Tegumi
手組Okinawski zapas, którego doświadczenie według Wikipedii przygotowało pierwszych uczniów karate. Na Okinawie dziś rywalizuje się w okinawskim sumo shima.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Tegumi
O sztuce walki Tegumi
Tegumi to okinawski zapas. Green wspomina o nim jako o systemie zapaśniczym z wyspy Okinawa. Angielska Wikipedia pisze, że w Naha nazywano go tegumi, a w Tomari i Shuri muto, że pozostał popularną rozrywką do okresu Taisho, a zwycięzcę wyłaniały dźwignie, duszenie lub przyciśnięcie przeciwnika. Wikipedia według autobiografii Funakoshi Gichin podaje, że doświadczenie z tegumi z dzieciństwa dało wczesnym uczniom karate podstawy walki. Według Shoshin Nagamine, jak cytuje go Wikipedia, nie ma dokładnych dowodów pochodzenia zapasu na Okinawie. Współcześnie na Okinawie rywalizuje się w okinawskim sumo, zwanym shima lub uchinajima. Angielska Wikipedia łączy je z tegumi i pisze, że ma korzenie we wcześniejszym wiejskim zapasie. Japońska encyklopedia kotobank i dziennik Ryukyu Shimpo opisują okinawskie sumo pod własną nazwą i nie podają związku z tegumi.
Historia
Angielska Wikipedia cytuje Nagamine i innych, według których tegumi najwyraźniej powstało z domowej formy samoobrony i po przejęciu uderzeń i kopnięć z Chin stało się poprzednikiem te, podstawy karate. Ryukyu Shimpo pisał w 2022 roku, że okinawskie sumo pochodzi z czasów Królestwa Riukiu. Ogłoszenie prefekturalnego związku okinawskiego sumo z 1978 roku podaje według gazety jego początek w latach 70. XV wieku, przyjęcie do kultury walki bushi w XVII wieku i szczyt w 1816 roku.
Czym się różni
Encyklopedia Heibonsha na kotobank podaje, że okinawskie sumo nie ma koła dohyo i zaczyna się w mocnym chwycie, dlatego jest bliższe koreańskiemu shirum niż wielkiemu sumo z kontynentalnej Japonii. Dłoń lub kolano na ziemi według niej nie oznacza porażki. Ryukyu Shimpo pisze, że okinawskie sumo różniło się od sumo z kontynentalnej Japonii.
Technika
Angielska Wikipedia opisuje tegumi jako brutalny zapas, w którym zwycięzcę wyłaniała dźwignia, duszenie lub przyciśnięcie. W okinawskim sumo według agencji Kyodo na kotobank walczy się w kimonie do judo, zawodnicy zaczynają w prawym chwycie yotsu i trzymają pas przeciwnika. Wygrywa ten, kto położy przeciwnika plecami na ziemi, a walczy się w trzech rundach, z których zwycięzca musi wygrać dwie. Ryukyu Shimpo podaje, że okinawskie sumo nie ma ograniczenia kręgiem, a walka zaczyna się na znak sędziego, gdy obaj mocno trzymają pas przeciwnika.
Dziś
Ryukyu Shimpo podaje, że okinawskie sumo włączono w 1980 roku do wychowania fizycznego w szkołach średnich. W 2019 roku w dzielnicy Tsurumi w Jokohamie odbyła się 75. edycja turnieju Okitsuru, w której wzięło udział 32 osoby z regionu Kanto, z południowoamerykańskich społeczności okinawskich imigrantów i z Okinawy, a po raz pierwszy od 75 lat zapasy pokazały też kobiety. W listopadzie 2024 roku na wyspie Kouri odbył się pierwszy ogólnowyspowy turniej w kategorii bez ograniczeń i w kategorii lekkiej, a walczyły też dzieci.
Ciekawostki
Ryukyu Shimpo pisał w 2015 roku, że sześciu zawodników okinawskiego sumo zaproszono jako przedstawicieli Japonii na 5. mistrzostwa świata w shirum w Mjanmie. Według gazety strona okinawska miała wymianę z koreańskimi zawodnikami shirum co dwa lata przez 40 lat.
Często zadawane pytania
Czy tegumi to to samo co okinawskie sumo?
Angielska Wikipedia łączy je i pisze, że okinawskie sumo ma korzenie we wcześniejszym wiejskim zapasie. Encyklopedia kotobank i dziennik Ryukyu Shimpo opisują okinawskie sumo pod nazwą shima i nie podają związku z tegumi.
Jaki jest związek tegumi z karate?
Wikipedia według Funakoshi podaje, że doświadczenie z tegumi dało wczesnym uczniom karate podstawy walki. Według Nagamine i innych tegumi stało się poprzednikiem te po przejęciu uderzeń i kopnięć z Chin.
Jak wygrywa się w okinawskim sumo?
Według agencji Kyodo na kotobank wygrywa ten, kto położy przeciwnika plecami na ziemi. Walczy się w trzech rundach, a wygrywa ten, kto wygra dwie.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.