Thekkan Kalaripayattu (styl południowy)
Południowy styl kalaripayattu, pod tą nazwą od 1958 roku tamilska sztuka varma ati. Zaczyna się od razu od ataków i obrony wrażliwych punktów, bez ćwiczeń przygotowujących ciało.
Podstawowe informacje
IndieCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Thekkan Kalaripayattu (styl południowy)
O sztuce walki Thekkan Kalaripayattu (styl południowy)
Według Phillip Zarrilli w encyklopedii sztuk walki Greena od 1958 roku tamilską sztukę varma ati, znaną też jako adi murai, nazywa się południowym stylem kalaripayattu. Pod tą nazwą mogła ją uznać Kerala State Sports Council w ramach nowej Kerala Kalaripayattu Association, ale techniki, zasady, dyscypliny zawodów i miejsca treningu uznano za odrębne od kalaripayattu. Varma ati, po tamilsku dosłownie trafianie we wrażliwe punkty, ćwiczy się w południowym Travancore i w dystrykcie Kanyakumari na południu Tamilnadu, tradycyjnie wśród niektórych Sambavarów i głównie wśród Nadarów. Swój początek wywodzi od mędrca Agasthya, nie od Parasurama jak kalaripayattu.
Czytaj dalej
Zarrilli pisze w Journal of Asian Martial Arts (1992), że kalaripayattu dawnej południowej Kerali i dystryktu Kanyakumari stało się niemal nieodróżnialne od sztuk tamilskich i że wielu praktyków oraz dziennikarzy używa nazw południowe kalaripayattu i varma ati zamiennie. Sam jednak uważa je za blisko spokrewnione, lecz odrębne systemy. Angielska Wikipedia przeciwnie, opisuje południowy styl jako północny styl pod wpływem varma ati. W przeciwieństwie do kalaripayattu varma ati nie ma ćwiczeń przygotowujących ciało. Uczeń od pierwszej lekcji uczy się ataków i obron wymierzonych we wrażliwe punkty, po tamilsku varmam, i ćwiczy na zewnątrz lub w niezadaszonych ogrodzeniach z liści palmowych. Podstawą są trzy zestawy kroków, otta cuvatu, kuttu cuvatu i vatta cuvatu, a niektórzy mistrzowie uczą też walki długim kijem, krótkimi kijami i bronią. Mistrzowie, zwani asan, leczą urazy według tamilskiej medycyny siddha. W 2012 roku stowarzyszenia i państwowa rada sportu opracowały dla szkół mieszany program nauczania stylu północnego i południowego.
Historia
Phillip Zarrilli w encyklopedii Greena Martial Arts of the World opisuje varma ati jako system walki ćwiczony w południowym Trawankorze w Kerali i w dystrykcie Kanyakumari na południu Tamilnadu. Tamilska nazwa oznacza dosłownie uderzanie w miejsca wrażliwe, a sztukę nazywa się też ati murai, ati tata i chinna ati. Tradycyjnie ćwiczą ją niektórzy Sambavarowie, a przede wszystkim Nadarowie, którzy powołują się na starożytne dziedzictwo wojowników. Początek przypisuje się mędrcowi Agasthyi. Chronologia Greena umieszcza powstanie tamilskiej sztuki walki, zwanej w Trawankorze varma ati, około roku 1100.
Czytaj dalej
W roku 1958, gdy powstało Kerala Kalaripayattu Association, varma ati zaczęto nazywać południowym stylem kalaripayattu, aby Kerala State Sports Council mogła je oficjalnie uznać. W tym samym stowarzyszeniu jego techniki, zasady, konkurencje zawodów i miejsca treningu uznano jednak za odrębne od kalaripayattu. Zarrilli uważa za prawdopodobne, że varma ati Nadarów i Sambavarów było blisko spokrewnione ze stylami kalaripayattu, które ćwiczyli Nairowie w dawnym Trawankorze, bo jest to obszar graniczny, na którym przenikają się kultury tamilska i malajalamska. W ostatnich trzydziestu latach przed wydaniem encyklopedii mieszanie stylów i technik obu sztuk rosło, według niego, proporcjonalnie do rosnącej mobilności ludzi. W Journal of Asian Martial Arts (1992) dodaje, że dokładny związek między sztukami tamilskimi a dawnym południowym kalaripayattu rozstrzygnie dopiero szczegółowe badanie historyczne, językoznawcze, socjologiczne i techniczne.
