ImpakuImpaku

Mok Gar

莫家拳

Południowochiński styl rodzinny z Guangdongu ze zwartą pracą rąk i licznymi kopnięciami. Od 2021 roku na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa ChRL.

Podstawowe informacje

Mistrzowie i osobistości
Kraj pochodzeniaChiny
RegionAzja
Główny naciskUderzenia
Poziom kontaktuPełny kontakt
System stopniCertyfikaty

Charakter i pochodzenie

StatusŻywa, zorganizowana
Typ liniiTradycyjna
Epoka powstaniaWczesna nowożytność

Trening

StrójBez określonego stroju
SparingLekki kontakt
Rola broniBroń opcjonalnie
Rola formFormy są podstawą

Dla kogo

Programy dla dzieciGrupy dziecięce rzadko
Odpowiednie dla seniorówOdpowiednie z modyfikacjami
Wymagania fizyczne3/5
Ryzyko kontuzji2/5
Przełożenie na samoobronę3/5
Korzyść kondycyjna4/5
Jak oceniamy skale →

Organizacja i zawody

StopnieTak (certyfikaty)
Format zawodówFormy
Kategorie wagoweNie
Status olimpijskiNieolimpijska
Szacowana liczba ćwiczących10–100 tys.

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Uderzenia rękamiKluczowe
KopnięciaZnaczące
Rzuty i obaleniaMarginalne
Walka w parterzeNie występuje
Dźwignie i unieruchomieniaMarginalne
BrońZnaczące

Katalogi i bazy dla Mok Gar

👥 Osobistości i mistrzowie1 pozycji
→

O sztuce walki Mok Gar

Mok Gar, po chińsku Mo Jia Quan, to południowochiński styl rodzinny z prowincji Guangdong. Według państwowej listy niematerialnego dziedzictwa kulturowego ChRL powstał za panowania cesarza Qianlonga, około 300 lat temu, w Huizhou, rozprzestrzenił się przez Dongguan do Guangzhou i był przekazywany przez dziewięć pokoleń. Lista nie wymienia założyciela. Chińska prasa podaje jako twórcę Mo Dashi z Huizhou, a jako pierwsze pokolenie mistrzów w Dongguanie jego i Mo Qingjiao. Opowieść o shaolińskim pochodzeniu to tradycja. Państwowa lista opisuje Mok Gar jako połączenie głębokiej siły i zmiennych rąk stylów południowych z pracą nóg stylów północnych. Styl ma zwarte techniki rąk, wiele kopnięć i przeplata daleki oraz bliski dystans. Repertuar tworzy 39 form z pustą ręką, 27 form z bronią, ćwiczenia w parach i trening postaw. Ćwiczący budują siłę stopniowo za pomocą bambusowych tyczek, worków z piaskiem i kamiennych ciężarów. W 2021 roku Mok Gar wpisano na państwową listę niematerialnego dziedzictwa. Bywa mylony z Hung Gar z powodu Mok Kwai Lan, żony Wong Fei Hunga, która nauczyła się Mok Gar od wuja i po śmierci męża prowadziła jego szkołę.

Historia

Według państwowej listy niematerialnego dziedzictwa kulturowego ChRL Mok Gar, po chińsku Mo Jia Quan, powstał w Guangdongu za panowania cesarza Qianlonga, około 300 lat temu, i był przekazywany przez dziewięć pokoleń. Narodził się w Huizhou, rozprzestrzenił się przez Dongguan i rozwinął w Guangzhou. Lista nie wymienia założyciela. Chińska prasa z 2021 roku podaje jako twórcę stylu Mo Dashi, rodem z Huizhou, który uczył się południowego Shaolinu. Wraz z Mo Qingjiao (Mok Ching Kiu) miał jako pierwsze pokolenie nauczać w mieście Qiaotou w Dongguanie, które stało się ośrodkiem przekazu. Miejscem urodzenia pierwszych spadkobierców jest wieś Huogang w gminie Shalin. Według gazet grupy Southern Media drugie pokolenie pokonało w Hongkongu rosyjskich rywali, lecz jest to tradycja ustna bez daty.

Czym się różni

Od pozostałych stylów południowych Mok Gar według państwowej listy różni się głównie kopnięciami. Do głębokiej siły i zmiennych rąk stylów południowych dodaje pracę nóg przypisywaną stylom północnym. Chińska prasa zalicza go do pięciu wielkich stylów rodzinnych Guangdongu: Hung, Lau, Choy, Li i Mok. Z Hung Gar łączy go nie wspólne pochodzenie, lecz osoba Mok Kwai Lan. Mok Gar nauczyła się od wuja, a Hung Gar uczył ją Wong Fei Hung. W odróżnieniu od Hung Gar, Wing Chun i Choy Li Fut Mok Gar nie figuruje w pierwszym wykazie niematerialnego dziedzictwa Hongkongu z 2014 roku. Udokumentowanego porównania technicznego z nimi nie znaleźliśmy.

