Tianjin Shuai Jiao
天津摔跤Tianjińska odmiana chińskich zapasów z jednego z czterech wielkich miast zapasów, uprawiana dziś przez lokalne kluby zapaśnicze.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Tianjin Shuai Jiao
Tianjin shuai jiao to miejska odmiana chińskich zapasów. Green wymienia ją w encyklopedii Martial Arts of the World wśród lokalnych form chińskich zapasów obok pekińskiej, baodingskiej i mongolskiej, ale nie opisuje jej technicznie. Dziennik Renmin ribao zalicza Tianjin razem z Pekinem, Baodingiem i Jinanem do czterech wielkich miast zapasów. Nie udało nam się znaleźć w źródłach założyciela ani roku powstania odmiany, nie znaleźliśmy jej też na żadnej państwowej ani miejskiej liście niematerialnego dziedzictwa.
Czytaj dalej
Recenzowany artykuł Wanga Xiaodonga w czasopiśmie Tiyu xuekan podaje, że tianjińscy mistrzowie Zhang Kuiyuan i Bu Enfu uczyli się od dawnych zapaśników dworskiej jednostki Shanpuying dynastii Qing. Chińska Wikipedia umieszcza początki zapasów w mieście w czasach, gdy w czwartym roku panowania Yongle powstały tianjińskie garnizony dynastii Ming i walczyli w nich żołnierze, i pisze, że po upadku dynastii Qing do miasta przybyli też dawni zapaśnicy dworscy. Według chińskiej Wikipedii tianjińskie zapasy stoją między pekińskimi a baodingskimi, są surowe i gwałtowne i wyróżniają się uderzeniami przedramieniem. Według niej przepisy pozwalają chwytać kurtkę, pas i całe ciało, ale zabraniają chwytu za krocze, ciągnięcia za spodnie, uderzeń i dźwigni na staw. Agencja Xinhua w 2026 roku opisała park zapaśniczy w dzielnicy Hongqiao, w którym stowarzyszenie Jinyou od 2003 roku trenowało na piaskowym kręgu pod trzema drzewami. W 2025 roku miejsce przy odnowie miasta zagospodarowano i otwarto jako mały park z widownią. Według dziennika Renmin ribao stowarzyszenie spotyka się w dzielnicy Hongqiao w każdą niedzielę przed południem, z wyjątkiem ostrej zimy i niepogody.
Historia
Recenzowany artykuł Wanga Xiaodonga w czasopiśmie Tiyu xuekan z 2015 roku podaje, że współcześni mistrzowie zapasów, wśród nich tianjińscy Zhang Kuiyuan i Bu Enfu, uczyli się od dawnych zapaśników jednostki Shanpuying i że dzięki temu Pekin, Baoding, Tianjin i Jinan stały się czterema wielkimi miastami zapasów. Bardziej szczegółowe dzieje podaje tylko chińska Wikipedia. Według niej w mieście zapasowano od czasu, gdy w czwartym roku panowania Yongle dynastii Ming powstały tianjińskie garnizony, a tianjińskie zapasy rozwinęły się z połączenia chwytów i rzutów mingowskiej walki zwanej shoubo. Według niej po upadku dynastii Qing część dawnych zapaśników dworskich przybyła do Tianjinu i połączyła się z miejscowymi szkołami sztuk walki. Według niej w pierwszych latach republiki powstało w mieście wiele miejsc zapaśniczych, wśród nich jedno w okolicy Sanbuguan. Wikipedia wymienia wśród mistrzów lat dwudziestych i trzydziestych Mu Xiangkuia, Liu Shaozenga i Bu Enfu, a w latach trzydziestych i czterdziestych czwórkę Zhang Liansheng, Zhang Kuiyuan, Zhang Hongyu i Zhang Henian, zwaną czterema wielkimi Zhangami. W 1953 roku według niej Tianjin założył pierwszą drużynę zapaśniczą z trenerem Zhang Hongyu, a w 1959 roku miasto wygrało rywalizację drużyn na pierwszych igrzyskach ogólnokrajowych.
Czym się różni
Green zalicza tianjińskie zapasy do lokalnych form chińskich zapasów obok pekińskich, baodingskich i mongolskich, ale nie podaje różnic technicznych. Według chińskiej Wikipedii pekińskie zapasy pracują w małej postawie i pozornie wolno, baodingskie w dużej postawie i szybko, a tianjińskie stoją między nimi. Według niej są surowsze i gwałtowniejsze i wyróżniają się uderzeniami przedramieniem, w czym zgadzają się z tianjińskimi stylami pięściarskimi, takimi jak bajiquan czy pigua zhang. Wikipedia jednak w jednym punkcie sobie przeczy. Angielska przypisuje dźwignie qinna tianjińskiej odmianie, chińska natomiast pekińskiej, a według przepisów, które podaje, dźwignie na staw są w tianjińskich zapasach zakazane.
