Tianjin Shuai Jiao
天津摔跤Tiencińska gałąź chińskiego zapasu. Jako jedyna z trzech wykorzystuje dźwignie qinna oraz uderzenia łokciem i przedramieniem.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Tianjin Shuai Jiao
O sztuce walki Tianjin Shuai Jiao
Tiencińskie shuai jiao to jedna z trzech głównych regionalnych gałęzi chińskiego zapasu w kurtce i technicznie najszersza spośród nich. Podczas gdy gałąź pekińska stawia na wysokie rzuty, a baodingska na szybkość, gałąź tiencińska wprowadza do walki elementy, których nie spotyka się nigdzie indziej: kolisty ruch nóg, dźwignie qinna oraz uderzenia łokciem i przedramieniem. Ma to podwójne źródło — źródła wywodzą ją z zapasów okresu Ming, do których później domieszał się mandżurski buku, czyli zapas dworski, z którego wyrosła też gałąź pekińska. Walczy się w kurtce zwanej dalian, za którą chwyta się przeciwnika, a walka w parterze nie jest prowadzona; decyduje rzut. Rok powstania gałęzi nie jest udokumentowany. Katalog wcześniej podawał rok 1890, lecz w przypadku gałęzi bez udokumentowanego założyciela zaokrąglona data jest wartością zastępczą, a nie datą, więc pole pozostaje puste. Nowoczesny kształt całej dyscyplinie nadał dopiero Ma Liang podręcznikiem z 1917 roku, samą nazwę shuai jiao wybrał Central Guoshu Institute w 1928 roku przy ujednolicaniu zasad, a pierwsze oficjalne zawody odbyły się w 1935 roku. Zapasy w kurtce ćwiczy się i naucza do dziś w chińskich akademiach policyjnych i wojskowych, lecz nie jest to sport olimpijski.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.