Technika

Państwowa lista opisuje Mok Gar jako połączenie głębokiej siły i zmiennych rąk stylów południowych ze zręczną pracą nóg stylów północnych. Styl łączy atak z obroną, ma zwarte techniki rąk, potężne formy, zwinną pracę nóg, wiele kopnięć oraz przeplata daleki i bliski dystans. Repertuar tworzy według listy 39 form z pustą ręką, 27 form z bronią, 4 ćwiczenia w parach i 5 form treningu postaw. Wśród form z pustą ręką wymienia Heihu quan, pięść czarnego tygrysa, oraz Guxue quan i Zaizhan quan, wśród broni wielkie grabie Mojia dapa i długi smoczy kij Changlong gun.

Trening

Według państwowej listy ćwiczący budują siłę stopniowo za pomocą bambusowych tyczek, małych worków z piaskiem, kamiennych ciężarów i postawy Renzi zhuang. Trening postaw tworzy pięć form, wśród nich Renzi ta, ludzka piramida. Mok Gar przekazuje się ustnie w dwóch głównych liniach, huizhouskiej i dongguańskiej, po krwi i poza rodziną. Zachowanie uczniów reguluje pisany kodeks etyki walki. Mistrz Mok Yuk-lam, potomek w dziewiątym pokoleniu, mówi według gazet, że sztuki walki uczy się po to, by uniknąć walki.

Stopnie i postępy

W źródłach nie znaleźliśmy systemu pasów ani stopni. Według państwowej listy przyjęciu do szkoły towarzyszy uroczysty, lecz uproszczony obrzęd. Trening przechodzi od prostych przyrządów i postaw do ćwiczeń rąk i nóg, a dopiero potem do form. Według gazet uczniowie muszą przez kilka lat powtarzać podstawy, zanim zaczną uczyć się dalej.

Dziś

10 czerwca 2021 roku Rada Państwa wpisała Mok Gar do piątej partii państwowej listy niematerialnego dziedzictwa kulturowego jako pozycję numer 1452 w kategorii tradycyjnych sportów, gier i akrobatyki. Nominację złożyła prowincja Guangdong, a ochroną zajmuje się Prowincjonalne Stowarzyszenie Guangdongu na rzecz Promocji Niematerialnego Dziedzictwa. Ochrona obejmuje nauczanie w szkołach i społecznościach oraz formę grupową dla młodzieży. Od końca lat siedemdziesiątych do początku XXI wieku we wsi Huogang Mok Gar prawie nie ćwiczono, dziś mistrz Mok Yuk-lam wprowadza go do lokalnych szkół. Według chińskiej prasy ćwiczy się go także w Hongkongu, Macau, na Tajwanie, w Azji Południowo-Wschodniej, w Wielkiej Brytanii i w USA.

Ciekawostki

Najsłynniejszą nosicielką nazwiska Mok była Mok Kwai Lan, która zmarła 3 listopada 1982 roku w Hongkongu w wieku 90 lat. W 1911 roku została żoną Wong Fei Hunga, źródła podają ją zarówno jako konkubinę, jak i trzecią lub czwartą żonę. W 1970 roku zaprezentowała rodzinne formy Mok Gar w hongkońskiej telewizji. Według gazet dom we wsi Huogang z czasów cesarza Jiaqinga do dziś nosi ślady uderzeń Mok Jin-nina, potomka stylu z końca dynastii Qing. Mok Gar jest trzecim narodowym elementem niematerialnego dziedzictwa miasta Huizhou.

Często zadawane pytania

Kto założył Mok Gar i kiedy powstał?

Państwowa lista niematerialnego dziedzictwa ChRL datuje powstanie na czasy cesarza Qianlonga, około 300 lat temu, i nie wymienia założyciela. Chińska prasa podaje jako twórcę Mo Dashi z Huizhou.

Czym wyróżnia się Mok Gar?

Według państwowej listy łączy zwarte techniki rąk stylów południowych z licznymi kopnięciami i pracą nóg przypisywaną stylom północnym.

Czy Mok Gar jest uznanym dziedzictwem kulturowym?

Tak. 10 czerwca 2021 roku wpisano go do piątej partii państwowej listy niematerialnego dziedzictwa kulturowego ChRL.

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.

Wing ChunHung GarChoy Li FutTie zhang gong (żelazna dłoń)Tai Chi styl SunNanquan (pięść Południa)