Meihuaquan (Pięść kwiatu śliwy)
梅花拳Północnochiński styl, który dzieli szkołę na gałąź cywilną i bojową. Od 2006 roku znajduje się na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa Chin.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Meihuaquan (Pięść kwiatu śliwy)
O sztuce walki Meihuaquan (Pięść kwiatu śliwy)
Meihuaquan, pięść kwiatu śliwy, to północnochiński styl rozpowszechniony głównie w Hebei, Shandongu i Henanie. Według studium Zhang Guodonga i Li Yun (2015) powstał prawdopodobnie w Jiangsu w środowisku rodzinnym lub klanowym, a za panowania cesarza Qianlonga nauka otworzyła się szerszej publiczności. Do południowego Hebei dotarł według lokalnych kronik pod koniec dynastii Ming lub na początku Qing. Nie udało nam się udokumentować jednego założyciela. Szczególną cechą jest organizacja. Gałąź cywilna (wen) kieruje szkołą, a bojowa (wu) trenuje uczniów, dlatego meihuaquan nazywa się też pięścią kulturalną. Teoria wywodzi się z trigramów Księgi Przemian i pięciu żywiołów, a trening ma cztery części, postawy podstawowe, układy łączone, techniki skrętne i broń. Gałąź Liangshan ćwiczy także na kwiatowych palach. Powstanie bokserów zwróciło uwagę zachodnich historyków na meihuaquan. Mistrz Zhao Sanduo poprowadził w 1898 roku powstanie w powiecie Guan, ale według studium ruch bokserów nie był bezpośrednią kontynuacją stylu. Od 2006 roku meihuaquan z Xingtai znajduje się na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin jako pozycja VI-12, a w 2021 roku dołączyła gałąź Liangshan z Shandongu. Według państwowego portalu eksperci uważają go za żywą skamielinę chińskich sztuk walki.
Historia
Według studium Zhang Guodonga i Li Yun (2015), które streszcza historyk Ben Judkins, meihuaquan powstało prawdopodobnie w Jiangsu w środowisku rodzinnym lub klanowym. Później rozszerzyło się na Hebei, Shandong, Anhui i Henan. Za panowania cesarza Qianlonga nauka się otworzyła, a uczniów pozyskiwano na targach i we wsiach. Na obszar Guangzong i Pingxiang w południowym Hebei dotarło według lokalnych kronik pod koniec dynastii Ming lub na początku Qing. Powstanie bokserów zwróciło uwagę zachodnich historyków na meihuaquan, głównie Josepha Eshericka w książce The Origins of the Boxer Uprising. Mistrz meihuaquan Zhao Sanduo według angielskiej Wikipedii, która czerpie z Eshericka, poprowadził w 1898 roku powstanie w powiecie Guan. Ruch bokserów nie był jednak według studium bezpośrednią kontynuacją meihuaquan, a główni nauczyciele odcięli się od nowej frakcji. Do znaczących mistrzów gałęzi z Xingtai państwowy portal zalicza Zou Honga i Jing Tingbina, a szkoła dosięgła siódmego pokolenia.
Czym się różni
Meihuaquan różni się od większości stylów organizacją. Gałąź z Xingtai dzieli się według państwowego portalu na gałąź cywilną (wen), która kieruje szkołą, i gałąź bojową (wu), która trenuje uczniów, dlatego meihuaquan nazywa się też pięścią kulturalną. Według studium Zhang Guodonga i Li Yun meihuaquan nie uchodziło za styl rodzinny, ale używało terminów pokrewieństwa i było osadzone w lokalnych strukturach klanowych.
Technika
Teoria meihuaquan wywodzi się według państwowego portalu z trigramów Księgi Przemian, z yin i yang i z pięciu żywiołów. Gałąź Liangshan z Shandongu łączy pracę w pięciu postawach z uderzeniami, kopnięciami i chwytami. Według angielskiej Wikipedii jiazi składa się z pięciu statycznych pozycji wushi przeplatanych krokiem xingbu, który łączy lekką szybką pracę nóg z wielkimi płynnymi ruchami. Gałąź Leijia używa tylko czterech postaw, dashi, aoshi, xiaoshi i baishi. Mistrz ósmego pokolenia Zhang Congfu stworzył obok starszej wielkiej ramy dajia małą ramę xiaojia.
Trening
Trening ma według państwowego portalu cztery części: postawy podstawowe, układy łączone, techniki skrętne i broń. Gałąź Liangshan ćwiczy na kwiatowych palach, gdzie między pięcioma postawami przechodzi się krokiem. Trening na palach jest według portalu niemal zanikły. Trening bojowy wuchang obejmuje według Wikipedii jiazi, shoutao, chengquan, yingquan i gongquan. W linii Baijiazhi ćwiczenia w parach rozszerzają się od dwóch przeciwników aż do grup po pięciu.
Stopnie i postępy
Własnego systemu stopni nie znaleźliśmy w źródłach. Państwowymi nosicielami meihuaquan z Xingtai są Zhang Xiling, który w latach 1973–1987 uczył się u Han Baiguanga z Changyuan w Henanie i wyszkolił ponad 460 uczniów, oraz Li Yuzhuo, urodzony w 1948 roku we wsi Qianwei, należący do 13. pokolenia, który w 1982 roku założył stację szkoleniową i szkołę.
Dziś
Meihuaquan z Xingtai znajduje się od 2006 roku na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin, w pierwszej partii jako pozycja VI-12 z numerem porządkowym 294. Wnioskodawcą było miasto Xingtai, a chronią je centrum kultury powiatu Guangzong i stowarzyszenie w Houmazhuang w powiecie Pingxiang. W 2021 roku w piątej partii wpisano rozszerzenie o meihuaquan z Liangshan z prowincji Shandong, które według portalu powstało za cesarza Jiaqinga i ma ponad dwieście lat.
Ciekawostki
Według państwowego portalu eksperci określają meihuaquan mianem żywej skamieliny do badania początków chińskich sztuk walki. Zhao Sanduo, mistrz meihuaquan z powiatu Wei, otworzył według angielskiej Wikipedii w 1895 roku szkoły z ponad dwoma tysiącami uczniów. Meihuaquan przezywa się fuziquan, pięść ojca i syna, ponieważ przekazywano go tylko w linii męskiej. Nauka obejmuje około osiemnastu tradycyjnych broni, między innymi młot meteorowy liuxingchui i trzyczęściowy kij sanjiegun. Według Wikipedii żadne inne źródło nie potwierdza legendy o mniszce Wu Mei, którą czasem wiąże się ze stylem.
Często zadawane pytania
Czy meihuaquan ma związek z powstaniem bokserów?
Mistrz meihuaquan Zhao Sanduo poprowadził w 1898 roku powstanie w powiecie Guan. Według studium Zhang Guodonga i Li Yun ruch bokserów nie był jednak bezpośrednią kontynuacją meihuaquan, a główni nauczyciele odcięli się od niego.
Co znaczą wen i wu w meihuaquan?
Gałąź cywilna (wen) kieruje szkołą, a gałąź bojowa (wu) trenuje uczniów. Dlatego według państwowego portalu meihuaquan nazywa się też pięścią kulturalną.
Czy meihuaquan znajduje się na liście dziedzictwa niematerialnego?
Tak. Meihuaquan z Xingtai znajduje się na państwowej liście Chin od 2006 roku jako pozycja VI-12, a w 2021 roku dołączyła gałąź Liangshan z Shandongu.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.