Kumite
組手
Część karate, w której ćwiczy się przeciw przeciwnikowi: od wymian uzgodnionych z góry przez sparing półswobodny po walkę swobodną i zawodniczą.
Podstawowe informacje
Budowa słowa
Definicja
Kumite (組手) tłumaczy się dosłownie jako „splecione ręce”: kumu oznacza połączyć, chwycić, a te to ręka. Jest to ta część karate, w której trenuje się przeciw przeciwnikowi, w odróżnieniu od kata, gdzie ćwiczący walczy z urojonymi przeciwnikami, i od kihon, ćwiczenia podstawowych technik. Kumite ma wiele stopni, od w pełni uzgodnionych po zupełnie swobodne. Gohon kumite to ćwiczenie pięciokrokowe z z góry określonym atakiem i obroną, sanbon kumite trzykrokowe, a ippon kumite jednokrokowe, stosowane głównie do umiejętności samoobrony. Jiyu ippon kumite to jednokrokowy sparing półswobodny, jiyu kumite sparing swobodny. Kiso kumite to sparing wywodzący się z kata.
Różnice między sztukami i stylami
Karate sportowe (WKF): walka na punkty. Bezpośrednie uderzenie w głowę lub tułów to yuko (jeden punkt), kopnięcie w tułów to waza-ari (dwa punkty), a kopnięcie w głowę lub technika na leżącym przeciwniku to ippon (trzy punkty). Kyokushin i inne karate knockdown: za kontrolowane techniki nie ma punktów. Liczy się trafienie powalające przeciwnika, podcięcie lub rzut na ziemię.
Powiązania z innymi pojęciami
Odpowiednik w innej sztuce
Zobacz też
Przepisany układ ruchów przeciw wyimaginowanym przeciwnikom lub z partnerem, dosłownie „forma”. Rdzeń nauczania karate, judo, kendo i aikido.
Kihon基本Podstawowe techniki japońskich sztuk walki i ich wielokrotne ćwiczenie: postawy, uderzenia, kopnięcia i bloki. W karate tworzy trójcę z kata i kumite.
Randori乱取りSwobodne ćwiczenie w judo, aikido, jujutsu i niektórych stylach karate. Partnerzy próbują technik przeciw prawdziwemu oporowi, ale bez celu wygrania.
Ippon一本Najwyższa ocena w zawodach japońskich sztuk walki, „jeden pełny punkt”. W judo kończy walkę, w kendo jest podstawową jednostką punktacji.