Naha-te
那覇手Jedna z trzech okinawskich tradycji miejscowych, z których wyrosło karate. Nie jest szkołą z założycielem; wywodzą się z niej gōjū-ryū i uechi-ryū.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Naha-te
O sztuce walki Naha-te
Naha-te to jedna z trzech okinawskich tradycji walki, z których wyrosło karate. Nazwę nosi od miasta Naha — niegdyś handlowego ośrodka wyspy, dziś stolicy prefektury. Pozostałe dwie to shuri-te od dawnej siedziby królewskiej i tomari-te od wsi Tomari. Istotne jest to, czym naha-te nie jest. Nie jest szkołą, którą ktoś założył, i nie ma ani założyciela, ani roku powstania. To tradycja miejscowa: zbiór tego, co w owym mieście ćwiczono i przekazywano, zanim praktyka okinawska podzieliła się na nazwane szkoły z własnymi programami. Mistrzowie, których źródła wiążą z tymi tradycjami, są ich wybitnymi przedstawicielami, a nie twórcami — tradycje są starsze niż którykolwiek z nich. Najbardziej znanym przedstawicielem naha-te jest Higaonna Kanryō. Technicznie naha-te opisuje się zwyczajowo jako nurt o niższym środku ciężkości, krótszym dystansie i wyraźnej pracy oddechu, wobec shuri-te uchodzącego za szybsze i bardziej liniowe. Ten podział jest jednak uproszczeniem późniejszych autorów; ówczesne źródła takiej granicy nie znały. Znaczenie naha-te tkwi w tym, co z niego wyszło: shōrei-ryū, gōjū-ryū, uechi-ryū, ryūei-ryū i shitō-ryū — spora część dzisiejszego karate na świecie.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.