Chitō-ryū
千唐流空手道Japońskie karate z 1946 roku. Jego założyciel był lekarzem i tak przebudował postawy, by nie obciążały kolan. Katą centralną jest seisan.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Chitō-ryū
O sztuce walki Chitō-ryū
Chito-ryu to karate założone w 1946 roku w Kumamoto przez Tsuyoshiego Chitose, o okinawskim imieniu rodowym Chinen Gua. Nazwa stylu składa się ze znaków tysiąca i dynastii Tang i odsyła do chińskiego pochodzenia karate z Okinawy. Chitose urodził się na Okinawie w 1898 roku, ćwiczył u Aragakiego Seisho, Hanashiro Chomo, Kyana Chotoku i Motobu Chokiego, przeniósł się do Japonii i w Tokio pomagał Gichinowi Funakoshiemu w nauczaniu. Osobliwością stylu jest to, że jego założyciel był lekarzem. Chitose ukończył medycynę i do techniki podchodził od strony budowy ciała. Doszedł do wniosku, że głębokie postawy i pełne rotacje kolana, tak jak je zwykle ćwiczono w karate, uszkadzają staw na dłuższą metę — sam miał kłopoty z kolanami — i dlatego podniósł oraz skrócił postawy i tak dobrał kąty, by obciążenie omijało staw. To główna różnica między chito-ryu a pozostałymi stylami japońskimi, a powód jest praktyczny, nie estetyczny. Katą centralną jest seisan, do której ćwiczący wraca na każdym stopniu; obok niej ćwiczy się repertuar okinawski i japoński. Do egzaminów należy shime, sprawdzenie napięcia ciała, przy którym egzaminator kontroluje postawę i oddech naciskiem oraz uderzeniem. Po śmierci Chitose w 1984 roku szkołę prowadzi jego syn. Międzynarodowa federacja chito-ryu jest najsilniejsza w Kanadzie, Australii i Stanach Zjednoczonych, czyli poza Japonią.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.