Yiquan
意拳Wewnętrzna sztuka chińska, która jako jedyna zniosła formy. Podstawą jest stanie bez ruchu; Wang Xiangzhai twierdził, że wyuczone układy krępują ćwiczącego.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Yiquan
O sztuce walki Yiquan
Yiquan, później zwany też dachengquan, założył w latach dwudziestych XX wieku Wang Xiangzhai i zrobił przy tym coś, co w sztukach chińskich nie ma odpowiednika: zniósł formy. Wang wyszedł z xingyiquan, ale doszedł do wniosku, że wyuczone ciągi ruchów raczej krępują ćwiczącego, niż go uczą — człowiek umie potem formę, a nie walkę. Skreślił je więc całkowicie i zostawił tylko to, co uważał za istotę. Podstawą treningu jest zhan zhuang, stanie jak słup: ćwiczący przyjmuje pozycję i trwa w niej bez ruchu przez długie minuty. Na zewnątrz nic się nie dzieje, w rzeczywistości szuka się połączenia całego ciała, równomiernego napięcia i zdolności utrzymania struktury bez zbędnej pracy mięśni. Dalej idzie shi li, czyli próbowanie siły bardzo powolnym ruchem, oraz mocabu, chodzenie w tym samym napięciu. Dopiero na końcu przychodzi ruch swobodny i walka. Nazwa yiquan znaczy pięść zamiaru. Styl do dziś ma opinię nudnego w oglądaniu i wymagającego. Formalnym następcą Wanga Xiangzhaia był Yao Zongxun (1917-1985), a jego synowie Yao Chengguang i Yao Chengrong uczą yiquanu w Pekinie do dziś.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.