Beijing Shuai Jiao
北京摔跤Pekińska gałąź chińskiego zapasu w kurtce. Wysokie rzuty przez plecy i podcięcia, technicznie nawiązuje do mandżurskiego buku gwardii cesarskiej.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Beijing Shuai Jiao
O sztuce walki Beijing Shuai Jiao
Pekińskie shuai jiao to jedna z trzech głównych regionalnych gałęzi chińskiego zapasu w kurtce. Nazwa oznacza rzucić na ziemię, a walczy się w kurtce zwanej dalian, za którą chwyta się przeciwnika; walka w parterze nie jest prowadzona, o wyniku decyduje sam rzut. Gałąź pekińska różni się od pozostałych tym, że opiera się na wysokich rzutach przez plecy, podcięciach i dźwigniach na ramię. Ma to wytłumaczenie w jej pochodzeniu: nawiązuje do mandżurskiego buku, czyli zapasów gwardii cesarskiej. Udokumentowane jest, że cesarz Kangxi utworzył w Pekinie jednostkę Shanpuying, w której utrzymywano trzystu zapaśników wyłącznie dla tej sztuki. Gdy dynastia Qing upadła, zapasy przestały być sprawą dworu, a ich dawni członkowie zaczęli nauczać publicznie; z tego okresu pochodzi także szkoła Tianqiao, założona przez Wan Yongshuna. Ani założyciel gałęzi, ani rok jej powstania nie są udokumentowane, dlatego katalog pozostawia oba pola puste — pekińskie shuai jiao nie powstało z decyzji jednej osoby, lecz z przeniesienia dworskich ćwiczeń do miasta. Nowoczesny kształt całej dyscyplinie nadał dopiero Ma Liang podręcznikiem z 1917 roku; nazwę shuai jiao wybrał Central Guoshu Institute w 1928 roku, wówczas gdy ujednolicono zasady, a pierwsze oficjalne zawody odbyły się w 1935 roku.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.