Czym się różni
Zarrilli pisze, że styl południowy lepiej opisywać osobno, ponieważ jego mit pochodzenia i sposób ćwiczenia tak bardzo różnią się od kalaripayattu, choć są oczywiście spokrewnione. Północne kalaripayattu odwołuje się do Parasurama, varma ati do mędrca Agasthya, którego imię, jak podaje Zarrilli, przyjęło wielu siddha. Styl północny ćwiczy się w budynku kalari w jamie, varma ati na zewnątrz. Styl północny opiera się na ajurwedzie, varma ati na drawidyjskiej medycynie siddha, według której mistrzowie masują, leczą i nastawiają kości. Podczas gdy dzieło medyczne Sushruty wymienia 107 miejsc podatnych na zranienie, tradycja varma ati zna 108 ich nazw. Według Zarrilli teksty kalaripayattu o miejscach podatnych na zranienie to trzeźwe podręczniki opisowe, natomiast teksty mistrzów varma ati to silnie poetyckie tamilskie wersy, tradycyjnie śpiewane i uczone wers po wersie. W Journal of Asian Martial Arts (1992) Zarrilli konkluduje, że południowe style Kerali były historycznie prawdopodobnie mieszane, natomiast style Malabaru wyraźnie różniły się od tamilskich.
Technika
Varma ati według Zarrilliego kładzie nacisk na walkę bez broni od pierwszej lekcji i od razu łączy pierwsze kroki z atakami i obronami wymierzonymi w miejsca wrażliwe, po tamilsku varmam, po malajalamsku marmam. Podstawowe kroki i ruchy ciała poznane do samoobrony są podstawą posługiwania się wszelką bronią. Niektórzy ćwiczący włączają walkę kijem, zwłaszcza długim, a niektórzy mistrzowie uczą też krótkich kijów i nietypowej broni z pary rogów jelenia.
Czytaj dalej
Varma ati ma trzy zestawy podstawowych technik: otta cuvatu, kuttu cuvatu i vatta cuvatu. Wszystkie kładą nacisk na kontrolę dolnej połowy ciała oraz na ataki w miejsca wrażliwe i obronę rękami, ramionami i łokciami. Trening zaczyna się od kroków powitalnych, vandana cuvatu, pozdrowienia na cztery strony świata, podczas którego jedna noga, zwykle lewa, zostaje w miejscu, zakończonego pozdrowieniem mistrza. W otta cuvatu jedna noga stoi w miejscu, a druga porusza się w cztery strony, więc ćwiczący najpierw zasłania się lub unika, a dopiero potem przechodzi do kontrataku. Większość mistrzów uczy dwunastu podstawowych sekwencji otta cuvatu, vatta cuvatu mają od sześciu do dwunastu sekwencji i pozwalają na bezpośredni kontratak, a kuttu cuvatu to kroki łączone obiema nogami. Ćwiczący varma ati według Zarrilliego zwykle zgadzają się, że mędrzec Agasthya ustalił 108 nazw miejsc wrażliwych, z których 96 należy do mniej groźnych, a 12 do śmiertelnie niebezpiecznych. Ponieważ niektóre miejsca są parzyste, może ich być więcej. Główna technika ożywiania stosuje jedną z dwunastu do szesnastu metod masażu i drażnienia miejsc ożywiających.
Trening
Varma ati według Zarrilliego ćwiczy się na dworze albo w nieogrodzonych dachem zagrodach z liści palmowych. W odróżnieniu od kalaripayattu nie ma ćwiczeń przygotowujących ciało, a uczeń jest od razu wprowadzany w ostre zestawy ataków i obron. Praktykę według Zarrilliego otacza znacznie mniej ustalony obrzęd, głównie puja, a ciała przed treningiem nie natłuszcza się codziennie olejem. W haśle o Indiach Zarrilli podaje pięć głównych sposobów samoobrony, których uczą się adepci form tamilskich: kroki kuttacuvat i ottacuvat, walkę bez broni kaipor, walkę kijem kuruvatippayattu, walkę krótkim kijem netuvatippayattu oraz nóż przeciw pustej ręce kattivela. Angielska Wikipedia podaje, że trening stylu południowego zaczyna się od kroków, trwa ćwiczeniem w parach z ustalonymi z góry technikami oraz bronią, począwszy od małego kija, a znajomość miejsc wrażliwych przekazuje się tylko wtedy, gdy gurukkal uzna to za stosowne.
