Inbuan (zapasy z Mizoramu)
Tradycyjne zapasy ludu Mizo z indyjskiego Mizoramu. Walczy się w trzech rundach, a kopanie, wyjście poza wyznaczony obszar i uginanie kolan są zabronione.
Podstawowe informacje
IndieCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Inbuan (zapasy z Mizoramu)
O sztuce walki Inbuan (zapasy z Mizoramu)
Inbuan to tradycyjne zapasy ludu Mizo z indyjskiego stanu Mizoram. Irwin Lalmuanpuii Hnamte i Mercy K. Khaute podają w artykule dla Delhi Journal of Contemporary Law, że jego dokładne pochodzenie nie jest znane. Według nich tradycja ustna łączy go z czasem, gdy Mizo osiedlali się na równinach, oraz z opowieścią o dwóch silnych mężczyznach, którzy zapasali się o niewzruszony słup przy budowie domu wodza Fanai. Pierwotną nazwę Inbanphawi autorzy tłumaczą jako podnoszenie słupa fundamentu domu. Według autorów źródła pisane wskazują, że od 1871 do 1940 roku inbuan był stałym nocnym zajęciem młodych mężczyzn. Ćwiczono go w zawlbuku, noclegowni nieżonatych mężczyzn. Po upadku zawlbuku stał się sportem młodzieży na miejscach pochówku. Angielska Wikipedia umieszcza jego początek w XIII–XIV wieku, gdy Mizo przybyli do birmańskiego stanu Chin, i podaje walkę we wsi Dungtlang w 1750 roku. Według Hnamte i Khaute walczy się w trzech rundach po 30 do 60 sekund. Kopanie, wyjście poza wyznaczony obszar i uginanie kolan jest zabronione. Wygrywa się według nich powaleniem przeciwnika na ziemię, a podniesienie nie jest konieczne, ale runda kończy się też wtedy, gdy jeden z zapaśników zostanie podniesiony z ziemi.
Historia
Hnamte i Khaute podają, że wyrażenie a inbuan oznacza w tradycji Mizo zapasy i używa się go wobec wyrównanych przeciwników. Według nich inbuan był nocnym ćwiczeniem w zawlbuku, noclegowni nieżonatych mężczyzn, w którym uczestniczyli też żonaci mężczyźni i goście tam nocujący. Według autorów źródła pisane wskazują, że od 1871 do 1940 roku był stałym nocnym zajęciem młodych mężczyzn. Po upadku zawlbuku zapasy odbywały się głównie na miejscach pochówku podczas zgromadzeń pogrzebowych. Angielska Wikipedia umieszcza początek inbuanu w XIII–XIV wieku, gdy Mizo przybyli do birmańskiego stanu Chin, i podaje walkę we wsi Dungtlang w 1750 roku. Serwis The Indian Tribal podaje rok 1750 jako czas, gdy zaczęto uprawiać inbuan, a według folkloru każdy nowo przybyły do wsi musiał zapasać się z jej najsilniejszym mężczyzną.
Technika
Tradycyjnie według Hnamte i Khaute zapaśnicy obejmowali się i próbowali podnieść przeciwnika. Później dla wygodniejszego chwytu zaczęto używać grubego materiałowego pasa wokół talii. Według autorów umiejętność jest ważniejsza niż siła, bo zręczny zapaśnik może pokonać silniejszego przeciwnika, kierując jego upadkiem lub pracując nogami. Okrzykiem inban phawiin aw ostrzega się przeciwnika, który używa nadmiernej siły lub zbyt mocnego uchwytu. Serwis The Indian Tribal cytuje zapaśnika, według którego nogami można rozluźnić uchwyt przeciwnika, ale kopanie jest surowo zabronione.
Trening
W zawlbuku, noclegowni nieżonatych mężczyzn, chłopcy ćwiczyli się według Hnamte i Khaute w zapasach i innych umiejętnościach. Inbuan był tam nocnym ćwiczeniem, w którym uczestniczyli też żonaci mężczyźni.
Zawody
Według Hnamte i Khaute walka to pojedynek dwóch graczy, a zwycięzcy awansują systemem pucharowym. Ma trzy rundy po 30 do 60 sekund albo kończy się, gdy jeden z zapaśników zostanie podniesiony z ziemi. Wygrywa się powaleniem przeciwnika na ziemię, a według autorów podniesienie nie jest konieczne. Zabronione jest kopanie, wyjście poza wyznaczony obszar i uginanie kolan. Walkę rozpoczyna gwizdek, który zastąpił tradycyjny okrzyk aw, aw, aw. Przepisy wywodzą się z przepisów Mizoram Wrestling Association z 2008 roku. Angielska Wikipedia natomiast podaje, że wygrywa ten, kto podniesie przeciwnika z ziemi, oraz że walczy się w kole o średnicy 15–16 stóp.
Dziś
Po powstaniu stanu Mizoram inbuan był według Hnamte i Khaute głównie sportem świąt i szczególnych okazji, a jego popularność pomogły odrodzić mistrzostwa stanowe organizowane przez rząd. Zawody organizuje też Mizoram Indigenous Games Association. Według autorów indyjski rząd uznał inbuan ze względu na jego znaczenie kulturowe. Autorzy piszą zarazem, że inbuan i inne tradycyjne sporty Mizo tracą grunt wobec sportów nowoczesnych, i proponują prawną definicję sportów tradycyjnych oraz ich organów zarządzających.
Ciekawostki
Pierwotną nazwę Inbanphawi Hnamte i Khaute tłumaczą jako podnoszenie słupa fundamentu domu, a z niej według nich stopniowo powstał inbuan. Tribal Research Institute w Aizawlu wydał w 1984 roku publikację o rdzennych grach Mizo, w której każda gra, w tym inbuan, ma własny rozdział z zasadami.
Często zadawane pytania
Jak wygrywa się w inbuanie?
Według artykułu Hnamte i Khaute powaleniem przeciwnika, podniesienie nie jest konieczne, ale runda kończy się też podniesieniem z ziemi. Angielska Wikipedia podaje, że wygrywa ten, kto podniesie przeciwnika.
Co jest zabronione w inbuanie?
Według Hnamte i Khaute kopanie, wyjście poza wyznaczony obszar i uginanie kolan.
Gdzie dawniej ćwiczono inbuan?
Według Hnamte i Khaute w zawlbuku, noclegowni nieżonatych mężczyzn, gdzie był nocnym ćwiczeniem. Po upadku zawlbuku zapasy odbywały się głównie na miejscach pochówku.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.