Baoding Shuai Jiao (Kuai Jiao)
保定摔跤Baodingska gałąź chińskiego zapasu w kurtce, zwana kuai jiao, czyli szybki zapas. Rzut ma nadejść, zanim przeciwnik zdąży się osadzić.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Baoding Shuai Jiao (Kuai Jiao)
O sztuce walki Baoding Shuai Jiao (Kuai Jiao)
Baodingskie shuai jiao to jedna z trzech głównych regionalnych gałęzi chińskiego zapasu w kurtce i ta najbardziej wyrazista spośród nich, ponieważ ma własną nazwę: mówi się o niej kuai jiao, czyli szybki zapas. Ta nazwa nie jest ozdobna. Podczas gdy inne gałęzie dopuszczają dłuższą pracę w uchwycie, szkoła baodingska opiera się na tym, że rzut musi nadejść, zanim przeciwnik zdąży się osadzić i zaprzeć — technika jest więc wyprowadzana z ruchu, często już przy pierwszym dotyku. Źródła przypisują jej także przejmowanie elementów kung fu Shaolin, co odróżnia ją od gałęzi wyrosłych wyłącznie z mandżurskiego zapasu dworskiego. Walczy się w kurtce zwanej dalian, a walka w parterze nie jest prowadzona; decyduje, kto kogo sprowadzi na ziemię. Spośród udokumentowanych mistrzów tej gałęzi źródła wymieniają Ping Jingyi, który żył w latach 1830-1908. Ani założyciel gałęzi, ani rok jej powstania nie są udokumentowane, więc katalog pozostawia oba pola puste. Wspólny nowoczesny kształt całej dyscyplinie nadał dopiero Ma Liang podręcznikiem z 1917 roku; nazwę shuai jiao wybrał Central Guoshu Institute w 1928 roku, wówczas gdy ujednolicono zasady zawodów, a pierwsze oficjalne zawody odbyły się w 1935 roku. Shuai jiao naucza się dziś także w chińskich akademiach policyjnych i wojskowych.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.