Perisai Diri
Indonezyjski silat założony 2 lipca 1955 w Surabaji. Według Draegera opiera się na prostych uderzeniach i kopnięciach piętą.
Podstawowe informacje
IndonezjaCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Perisai Diri
Perisai Diri, w skrócie PD, to indonezyjski styl pencak silat. Według Depdikbud 1985 Keluarga Silat Nasional Perisai Diri została założona 2 lipca 1955 w Surabaji, a podstawę jej stylu stworzył R.M.S. Dirjo Atmojo. Draeger 1972 podaje, że początki wywodzi się czasem z Jogjakarty w Jawie Środkowej, ale tamtejsze starania nazywa niedoskonałym początkiem, a główną zasługę przypisuje założycielowi R.M.S. Dirdjoatmodjo, który mieszkał w okolicy Surabaji i nadał PD jego istotę. Pełne imię założyciela podają Afandi i Trilaksana 2023 w czasopiśmie AVATARA: R.M. Soebandiman Dirdjotmodjo. Szkoła według nich zaczęła się jako kurs silatu przy Urzędzie Kultury Jawy Wschodniej, a w 1959 roku stała się uznaną szkołą z systemem organizacyjnym.
Czytaj dalej
Draeger opisuje PD jako nowoczesną pochodną stylów środkowojawajskich, której ruch zaczął się w 1955 roku, ale której korzenie techniczne i filozoficzne sięgają według niego starożytności. Styl jest syntezą różnych stylów pencak silat, lecz trzyma się z dala od obcych idei japońskiego judo, aikido, karate-do i jujutsu oraz boksu zachodniego. Ceni proste uderzenia, kopnięcia biegną prosto, nie stosuje się kopnięć okrężnych, a nacisk na kopnięcie piętą świadczy według Draegera o chińskich korzeniach. Chambers, Draeger i Alexander 1970 nazywają PD najostrzej rytmizowanym stylem pencak silat, którego gwałtowne ruchy umożliwiają wyjątkowo wyprostowane postawy. Nauka obejmuje według Draegera przygotowane formy, ćwiczenia oddechowe i broń, która pojawia się dopiero po opanowaniu walki bez broni. Depdikbud 1985 opisuje stopnie uczniów zwane tanda, a według Greena 2001 PD przyjęło na Bali system pasów wzorowany na sztukach japońskich. W 1985 roku miało na Bali około 15 tysięcy członków, przeważnie uczniów szkół i studentów.
Historia
Według Wikipedii id założyciel urodził się 8 stycznia 1913 roku w Yogyakarcie. Po szkole poszedł pieszo do Jombangu, gdzie uczył się silatu u K.H. Hasana Basriego, potem w Solo u Sayida Sahaba, a u swojego dziadka Ki Jogosurasmo uczył się kanuragan. W Semarangu uczył się według tego samego artykułu u Soegito z aliran Setia Saudara. Osiadł w Parakanie, otworzył szkołę Eka Kalbu i spotkał chińskiego mistrza Yap Kie San z linii Siauw Liem Sie, u którego uczył się czternaście lat. Te dane biograficzne pochodzą tylko z Wikipedii. Nie udało nam się znaleźć nazw Siauw Liem Sie ani Yap Kie San u Draegera, Chambersa, w Depdikbud ani u Greena.
Czytaj dalej
W 1947 roku został według Wikipedii id mianowany urzędnikiem państwowym ministerstwa oświaty i kultury, sekcji pencak silat, a w 1955 roku przeniósł się do Surabaji, gdzie przy pomocy Imama Ramelana założył 2 lipca 1955 roku kurs silatu Perisai Diri przy Urzędzie Kultury Jawy Wschodniej. Datę 2 lipca 1955 potwierdzają Depdikbud 1985 oraz Asrianda i in. 2022, Surabaję i rok 1955 podają także Afandi i Trilaksana 2023. W 1970 roku spisano według Wikipedii id statut i zatwierdzono pełną nazwę organizacji jako Keluarga Silat Nasional Indonesia Perisai Diri, a mundur zmienił się z czarnego na biały. Abstrakt Afandiego i Trilaksany podsumowuje to samo. Wikipedia podaje dalej, że założyciel zmarł 9 maja 1983 roku, a w 1986 roku rząd nadał mu tytuł Pendekar Purna Utama. W 1982 roku miał mianować 23 uczniów Pendekar, zwanych Pendekar Historis. Na Bali PD pojawiło się według Depdikbud 1985 około roku 1965, z Bapak Made Suweca jako główną postacią. W innym miejscu ten sam dokument podaje rozwój PD na obszarze Bali od 1 kwietnia 1964.
