Inbuan (zapasy z Mizoramu)
Zapasy Mizo z Mizoramu, w których nie wolno zginać kolan; wygrywa ten, kto uniesie rywala całkiem nad ziemię.
Podstawowe informacje
IndieCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Inbuan (zapasy z Mizoramu)
O sztuce walki Inbuan (zapasy z Mizoramu)
Inbuan to tradycyjne zapasy ludu Mizo ze stanu Mizoram w północno-wschodnich Indiach. Ich początek umieszcza się w XIV wieku, gdy Mizo przybyli do birmańskiego stanu Chin, a w 1750 roku są poświadczone we wsi Dungtlang; ustaloną postać otrzymały po przeniesieniu się Mizo we Wzgórza Lushai. Rok 1750 nie oznacza więc powstania, lecz najstarsze świadectwo, i karta podaje go w taki sposób. Przepisy są niezwykle oszczędne, a to właśnie ograniczenia czynią inbuan tym, czym jest. Walczy się w kole o średnicy piętnastu do szesnastu stóp, na dywanie albo na trawie, w trzech rundach po trzydzieści do sześćdziesięciu sekund. Obaj mężczyźni mają wokół pasa mocny pas, którego się trzymają i który przez cały pojedynek musi pozostać napięty. Zabronione jest kopanie, wyjście poza koło oraz, co najdziwniejsze i zarazem najważniejsze, zginanie kolan. Wygrywa ten, kto uniesie przeciwnika całkowicie nad ziemię, nie łamiąc żadnej z tych zasad. Zakaz zginania kolan sprawia, że klasyczne rzuty przez biodro czy przez nogę są niemożliwe i wszystko rozstrzyga siła pleców, praca pasem oraz dokładne wyczucie czasu. Historycznie inbuan ćwiczyli chłopcy w wiejskich domach noclegowych, a walki towarzyszyły również orszakom pogrzebowym między wsiami; dziś należy do rodzimych sportów, które Mizoram utrzymuje jako część własnej tożsamości.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.