Shorei-ryu
Pojęcie klasyfikacyjne, a nie osobna szkoła. Funakoshi określał tak siłowy i wolniejszy nurt karate z Okinawy w odróżnieniu od shorin-ryu.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Shorei-ryu
O sztuce walki Shorei-ryu
Shorei-ryu nie jest samodzielną szkołą o udokumentowanej nieprzerwanej linii, lecz pojęciem klasyfikacyjnym. Wprowadził je Gichin Funakoshi, który podzielił karate z Okinawy na dwa nurty: shorin-ryu i shorei-ryu. Shorin opisywał jako lżejszy, szybszy i ruchliwszy, odpowiedni dla drobniejszej budowy, a shorei jako cięższy i siłowy, o wolniejszym tempie, z głębokim oddechem i napięciem mięśni. Do shorei-ryu przypisywał katy pracujące na wewnętrznym napięciu i mocnej postawie, czyli sanchin, seisan i hangetsu, a do shorin katy o długiej linii ruchu. W praktyce podział ten odpowiada różnicy między naha-te, tradycją miasta Naha związaną z Kanryo Higaonną, z której wyrosło goju-ryu, a shuri-te i tomari-te, z których powstały shotokan i shorin-ryu. Sam Funakoshi przyznawał, że granica nie jest ostra, a późniejsi badacze pokazali, że przypisanie poszczególnych kat rozchodzi się w źródłach. Wywodzenie nazwy od świątyni Shorei-ji powtarza się w literaturze, lecz nie jest poświadczone na piśmie. W dwudziestym wieku nazwę shorei-ryu przyjęły dla swoich szkół niektóre organizacje poza Okinawą, najwyraźniej Robert Trias w Stanach Zjednoczonych, który w 1946 roku otworzył w Arizonie jeden z pierwszych amerykańskich klubów karate. Szkoły te czerpią ze źródeł okinawskich, ale nie są bezpośrednią kontynuacją jednej historycznej linii. Informację o Kanryo Higaonnie jako założycielu należy więc czytać jako odesłanie do naha-te, a nie jako założenie osobnego stylu.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.