Słownik pojęć — Shorei-ryu
Shorei-ryu: 66 udokumentowanych pojęć. Z tego: koncepcja / zasada (36), część ciała (11), tytuł (6). Wśród nich Te, Kata, Kyu.
Noga albo stopa w terminologii japońskiej.
JaponiaJapońskie określenie głowy, kluczowy cel w strefie jodan.
Zbiorcze określenie japońskich sztuk walki nastawionych na rozwój duchowy i osobowy.
Praktyczne zastosowanie i rozbiór technik obronnych oraz zaczepnych z katy w realnej walce z partnerem.
Stopień mistrzowski w azjatyckich sztukach walki, oznaczony czarnym pasem.
Łokieć i jego powierzchnia uderzeniowa w terminologii japońskiej.
Błyskawiczne podcięcie stopy albo kostki przeciwnika w chwili, gdy przenosi na tę nogę ciężar ciała.
Stan niewzruszonego i niezłomnego umysłu, który pozostaje spokojny nawet w największym zagrożeniu.
Nowoczesne japońskie sztuki walki rozwinięte po reformach Meiji (po 1868 r.), nastawione na wychowanie i sport.
Kategoria wszystkich technik kopnięć (prostych, bocznych, z obrotem) w karate.
Taktyka bloku albo uniku przed atakiem przeciwnika z natychmiastową ripostą.
Górna powierzchnia stopy (podbicie), którą trafia się przy kopnięciu okrężnym mawashi-geri.
Japońska komenda „Zaczynajcie!”, którą rozpoczyna się ćwiczenie lub walkę.
Najwyższy tytuł nauczycielski nadawany wielkim mistrzom (zwykle od 8. dan wzwyż).
Podbrzusze oraz fizyczny i energetyczny środek ciężkości ciała w sztukach azjatyckich.
Gwałtowne ściągnięcie nieatakującego ramienia do biodra, zwiększające siłę reakcji uderzenia drugiej ręki w karate.
Japońskie określenie kolana.
Japońska liczba „jeden” (1) używana przy liczeniu powtórzeń w dojo.
Najwyższa możliwa ocena punktowa w judo i karate, oznaczająca natychmiastowe zwycięstwo w walce.
Gotowość, postawa gardy oraz osłona fizyczna i mentalna w sztukach walki.
Komenda trenera albo sędziego nakazująca natychmiastowe przyjęcie bojowej postawy gardy.
Miejsce honorowe albo ściana frontowa dojo poświęcona założycielom i mistrzom.
Skodyfikowany ciąg ruchów i technik bojowych wykonywanych przeciw wyobrażonym przeciwnikom.
Dryl technik podstawowych (uderzeń, bloków, kopnięć i postaw), stanowiący filar treningu w budō.
Błyskawiczne spięcie ciała i skupienie maksymalnej energii w jednym punkcie trafienia.
Twarda, wyściełana powierzchnia śródstopia pod palcami, używana do kopnięć prostych i pchających.
Sparing i część walcząca w karate, sprawdzająca techniki wobec żywego przeciwnika.
Średni tytuł nauczycielski w systemie shōgō (zwykle dla 6. i 7. dan).
Stopień uczniowski poprzedzający stopnie mistrzowskie dan.
Witalne i wrażliwe punkty anatomiczne ciała, wykorzystywane przy uderzeniach i dźwigniach.
Wyspecjalizowana sztuka badania i wykorzystania punktów akupresurowych i nerwowych w samoobronie.
Dynamiczny dystans bojowy i odstęp czasowy między dwoma przeciwnikami.
Podstawowe kopnięcie proste do przodu, trafiające śródstopiem (koshi) w brzuch albo podbródek.
Kopnięcie okrężne z boku, trafiające podbiciem (haisoku) albo śródstopiem w żebra czy skroń.
Krótka medytacja z zamkniętymi oczami wykonywana w klęku przed treningiem i po nim.
Nastawienie „umysłu bez umysłu”, stan spontanicznej i czystej reakcji bez wahania.
Japońska liczba „dwa” (2) używana przy liczeniu w dojo.
Tradycyjny okinawski przyrząd kobudō: dwa drewniane kije połączone łańcuchem lub sznurem.
Tradycyjny sposób wiązania pasa obi z równym, symetrycznym węzłem w środku ciężkości ciała.
Zbiorcze określenie ochraniaczy zębów, rąk, goleni i głowy, zapewniających bezpieczny kontakt w sparingu.
Stany ZjednoczoneSwobodna walka ćwiczebna bez ustalonego scenariusza w judo, aikido albo karate.
Zbiór zasad uprzejmości, etykiety i właściwego zachowania w japońskim dojo.
Zbiór zasad etykiety, szacunku i zachowania w japońskich sztukach walki.
Japońska liczba „trzy” (3) używana przy liczeniu w dojo.
Podstawowa pięść frontalna, uderzająca dwoma pierwszymi kostkami (wskaziciela i środkowego palca).
Tradycyjny japoński klęk na piętach z wyprostowanym kręgosłupem.
Trafienie przeciwnika dokładnie w chwili, gdy rozpoczyna on swój atak.
Oficjalna walka zawodnicza podlegająca przepisom i punktacji sędziów.
Honorowy tytuł nadawany wysokim mistrzom i głównym instruktorom organizacji.