Shuai Jiao
摔跤Najstarsze udokumentowane zapasy chińskie, wyrosłe z obrzędowego jiaodi. Rzut liczy się tym wyżej, im czyściej rzucający zostaje na nogach; nie ma walki w parterze.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Shuai Jiao
O sztuce walki Shuai Jiao
Shuai jiao to najstarsze udokumentowane zapasy chińskie, wyrastające z obrzędowego zmagania jiaodi, o którym piszą już źródła dotyczące dynastii Qin. Sama nazwa jest młoda: ustaliła się w XX wieku, gdy zapasy chińskie kodyfikowano jako sport, a wcześniejsze określenia różniły się w zależności od epoki i regionu. Walczy się w krótkiej, sztywnej kurtce z pasem, celowo krótszej i twardszej niż judoga, dzięki czemu chwyt trzyma słabiej, a pojedynek biegnie szybciej. Celem jest rzucenie przeciwnika na ziemię; walki w parterze nie ma, a rzut liczy się tym wyżej, im czyściej rzucający sam pozostaje na nogach. To zasadnicza różnica wobec judo, gdzie parter ma własną punktację. Zakres techniczny obejmuje podcięcia, rzuty przez biodro i bark, rzuty z podniesieniem oraz szarpnięcia za rękaw i pas; cały ruch wychodzi z bioder i pracy nóg, nie z ramion. W XX wieku shuai jiao weszło do szkolenia wojskowego i policyjnego w Chinach, a jego elementy przeszły do sportowego sanda, gdzie rzuty punktuje się obok uderzeń i kopnięć. W Chinach działa system zawodów z kategoriami wagowymi, poza Chinami sztuka pozostaje jednak mało rozpowszechniona.
Style i odmiany
Baodingska gałąź chińskiego zapasu w kurtce, zwana kuai jiao, czyli szybki zapas. Rzut ma nadejść, zanim przeciwnik zdąży się osadzić.
Pekińska gałąź chińskiego zapasu w kurtce. Wysokie rzuty przez plecy i podcięcia, technicznie nawiązuje do mandżurskiego buku gwardii cesarskiej.
Tiencińska gałąź chińskiego zapasu. Jako jedyna z trzech wykorzystuje dźwignie qinna oraz uderzenia łokciem i przedramieniem.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.