Pencak silat
Zbiorcza nazwa sztuk walki archipelagu malajskiego — setki szkół różniących się grupą etniczną, wyspą i rodem. Na liście UNESCO od 2019 roku.
Podstawowe informacje
IndonezjaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Pencak silat
O sztuce walki Pencak silat
Pencak silat to zbiorcze określenie sztuk walki archipelagu malajskiego — Indonezji, Malezji, Brunei, Singapuru i południowych Filipin. Nie jest jednym stylem: pod tą nazwą prowadzi się kilkaset szkół (perguruan), różniących się według grupy etnicznej, wyspy i rodziny. Sama Indonezja rejestruje setki linii, od zachodniosumatrzańskiego minangkabau po szkoły jawajskie i sundajskie. Samo słowo jest złożone: pencak oznacza raczej ćwiczenie i pokaz, silat właściwą walkę. Ten podział jest zasadniczy dla zrozumienia — silat ma obok warstwy bojowej także artystyczną i rytualną, często z towarzyszeniem muzyki i powiązaną z obrzędami. Technicznie charakterystyczne są niska praca, gwałtowne zmiany wysokości i bogate użycie dźwigni, rzutów i podcięć obok uderzeń i kopnięć. Wiele stylów pracuje z bronią, przede wszystkim ze sztyletem kris, maczetą golok i kijem. Sumatrzański harimau ("tygrys") słynie z walki niemal w siadzie i w parterze, co wśród sztuk azjatyckich jest nietypowe. Odmiana sportowa ma trzy kategorie: tanding (walka), tunggal (układ solowy) i regu/ganda (układ grupowy i w parze). Patronuje jej PERSILAT, a od 2019 roku pencak silat jest wpisany na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Linie sportowa i tradycyjna różnią się jednak znacznie i uczciwie trzeba to powiedzieć: to, co ćwiczy się w klubie zawodniczym, nie musi odpowiadać temu, co zachowuje szkoła rodowa.
Style i odmiany
Tygrysi silat Minangkabau z Sumatry Zachodniej; walka z głębokiego przysiadu i wprost z ziemi, uzupełniona nożem kerambit.
Malajski silat z obszaru sułtanatu Patani w południowej Tajlandii; odróżnia taneczną formę bunga od zastosowania buah.
Betawijski silat z Tangerangu łączący chińskie kuntao i miejscowy silat; nazwa odsyła do pozycji jeźdźca.
Najszerzej uprawiana sztuka walki Bali, ustanowiona w 1955 roku przez czterech weteranów walki o niepodległość. Opiera się na filozofii Tri Hita Karana.
Tygrysi silat Minangkabau z zachodniej Sumatry: walka z niskich postaw i z ziemi, z zakrzywionym nożem karambit.
Taktyczny hybrydowy system silatu stworzony przez Dana Inosanto w hołdzie Azji Południowo-Wschodniej.
Jawajski silat z 1963 roku oparty na pracy z oddechem, łamaniu przedmiotów i getaran, uczony też niewidomych.
Tradycyjny sundajski styl pencak silatu z Jawy Zachodniej, skupiony na czułym dotyku i kontratakach.
Kompleksowy zachodniojawajski styl pencak silatu łączący 18 tradycyjnych sundajskich linii rodowych.
Indonezyjski silat założony w 1955 roku w Surabai. Połączył linie rodzime z chińskim siauw liem sie i naucza się go w literackim indonezyjskim.
Największa indonezyjska organizacja pencak silatu, założona w 1922 roku w Madiunie. Podaje około siedmiu milionów członków.
Malajski silat z Kedah, upubliczniony w 1965 roku przez Ustaza Hanafiego: krótki dystans, bez tańca i bez rywalizacji.
Jedna z najstarszych linii jawajskiego silatu, od rzeki Cimande. Rozpoznaje się ją po twardej pracy przedramion; Abah Kahir przedstawił ją około 1760 roku.
Oficjalna malezyjska szkoła pencak silatu ze spójnym programem narodowym.
Malajska gałąź silatu, zadomowiona w Malezji, Singapurze i Brunei. Jej centralnym elementem jest bunga, płynna podstawa, z której wyrasta zastosowanie.
Najbardziej rozpowszechniony malezyjski styl narodowy pencak silatu, założony przez Meora Abdula Rahmana.
Brunejski rodzinny silat Maula Morniego: praca z nożem na krótkim dystansie, ćwiczona na seminariach, bez zawodów.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.