Meihuaquan (Pięść kwiatu śliwy)
梅花拳Wiejski styl z północnych Chin z własną gałęzią doktrynalną. Opiera się na pięciu postawach i chodzie między nimi; brał udział w powstaniu bokserów w 1900 roku.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Meihuaquan (Pięść kwiatu śliwy)
Meihuaquan, „pięść kwiatu śliwy”, nie jest jedną szkołą, lecz rodziną spokrewnionych linii rozsianych w Hebei, Henanie, Shandongu i Shanxi. Nie ma jednego założyciela; najstarsze nazwiska zapisane w jego rodowodach – Zhang Sansheng jako mistrz drugiego pokolenia albo Yang Bing, strażnik pałacowy za panowania cesarza Kangxi – pochodzą ze spisów sporządzonych znacznie później, więc daty powstania nie da się ustalić. Udokumentowane jest natomiast rozprzestrzenienie stylu u schyłku dynastii Ming i na początku Qing. Osobliwością meihuaquanu jest podział na wenchang, stronę doktrynalną i organizacyjną z własnymi tekstami oraz obrzędami, i wuchang, stronę techniczną. Ta para utrzymywała styl jako organizację wiejską, a nie klub, i właśnie dlatego grupy meihuaquanu znalazły się wśród uczestników powstania bokserów w 1900 roku. Rdzeniem technicznym jest pięć statycznych postaw (wushi), między którymi przechodzi się lekkim, szybkim krokiem po zmiennych kątach. Formy nie ćwiczy się jako stałego ciągu, lecz jako zbiór pozycji łączonych zmiennymi drogami, co wśród stylów północnochińskich jest rzadkością. Trening obejmuje pracę z bronią i tradycyjnie odbywał się nocą pod gołym niebem, po skończonych pracach polowych. Dziś meihuaquan utrzymuje się głównie we wsiach na pograniczu Hebei i Shandongu, gdzie wpisano go na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.