Thang-ta
Sztuka walki Meitei z indyjskiego Manipuru; miecz i włócznia, bez broni sarit sarak, do tego obrzęd i zawody.
Podstawowe informacje
IndieCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Thang-ta
O sztuce walki Thang-ta
Thang-ta to sztuka walki ludu Meitei ze stanu Manipur w północno-wschodnich Indiach. Własna nazwa tradycji brzmi huyen langlon, czyli wiedza o wojnie; thang oznacza miecz, a ta włócznię, więc thang-ta określa część uzbrojoną, podczas gdy walka bez broni nazywa się sarit sarak. System opiera się na pracy nóg wzdłuż wytyczonych linii i na tym, że ciało i broń poruszają się jako całość: miecza nie prowadzi sama ręka, lecz obrót tułowia, a atak i unik bywają jednym ruchem. Obok miecza i włóczni ćwiczy się tarczę, topór i pętlę, a po stronie bez broni uderzenia pięścią i łokciem, kopnięcia oraz obalenia. Sztuka ma trzy poziomy rozróżniane celem: obrzędowy, w którym ruch wiąże się z ceremonią i mitologią boga Pakhangby; pokazowy, w postaci układów z mieczem i włócznią; oraz zawodniczy, gdzie pod nazwą cheibi gad-ga walczy się maczugą obszytą skórą, cheibi, i małą tarczą. Po brytyjskiej aneksji Manipuru w 1891 roku publiczne uprawianie ograniczono i tradycja przeszła do sfery prywatnej; odrodzenie zaczęło się w latach trzydziestych XX wieku i wzmocniło po odzyskaniu przez Indie niepodległości. Rok powstania nie jest udokumentowany, dlatego karta go nie podaje.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.