Piguaquan (pięść siekąca)
劈掛拳Północnochiński styl z Cangzhou słynący z długich, cepowatych zamachów ramion. Tradycyjnie ćwiczony razem z bajiquanem i szablą miaodao.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Piguaquan (pięść siekąca)
O sztuce walki Piguaquan (pięść siekąca)
Piguaquan, czyli „pięść tnąca i zawieszona", to północnochiński styl związany przede wszystkim z powiatem Cangzhou w prowincji Hebei. Jego znakiem rozpoznawczym jest długie, zamachowe ramię. Ramienia nie prowadzi się jak sztywnej dźwigni, lecz puszcza jak cep: bark się rozluźnia, ręka opada po długim torze, a energia dociera do dłoni dopiero na końcu ruchu. Nazwa to oddaje, bo pi znaczy ciąć, a gua zawieszać lub zarzucać. Uderzenia zadaje się głównie otwartą dłonią, z góry na dół i w poprzek, w towarzystwie gwałtownego obrotu tułowia oraz niskiej, szybkiej pracy nóg. Metoda ciała kładzie nacisk na luźne barki, sprężysty kręgosłup i nieprzerwane przeniesienie siły z bioder do opuszków palców. W Cangzhou piguaquan ćwiczy się tradycyjnie wraz z bajiquanem, a obie sztuki uchodzą za uzupełniające się przeciwieństwa: baji działa krótko i uderzeniowo z bliska, pigua długo i zamachowo na średnim dystansie. Stąd znane powiedzenie, że kto połączy baji i pigua, tego boją się nawet bogowie i demony. Program obejmuje dużą ramę da jia, formy Qinglong i Feihu oraz wiele ćwiczeń rozwijających zamach. Spośród broni styl jest najściślej związany z miaodao, długą szablą, której obsługa wprost wynika z zamachu ramienia. W dwudziestym wieku bracia Ma Fengtu i Ma Yingtu usystematyzowali styl i wprowadzili go do programów chińskich instytucji wojskowych i sportowych. Przypisanie stylu Wu Zhongowi należy do tradycji rodowej; Wu Zhong jest udokumentowany przede wszystkim jako przodek linii bajiquanu, a jego związek z piguaquanem opiera się na przekazie ustnym.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.