Sikaran
Filipińska sztuka nóg z prowincji Rizal. Ręce tylko osłaniają: w tradycyjnych zawodach uderzenie ręką oznacza dyskwalifikację.
Podstawowe informacje
FilipinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Sikaran
Sikaran to filipińska sztuka walki z gminy Baras w prowincji Rizal na wyspie Luzon. Nazwa pochodzi od tagalskiego słowa sikad, czyli kopnąć, i trafnie oddaje istotę: sikaran jest sztuką nóg. Wedle własnej reguły ćwiczący pracuje w dziewięćdziesięciu procentach nogami, a w jednej dziesiątej rękami, przy czym ręce służą wyłącznie do osłony i do podcięć. W tradycyjnych zawodach uderzenie ręką jest powodem dyskwalifikacji, a takiej reguły inne sporty walki nie znają. Kopnięcia dzieli się według celu oraz według tego, czy mają rywala odepchnąć, obalić, czy trafić z pełną mocą; najtwardsze mają własne nazwy i w tradycyjnej postaci zadawano je bez ochraniaczy i z gołym tułowiem. Pochodzenie jest wiejskie. Sikaran nie powstało w wojsku ani w szkole, lecz na polach ryżowych po żniwach, gdy chłopi zbierali się do zmagań na skoszonym polu. Źródeł pisanych do jego dawniejszych dziejów nie ma; przekaz był ustny, a twierdzenie, że ćwiczono je już przed przybyciem Hiszpanów w szesnastym wieku, jest tradycją miejscową, a nie faktem udokumentowanym. Dzisiejszą zorganizowaną postać nadali mu dwaj ludzie. Melton Geronimo, oficer lotnictwa i burmistrz Barasu, założył World Sikaran Arnis Brotherhood i wprowadził program z pasami na wzór karate. Osias Banaag założył następnie Global Sikaran Federation i promuje sikaran jako sport tradycyjny na arenie międzynarodowej.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.