Piguaquan (pięść siekąca)

Podstawowe informacje

Kraj pochodzeniaChiny

RegionAzja

Główny naciskUderzenia

Poziom kontaktuPełny kontakt

System stopniCertyfikaty

Charakter i pochodzenie

Trening

Dla kogo

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

O sztuce walki Piguaquan (pięść siekąca)

Piguaquan, czyli tnąca i zawieszona pięść, to północnochiński styl z Cangzhou w prowincji Hebei. Według państwowego portalu niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin był rozpowszechniony już w połowie dynastii Ming, a w okresie Republiki systematycznie przekształcili go Ma Yingtu i Guo Changsheng. Styl opiera się na szybkich ruchach o wybuchowej sile i na praktycznym użyciu w walce. Czerpie z technik tongbiquanu i bajiquanu, z którym według angielskiej Wikipedii często uczy się go jako uzupełniającą się parę. Wśród zestawów są qinglongquan, guaquan, paochui i feihuquan, a z bronią najmocniej wiąże się długa szabla miaodao. Teorię stylu portal opiera na parach yin i yang, twarde i miękkie oraz wewnętrzne i zewnętrzne. Tradycja mówi o dwóch gałęziach z połowy dynastii Qing, Nanpi i Yanshan, których założycieli nie znaleźliśmy w źródle wyższego rzędu. Nie udało nam się udokumentować założyciela stylu ani roku powstania. Od 2008 roku piguaquan znajduje się na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin jako rozszerzenie pozycji wushu z Cangzhou, z nosicielem Guo Guizengiem. Portal ostrzega jednak, że stylowi grozi brak kontynuatorów.

Historia

Według państwowego portalu niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin piguaquan pochodzi z Cangzhou w prowincji Hebei i był rozpowszechniony już w połowie dynastii Ming. W okresie Republiki systematycznie przekształcili go Ma Yingtu i Guo Changsheng. Według angielskiej Wikipedii obaj byli trenerami w Centralnym Instytucie Guoshu, który rząd nacjonalistyczny założył w 1928 roku, i połączyli elementy dwóch gałęzi, Yanshan i Nanpi. Tradycja łączy gałąź Nanpi z Guo Dafa, a gałąź Yanshan ze Zhuo Baomei, obu z połowy dynastii Qing. Tych nazwisk nie znaleźliśmy w źródle wyższego rzędu.

Czym się różni

Najbliższym krewnym piguaquanu jest bajiquan, z którego według portalu państwowego czerpie. Według angielskiej Wikipedii oba style często uczy się jako uzupełniającą się parę, a niektóre linie ćwiczą wspólne zestawy baji-pigua. Z tongbeiquanem piguaquan dzieli długie, smagające uderzenia i według portalu również z niego czerpie. Ujednolicony system przejął według Wikipedii umiejętności z 24 form tongbeiquanu. Gałąź Yanshan specjalizowała się według Wikipedii w formach qinglong i powolnych formach piguaquan.

Technika

Portal państwowy opisuje piguaquan jako styl szybkich ruchów o wybuchowej sile, z naciskiem na atak, obronę i praktyczne użycie w walce. Czerpie z technik tongbiquanu i bajiquanu. Wśród zestawów są zestaw szybki i wolny, qinglongquan, guaquan, paochui, feihuquan i pigua gunlei zhang. Z broni z tym stylem najmocniej wiąże się długa szabla miaodao, którą piguaquan przejął. Portal wymienia dalej kij fengmo gun, szablę pigua dao, włócznię qi qiang, miecz qingping jian, haki xing gou, dwugłowego węża shuangtou she i halabardę ji.

Trening

Konkretnej metodyki treningu nie znaleźliśmy w źródłach. Portal państwowy opiera teorię stylu na parach yin i yang, niebo i ziemia, okrągłe i kwadratowe, twarde i miękkie oraz wewnętrzne i zewnętrzne, i mówi o wpływie taoizmu, buddyzmu i konfucjanizmu. Według angielskiej Wikipedii siła piguaquan powstaje z przyspieszania obracających się ramion, a biodra tylko prowadzą duże sieczne ruchy. W bajiquan natomiast siła pochodzi z obrotu i opadania bioder.

Stopnie i postępy

Własnego systemu stopni piguaquanu nie znaleźliśmy w źródłach. Na liście państwowej styl figuruje w ramach pozycji VI-10 poświęconej wushu z Cangzhou, wpisanej w 2006 roku w pierwszej partii i rozszerzonej w 2008 roku o piguaquan. Jako jego nosiciela portal podaje Guo Guizenga.

Dziś

Wushu z Cangzhou znajduje się od 2006 roku na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin jako pozycja VI-10 z numerem porządkowym 292. Wnioskodawcą było miasto Cangzhou, a chroni je stowarzyszenie wushu z Cangzhou. Piguaquan dołączył w 2008 roku w drugiej partii jako rozszerzenie pozycji, obok liuhequanu z Botou, bajiquanu z Mengcun i yanqingquanu. Portal ostrzega zarazem, że stylowi mimo wsparcia stowarzyszenia wushu grozi brak kontynuatorów i potrzebuje lepszej ochrony.

Ciekawostki

Znane powiedzenie, które cytuje również angielska Wikipedia, mówi, że gdy do baji dodać pigua, boją się nawet bogowie i demony. Cangzhou, skąd pochodzi piguaquan, jest wpisane na państwową listę jako całość pod nazwą wushu z Cangzhou. Pod tą jedną pozycją są obok piguaquanu także liuhequan, bajiquan i yanqingquan. Według angielskiej Wikipedii piguaquan pojawia się też w grach wideo, między innymi w seriach Tekken, Dead or Alive i Shenmue.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.