Ying jow pai (orli pazur)
鷹爪派Północnochiński styl orlego pazura, dodający do długiej pięści chwyty i dźwignie. Udokumentowana linia zaczyna się w XIX wieku, nie u Yue Feia.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Ying jow pai (orli pazur)
O sztuce walki Ying jow pai (orli pazur)
Ying jow pai, czyli styl orlego pazura, to sztuka północnochińska wyróżniająca się tym, że do długiej pięści dodaje chwyty i dźwignie. Tradycja wywodzi ją od songowskiego generała Yue Feia z XII wieku, co jest zwykłym sposobem, w jaki chińskie szkoły dodają sobie dawności — **tej linii nie da się udokumentować**. Udokumentowana historia zaczyna się w XIX wieku u Liu Shijuna i biegnie dalej przez Chen Zizhenga, który od 1911 roku nauczał stylu w szanghajskim stowarzyszeniu atletycznym Jingwu; właśnie stamtąd rozszedł się po Chinach, a później za ocean. Rdzeniem technicznym jest qinna, czyli chwytanie i unieruchamianie: palce zwarte w kształt pazura chwytają nadgarstek, łokieć, szyję lub przyczepy mięśni i prowadzą przeciwnika w dźwignię albo na ziemię. Tradycja mówi o 108 technikach chwytu, co jest raczej liczbą mnemotechniczną niż dokładnym wykazem. Obok tego styl zawiera zwykły repertuar północny: długie uderzenia, kopnięcia, skoki i niskie postawy, więc ćwiczący musi opanować i zasięg, i pracę z bliska. Najbardziej znane układy to xingquan i lianquan. Styl wymaga siły palców i nadgarstków, a jego trening obejmuje osobne wzmacnianie chwytu.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.