Czym się różni
Draeger 1972 podaje, że balijskie Bhakti Negara, Tridharma i Kerta nazywa się czysto balijskimi stylami, natomiast Perisai Diri jest wschodniojawajską przeszczepioną formą, która nie jest uważana za czysto balijski pencak silat. Tridharma, Bhakti Negara i Kerta Wisesa wychodzą według niego z niskich, przykucniętych postaw i są bardzo zwodnicze, podczas gdy PD opisuje jako system bardziej wyprostowany i oszczędniejszy, z bardziej bezpośrednią akcją ataku. Depdikbud 1985 podaje, że PD na Bali różni się od Bhakti Negara i Kertha Wisesa tym, że jest rozpowszechnione głównie w miastach, a członkowie wcześniej się nie znali, podczas gdy oba balijskie stowarzyszenia działają we wsiach. PD kładzie nacisk na samoobronę i sport, dopiero potem na spójność stowarzyszenia. Dokument pisze też, że PD na Bali wykazuje akulturację z kulturą balijską: do nauki duchowej wkłada się materiały z hinduistycznej filozofii Bali, a wynikiem jest akulturacja chińskiego, jawajskiego i balijskiego silatu.
Technika
Draeger 1972 pisze, że PD jest syntezą różnych stylów pencak silat, ale trzyma się z dala od obcych idei japońskiego judo, aikido, karate-do i jujutsu oraz boksu zachodniego i ogranicza się do rodzimej taktyki. Ceni proste uderzenia, pięść wkręca się przy uderzeniu. Kopnięcia biegną prosto i nie stosuje się kopnięć okrężnych. Nacisk na kopnięcie piętą świadczy według niego o chińskich korzeniach.
Czytaj dalej
Według Draegera PD jest prawie całkowicie wolne od taktyki Jawy Zachodniej i Minangkabau ze stójkami depok i sempok, a kuda-kuda stosuje się bardzo mało, choć w dawnych latach wszyscy nauczyciele na nim nalegali. Jako szczególną taktykę wymienia blok barkiem, wzmocniony oszczędnym oddychaniem, oraz szeroki ruch obrotowy wokół boku przeciwnika. Ćwiczący postrzegają ciało przeciwnika jako odwrócony trójkąt, którego wierzchołek jest w kroczu, i patrzą na środek jego ciała, nie w oczy. Chambers, Draeger i Alexander 1970 nazywają PD najostrzej rytmizowanym stylem pencak silat i w istocie systemem rąk i ramion. Ćwiczący potrafią uderzyć przedramieniem równie mocno jak zwolennicy Mustika Kwitang, ale wolą otwartą dłoń i są znani z szybkiej zmiany kierunku. Wikipedia id podaje, że techniki uczy się według stopni, na przykład techniki Minangkabau na stopniu Calon Keluarga, Burung Meliwis na białym, Kuntul na biało-zielonym, Garuda na zielonym, Harimau na zielono-niebieskim, Satria na niebiesko-czerwonym, Pendeta na czerwonym i Putri na czerwono-żółtym.
Trening
Według Draegera 1972 trening trwa zwykle godzinę, w pierwszym roku dwa razy w tygodniu, potem wystarcza raz w tygodniu. Ćwiczący ma rozwijać precyzję techniczną, szybkość, czas reakcji, siłę, cierpliwość i spokój, w tej kolejności. Broń dodaje się później, gdy umiejętności bez broni wydają się opanowane. Nie robi się ćwiczeń oporowych poza niemal izometrycznymi, w których oporem jest grawitacja. Najpóźniej rozwija się siła wewnętrzna, siła duchowa, którą Draeger uznaje za znak mistrza. Podstawą każdego ruchu ciała jest oddychanie. Szkoła według niego mówi o pięciu ośrodkach duchowości, które symbolizuje pięć gwiazd w godle organizacji. Nauka używa z góry ustalonych form, które przypominają japońskie katy. Z krótkiego miecza pedang używa się chińskiego prostego typu obosiecznego. Wśród broni specjalnych Draeger wymienia też halabardę i boxer. Asrianda, Zulfadli i Wibowo 2022 piszą, że serang hindar występuje tylko w Perisai Diri. Wykonuje go dwóch ćwiczących w parze, jeden atakuje, a drugi unika. Metoda powstała bezpośrednio od założyciela i odwołuje się do dewizy Pandai silat tanpa cedera. Broń obowiązkowa to według nich pisau, pedang i toya. Wikipedia id dodaje, że nóż zaczyna się uczyć na stopniu Putih, miecz na Hijau, a kij na Biru Merah.
