Shorinji-ryu Kenkokan
少林寺流拳行館Japońskie karate Koriego Hisataki z 1945 roku: pionowa pięść, kopnięcie piętą i pełnokontaktowa walka w ochronnej zbroi.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Shorinji-ryu Kenkokan
O sztuce walki Shorinji-ryu Kenkokan
Shorinji-ryu Kenkokan to szkoła karate założona krótko po drugiej wojnie światowej, w 1945 roku, przez Koriego Hisatakę (1907-1988). Hisataka uczył się okinawskiego karate u Chotoku Kyana i Sandy Kanagusuku, a równocześnie trenował judo w Kodokanie, gdzie po zaledwie roku treningu zdobył czwarty dan — to podwójne wykształcenie widać w szkole do dziś. Kenkokan różni się od większości okinawskich linii trzema cechami, które Hisataka wprowadził świadomie. Pierwszą jest pionowa pięść (tate ken) zamiast zwykłej pięści zwróconej dłonią w dół; drugą jest kopnięcie wykonywane piętą, a nie podbiciem czy przednią częścią stopy; trzecią jest zasada, że uderzenie niesie całe ciało, a ruch po trafieniu się nie kończy, lecz jest kontynuowany. Najbardziej charakterystyczną cechą szkoły jest jednak sposób walki. Obok umówionego yakusoku kumite trenuje się w ochronnej zbroi, która pozwala uderzać z pełną siłą i nie wymaga uczenia się powstrzymywania techniki w ostatniej chwili — co w tradycyjnym karate jest zwykle koniecznym kompromisem. Hisataka wycofał się w 1974 roku, a kierownictwo przejął jego syn Masayuki Hisataka (urodzony w 1940 roku), który rozwinął szkołę za granicą. Z pierwotnej linii z czasem odłączyło się kilka niezależnych organizacji: Kenyukai Watanabe-Ha, Genbukan, Kenryukan, Kentokukan i Koshinkai. Kenkokan dzisiaj nie jest więc jedną organizacją, lecz rodziną odłamów o wspólnych podstawach technicznych. Ten podział odzwierciedla właśnie podwójne dziedzictwo karate i judo, na którym Hisataka od początku budował swoją metodę.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.