Technika
Źródła wyższej wiarygodności nie opisują techniki tianjińskiej, opis podają tylko Wikipedia i prasa. Chińska Wikipedia pisze, że tianjińskie zapasy stoją między pekińskimi a baodingskimi, ruchy są bardzo surowe i gwałtowne, a wyróżniają się uderzeniami przedramieniem. Gdzie indziej opisuje je jako styl szybki i ostry, który opiera się na sile i technice oraz wyróżnia się szybką reakcją, wybuchowością i umiejętnością wykorzystania siły przeciwnika. Angielska Wikipedia bez podania źródła pisze o ruchach okrężnych, pracy nóg, którą przeciwnika się kopie i wytrąca z równowagi, dźwigniach qinna oraz łokciach i przedramionach używanych zarówno w osłonie, jak i w uderzeniu. Agencja Xinhua cytuje w reportażu z Tianjinu powiedzenie, że ręce są dwojgiem drzwi, ale wygrywa się nogami, które wyraża współpracę rąk i nóg.
Trening
O treningu tianjińskiej odmiany nie znaleźliśmy w źródłach wyższej wiarygodności nic samodzielnego. Chińska Wikipedia podaje, że pekińskie, tianjińskie i baodingskie zapasy mają wspólny jednolity trening podstawowy z solowymi ćwiczeniami podcięcia i z przyborami, wśród nich kijami, skórzanymi pasami, workami z piaskiem, linami i kamiennymi zamkami. Tianjińscy zapaśnicy noszą według niej kurtkę dalian z kilku warstw pikowanej bawełny, pas, długie spodnie i wysokie gumowe buty z miękką podeszwą.
Zawody
Przepisy tianjińskich zapasów opisuje tylko chińska Wikipedia. Według niej wolno chwytać kurtkę, pas i całe ciało, zakazany jest chwyt za krocze, ciągnięcie za spodnie, uderzenia i dźwignie na staw, a kto dotknie ziemi trzema punktami, przegrywa. Dziennik Renmin ribao opisał w 2026 roku, że stowarzyszenie Jinyou organizuje w każdą niedzielę przed południem zapaśnicze spotkanie, z wyjątkiem ostrej zimy, deszczu i śniegu. Sędziami i komentatorami są sami członkowie, a ludowe walki nie mają kategorii wagowych.
Dziś
Agencja Xinhua w sierpniu 2026 roku opisała park zapaśniczy w dzielnicy Hongqiao, który według niej nawiązuje do starej tianjińskiej tradycji zapaśniczych jaskiń zwanych jiaowozi. Stowarzyszenie Jinyou osiadło w 2003 roku w miejscu zwanym Xiaoxiguan, gdzie pod trzema drzewami powstał piaskowy krąg. W 2025 roku miejsce przy odnowie miasta zagospodarowano z plastikową nawierzchnią i widownią i otwarto jako mały park. Chińska Wikipedia podaje, że ludowe zapasy w Tianjinie są w ostatnich latach raczej w odwrocie, ale kilka sal i stowarzyszeń nadal trenuje i występuje.
Ciekawostki
Do zapasów w parku w Hongqiao należy według agencji Xinhua komentator, który objaśnia chwyty w tianjińskim dialekcie w stylu bojowego dialogu wuxiangsheng, a agencja uznaje to za typowo tianjińskie. Dziennik Renmin ribao przypomina, że pisarz Feng Jicai napisał o mistrzu zapasów z tianjińskiej miejscowości Sanchahekou opowiadanie Yi zhen feng ze zbioru Sushi qiren. Północna potoczna nazwa chińskich zapasów to według Xinhua liaojiao.
Często zadawane pytania
Kto założył tianjiński shuai jiao?
Nie udało nam się znaleźć w źródłach założyciela ani roku powstania. Recenzowany artykuł Wanga Xiaodonga podaje, że tianjińscy mistrzowie Zhang Kuiyuan i Bu Enfu uczyli się od dawnych zapaśników dworskich dynastii Qing.
Czym zapasy tianjińskie różnią się od pekińskich?
Według chińskiej Wikipedii stoją między pekińskimi a baodingskimi, są surowsze i gwałtowniejsze i wyróżniają się uderzeniami przedramieniem. Green nie podaje technicznych różnic między odmianami.
Gdzie się dziś zapasuje w Tianjinie?
Agencja Xinhua pisała w 2026 roku o parku zapaśniczym w dzielnicy Hongqiao, a dziennik Renmin ribao o niedzielnych spotkaniach zapaśniczych stowarzyszenia Jinyou w tej samej dzielnicy.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.