęzie północne to siedmiogwiezdna, kwiatu śliwy, sześciu harmonii, modliszka taiji i tajemna brama. Różnią się proporcją twardości i miękkości oraz dystansem pracy. Ważne, by nie mylić jej z modliszką południową, czyli Chow Gar i Chu Gar. To odrębna linia hakka z południa Chin, która dzieli nazwę, ale nie pochodzenie ani technikę.
Style i odmiany
Najbardziej miękki ze stylów modliszki. W przeciwieństwie do twardych gałęzi siedmiu gwiazd i kwiatu śliwy stawia na pracę wewnętrzną i własne formy.
Połączenie bajiquanu i stylu modliszki stworzone przez tajwańskiego mistrza Su Yu-changa. Dziś uczy się go bardziej w Europie i Ameryce niż w Chinach.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.