Stopnie i postępy
Mistrzowie varma ati nazywają się asan. Za mistrza miejsc wrażliwych według Zarrilliego mógł tradycyjnie uchodzić tylko ten, kto osiągnął spełnienie jako joga siddha, a tamilskie wersy o miejscach wrażliwych uczono się wers po wersie jako wiedzy ukrytej w ramach tamilskiej tradycji siddha.
Zawody
Na corocznych zawodach okręgowych i stanowych Kerala Kalaripayattu Association uczniowie stylu północnego i południowego prezentują według Zarrilli formy, solo lub w parach z bronią, a jury mistrzów ogłasza zwycięzcę generalnego osobno w każdym z dwóch stylów. Konkurencje zawodów varma ati zostały w stowarzyszeniu uznane za odrębne od kalaripayattu.
Dziś
Po decyzji z 2010 o włączeniu kalaripayattu do nauczania szkolnego Kerala Kalaripayattu Association i Kerala State Sports Council opracowały mieszany program, który łączy styl południowy i północny. Według dziennika The New Indian Express z 2012 ze stylu południowego przejął kroki chuvadukal, postawy vadiv, dźwignie i chwyty oraz podstawowe ruchy obronne, ze stylu północnego ćwiczenie ciała meypayattu i walkę bez broni verum kai payattu. Ten sam dziennik opisał oba style jako dwie równoległe, które nigdy się nie spotkają, a mistrz Sudhakaran Gurukal z kalari C V N zarzucił, że kalaripayattu jest jednolite, a style to tylko sztuczka. Wiedza o miejscach podatnych na zranienie pozostaje według Zarrilli u dzisiejszych praktykujących varma ati i kalaripayattu bardzo tajną i sporną kwestią. Angielska Wikipedia podaje, że styl południowy ćwiczy się w Kerali mniej niż północny, głównie na południu Kerali i przy Kanyakumari.
Ciekawostki
Dzieło Varma Cuttiram w bibliotece rękopisów Uniwersytetu w Madrasie liczy według Zarrilli 146 wersów, natomiast Varma ati Morivu Cara Cuttiram ponad 1 000 wersów z nazwą i położeniem każdego miejsca podatnego na zranienie, objawami urazu i sposobami cucenia. Encyklopedia autorstwa Green opowiada historię z życia Chattambi Swamigal (od 1853 do 1924), uczonego i świętego z południowej Kerali, uważanego za mistrza miejsc podatnych na zranienie. Według opowieści pokonał w Edappali pijanych młodzieńców dotknięciem laski, a następnego dnia ich ożywił. Według rozprawy doktorskiej autorstwa Raj z 1977 roku, którą cytuje Zarrilli, w okolicach Madurai, Tanjore, Tuticorin, Tirunelveli i Nagerkoil ta sztuka nazywa się też silambam, a pokrewną tradycją jest kuthu varisai z Tanjore.
Często zadawane pytania
Czy południowy styl kalaripayattu to to samo co varma ati?
Według Phillip Zarrilli tamilską sztukę varma ati nazywa się w Kerali od 1958 roku południowym stylem kalaripayattu, ale sam uważa ją za blisko spokrewniony, lecz odrębny system.
Kogo za założyciela uznaje styl południowy?
Mędrca Agasthya, podczas gdy północne kalaripayattu uznaje Parasurama.
Ile wrażliwych punktów zna varma ati?
Według Zarrilli praktycy zwykle zgadzają się co do 108 nazw wrażliwych punktów, ustalonych przez mędrca Agasthya: 96 mniej poważnych i 12 śmiertelnie niebezpiecznych.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.