Mianquan (bawełniana pięść)
綿拳Szanghajski styl kung-fu o płynnych, ciągłych ruchach, w których łączy się miękkie z twardym. Na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa Chin od 2014, linia od Meng Guangyina.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Mianquan (bawełniana pięść)
Mianquan, po polsku bawełniana pięść, to chiński styl, którego zachowana linia żyje w Szanghaju. Na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin jest zapisany od 2014 roku (czwarta partia, pozycja VI-76, kategoria sport tradycyjny, gry i akrobatyka) za dzielnicę miejską Yangpu, a instytucją chroniącą jest Społeczne Centrum Kultury Jiangpu. Według opisu państwowej pozycji nazwy nie wyjaśnia miękkość, lecz ciągłość: ruchy są okrągłe, płynne i nieprzerwane, miękkie łączy się w nich z twardym, a forma z zamiarem.
Czytaj dalej
Według lokalnej tradycji styl powstał na górze Wudang jako tajna technika i rozpowszechnił się wśród ludu na przełomie dynastii Ming i Qing, źródło określa to jako tradycję. Najstarszym udokumentowanym nauczycielem jest Meng Guangyin z Cangzhou w prowincji Hebei, który uczył stylu w Szanghaju pod koniec dynastii Qing, dokładnego roku opis nie podaje. Artykuł w serwisie państwowej listy z 2014 roku podaje, że uczył jako strażnik eskorty w domu kupca Li Ruijiu. Linia prowadzi przez jego ucznia Sun Fuhaia, który uczył się osiem lat i zgodnie z zasadą nauczyciela uczył tylko prostych robotników, oraz przez jego uczniów, wśród nich Yang Lianquana. Reprezentatywnym nosicielem piątej partii państwowej listy jest wnuk Sun Fuhaia, Sun Hongxi (urodzony w 1957 roku w Nankinie), który przejął styl od ojca Sun Changgena i w 2008 roku założył klub w miejscu bezpłatnego placu ćwiczeń dziadka przy Lanzhou Road w Szanghaju. Według państwowej listy styl przekazuje się ustnie od czterech pokoleń, a od 2014 roku przyjmuje piąte. Nie udało nam się potwierdzić danych o wieku około trzystu lat, o latach życia Sun Fuhaia i o tysiącu ćwiczących, biografia nosiciela podaje ponad stu uczniów. Opis państwowej pozycji wymienia techniki dłoni, łokci i kopnięć, nacisk na siłę wewnętrzną, krótki dystans, kontrę, stabilne kroki, siłę płynącą z bioder i naturalny oddech oraz podaje układy Lianhuan zhou, Mianquan panda i Mianquan longxing. Angielska Wikipedia podaje pokazy stylu na igrzyskach olimpijskich w Berlinie w 1936 roku i na defiladzie w Tiencinie w 1953 roku, z odniesieniem do Chlumský (2015) i Svinth (2003), w źródłach państwowej listy tego nie znaleźliśmy.
Historia
Według lokalnej tradycji mianquan powstał na górze Wudang jako tajna technika i rozpowszechnił się wśród ludu pod koniec dynastii Ming i na początku Qing, co opis państwowej pozycji podaje jako tradycję. Udokumentowana historia zaczyna się w Szanghaju. Najstarszym udokumentowanym nauczycielem jest Meng Guangyin z Cangzhou w prowincji Hebei, który uczył stylu w Szanghaju pod koniec dynastii Qing. Artykuł w serwisie państwowej listy z 17 grudnia 2014 roku podaje, że uczył jako strażnik eskorty w domu bogatego kupca Li Ruijiu, i zapisuje imię Menga innymi znakami niż opis pozycji, wymowa jest ta sama.
Czytaj dalej
Sun Fuhai należał do pierwszych szanghajskich uczniów Menga, uczył się osiem lat i zgodnie z zasadą nauczyciela uczył tylko prostych robotników. Wśród jego uczniów był Yang Lianquan. Według państwowej listy styl przekazuje się ustnie od czterech pokoleń, a od 2014 roku przyjmuje piąte pokolenie uczniów. W 2008 roku wnuk Sun Fuhaia, Sun Hongxi, założył klub w miejscu bezpłatnego placu ćwiczeń dziadka przy Lanzhou Road 857 w Szanghaju. Mianquan zapisano na państwową listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin w czwartej partii 2014 roku jako pozycję VI-76 (numer porządkowy 1307) w kategorii sport tradycyjny, gry i akrobatyka, za dzielnicę miejską Yangpu w Szanghaju. Instytucją chroniącą jest Społeczne Centrum Kultury Jiangpu w dzielnicy Yangpu. Źródła nie podają ani założyciela, ani roku powstania.