Stopnie i postępy
System stopni różni się w źródłach. Depdikbud 1985 opisuje stopnie PD na Bali według koloru oznaczenia: Tingkat I biały, II zielony, III niebieski, IV czerwony i V złotożółty, każdy około roku. Po zdaniu testu przed komisją z centrum członek zostaje zaliczony jako Pendekar. Egzaminy odbywają się co roku na prośbę oddziału i prowadzą je egzaminatorzy z centrum. Na trzecim stopniu zaczyna się ćwiczenie oddechowe od czwartej do szóstej rano wraz z niektórymi mantrami, a na czwartym dochodzą etyka i wychowanie duchowe. Depdikbud opisuje też początek: stopień podstawowy ma biały strój i biały pas, po sześciu miesiącach test i wymiana pasa na czerwony, po kolejnych sześciu miesiącach test i tytuł Cakel, calon keluarga, który może nosić emblemat. Asrianda, Zulfadli i Wibowo 2022 podają inne kolory: dwa stopnie podstawowe, dasar 1 z białym pasem i dasar 2 z czarnym, potem stopień cakel z czerwonym pasem i stopień keluarga, który oznacza się kolorem paska na odznace na piersi. Green 2001 pisze, że PD przyjęło na Bali system pasów wzorowany na sztukach japońskich, na przykład judo.
Dziś
Depdikbud 1985 podaje, że PD miało na Bali około 15 tysięcy członków z oddziałami Tabanan, Badung i Buleleng. Członkostwo jest wolne, a najwięcej jest uczniów szkół średnich i studentów. Jako cel i zasadę stowarzyszenie podaje stworzenie dobrej indonezyjskiej samoobrony, stworzenie człowieka Pancasili zdrowego ciałem i duchem oraz rozwijanie indonezyjskiej jedności i światowej przyjaźni przez narodowy silat. Głównym celem stowarzyszenia na Bali jest według tego samego dokumentu, aby uczeń osiągnął jak najlepszy wynik w zawodach. Draeger 1972 pisze, że PD przypisuje sobie około 75 tysięcy członków w całej Indonezji, prowadzi je ośmiu mistrzów nauczycieli i ma oddziały we Francji i we Włoszech. Jest to twierdzenie szkoły przekazane przez Draegera z przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Wikipedia id podaje, że Kelatnas Indonesia Perisai Diri jest członkiem IPSI i jedną z dziesięciu szkół z oznaczeniem Perguruan Historis Pencak Silat, ponieważ przyczyniła się do historii IPSI we wczesnym okresie. Według tej samej Wikipedii ma oddziały w prawie każdej prowincji i komisariaty w dziesięciu innych krajach. Jest to twierdzenie organizacji o samej sobie.
Ciekawostki
Draeger 1972 wyjaśnia, że nazwa Perisai Diri oznacza self-shield, czyli tarczę samego siebie, i że zwykle nazywa się ją P.D. Pięć gwiazd w godle organizacji, ułożonych w pięciokąt, symbolizuje pięć ośrodków duchowości. Chambers, Draeger i Alexander dziękują w książce z 1970 roku członkom Perisai Diri na Jawie i na Bali. Wikipedia id podaje, że międzynarodowe mistrzostwa Perisai Diri International Championship odbyły się po raz pierwszy jako Invitasi Internasional w 1991 roku w Semarangu, a dziewiąta edycja odbyła się w 2017 roku w Malangu.
Często zadawane pytania
Kiedy i gdzie powstało Perisai Diri?
Według Depdikbud 1985 zostało założone 2 lipca 1955 roku w Surabaji. Draeger 1972 potwierdza rok 1955 i założyciela w okolicy Surabaji.
Czy Perisai Diri jest chińską sztuką walki?
Draeger 1972 nazywa PD syntezą stylów pencak silat, która ogranicza się do rodzimej taktyki, a chińskie korzenie łączy tylko z naciskiem na kopnięcie piętą. Wikipedia id podaje, że założyciel uczył się u chińskiego mistrza Yap Kie San z linii Siauw Liem Sie.
Jak awansuje się w Perisai Diri?
Według Depdikbud 1985 na Bali awansuje się pięcioma stopniami oznaczonymi kolorami, każdy około roku, a po teście przed komisją z centrum członek zostaje zaliczony jako Pendekar. Asrianda i współautorzy 2022 podają inne kolory pasów: biały, czarny, a potem czerwony.
Czym jest serang hindar?
To ćwiczenie w parach, w którym jeden ćwiczący atakuje, a drugi unika. Według Asrianda i współautorów 2022 występuje tylko w Perisai Diri i powstało bezpośrednio od założyciela.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.