Technika
Według opisu państwowej pozycji nazwę wyjaśnia natura ruchu: ruchy są okrągłe, płynne i ciągłe, bez przerw, miękkie łączy się w nich z twardym, a forma z zamiarem. Opis wymienia techniki dłoni, łokci i kopnięć oraz różne postawy, nacisk na siłę wewnętrzną, krótki dystans, kontrę, stabilne kroki, siłę płynącą z bioder i naturalny oddech. Według artykułu w serwisie państwowej listy z 2014 roku mianquan ćwiczy się głównie jako architekturę postaw i ruchów (jiazi), układy są tylko uzupełnieniem, a architektura dzieli się na dużą i małą. Opis pozycji wymienia układy Lianhuan zhou, Mianquan panda i Mianquan longxing. Zestawem nastawionym na zdrowie jest Mian ba shi, podstawowe ćwiczenie o ośmiu formach, które według tego samego artykułu rozwija zewnętrzną płynność oraz wewnętrzne qi i siłę.
Trening
Naukę prowadzi dziś linia nosiciela Sun Hongxiego. Według jego biografii w serwisie państwowej listy uporządkował układy podstawowych dwunastu form, ćwiczenia w parach o osiemnastu formach, Mian ba shi, Mianquan tiekao panda i Mian qigong oraz wydał książkę ilustrowaną Mianquan z dołączoną płytą. Według tej samej biografii mianquan naucza się jako koło zainteresowań w pięciu szanghajskich szkołach, wśród nich w szkole Kunming i w filii pierwszej szkoły podstawowej przy Qiqihar Road, a klub ma ponad stu uczniów w rejonie Jiangsu, Zhejiang i Szanghaju, to twierdzenie szkoły w biografii nosiciela. Chiński urząd własności intelektualnej (CNIPA) podał w 2023 roku, że po zapisaniu na listę powstały ośrodki przekazu w Szanghaju, Hangzhou i gdzie indziej, a nosiciel Xia Fadu uczy dzieci w szkole podstawowej przy ulicy Jiangpu w dzielnicy Yangpu. Systemu stopni ani duan dla mianquan nie znaleźliśmy w źródłach.
Dziś
Reprezentatywnym nosicielem państwowej listy (piąta partia nosicieli) jest Sun Hongxi, urodzony w czerwcu 1957 roku w Nankinie, który uczył się stylu od ojca Sun Changgena. Instytucją chroniącą pozycji jest Społeczne Centrum Kultury Jiangpu w szanghajskiej dzielnicy Yangpu. Rząd Szanghaju opisuje mianquan jako niematerialne dziedzictwo szczebla krajowego, a we wrześniu 2025 roku nosiciel Wang Zhuqing prowadził jego nauczanie na kursie dla zagranicznych studentów w Yangpu Culture and Art Center. Mianquan nie jest samodzielną konkurencją zawodową wushu, w przepisach IWUF go nie znaleźliśmy. Angielska Wikipedia podaje pokaz stylu na igrzyskach olimpijskich w Berlinie w 1936 roku i zmodyfikowany pokaz na defiladzie w Tiencinie w 1953 roku (Lan Suzhen), z odniesieniem do Chlumský (2015) i Svinth (2003), w źródłach państwowej listy ani rządu Szanghaju tego nie znaleźliśmy.
Często zadawane pytania
Czy mianquan znajduje się na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa Chin?
Tak. Jest zapisany jako pozycja VI-76 w czwartej partii z 2014 roku za dzielnicę miejską Yangpu w Szanghaju, a instytucją chroniącą jest Społeczne Centrum Kultury Jiangpu.
Kto wprowadził mianquan do Szanghaju?
Najstarszym udokumentowanym nauczycielem jest Meng Guangyin z Cangzhou w prowincji Hebei, który uczył stylu w Szanghaju pod koniec dynastii Qing. Jego uczeń Sun Fuhai przekazał linię dalej.
Dlaczego styl nazywa się bawełniana pięść?
Według opisu państwowej pozycji nazwa wywodzi się z ruchów okrągłych, płynnych i nieprzerwanych, w których łączy się miękkie z twardym. Nie chodzi o miękkość, lecz o ciągłość.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.