Ying jow pai (orli pazur)
鷹爪派Północnochiński styl Orlego Szponu, który do długich uderzeń dodaje chwyty i dźwignie. Od 2008 roku jest na państwowej liście dziedzictwa Chin.
Podstawowe informacje
Charakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Ying jow pai (orli pazur)
Ying Jow Pai, styl Orlego Szponu, to północnochińska sztuka, która do długich uderzeń dodaje chwyty i dźwignie. Od 2008 roku figuruje na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin jako yingzhao fanziquan z powiatu Xiong w prowincji Hebei. Lista wywodzi styl z mingowskiego ćwiczenia ośmiu błyskawicznych przewrotów, zwanego później fanziquan, do którego dołączyły chwyty i szponiaste kształty dłoni. Tradycja przypisuje styl generałowi dynastii Song, Yue Fei. Jego biografie jednak według Wikipedii nie wspominają, by stworzył jakikolwiek styl. Za założyciela uważa się Liu Shijun z powiatu Xiong, urodzonego około 1827 roku i zmarłego w 1910 roku. Jego następca Chen Zizheng uczył w szanghajskim stowarzyszeniu Jingwu, według witryny greckiej szkoły był od 1919 roku jego zastępcą dyrektora. Państwowa lista opisuje styl jako szybkie uderzenia z silnym naciskiem na chwytanie i unieruchamianie przeciwnika. Według Wikipedii obejmuje 108 kategorii technik ćwiczonych w parach, a głównymi sekwencjami są xingquan i lianquan. Państwowymi nosicielami są Chen Zhengyao i Chen Guixue.
Historia
Według państwowej listy niematerialnego dziedzictwa kulturowego styl powstał z mingowskiego ćwiczenia ośmiu błyskawicznych przewrotów, zwanego później w uproszczeniu fanziquan. Wariant orli powstał z połączenia tych przewrotów z technikami chwytów z innej szkoły i ze szponiastymi kształtami dłoni. Za założyciela uważa się według Wikipedii Liu Shijun, urodzonego około 1827 roku w powiecie Xiong koło Baoding, który zmarł w 1910 roku. Chen Zizheng (1878–1933) uczył się u Liu Chengyou, ucznia Liu Shijun. Według witryny greckiej szkoły Ying Jow Pai został w 1919 roku zastępcą dyrektora stowarzyszenia Jingwu w Szanghaju, a w 1922 roku wyjechał kierować jego filią w Hongkongu.
Czym się różni
Państwowa lista wywodzi styl z mingowskiego fanziquan i o Yue Fei nie mówi, podczas gdy tradycja szkoły przypisuje go generałowi dynastii Song. Od pokrewnego fanziquan wariant orli różni się technikami chwytów i szponiastymi kształtami dłoni.
Technika
Państwowa lista opisuje styl jako szybkie uderzenia z silnym naciskiem na chwytanie i unieruchamianie przeciwnika. Rdzeniem jest według Wikipedii zbiór Yue Shi San Shou ze 108 kategoriami technik ćwiczonych w parach. Układ xingquan, czyli kroczona pięść, ma od dziesięciu do dwunastu rzędów i odpowiada dzisiejszemu shaolińskiemu fanziquan.
Trening
Układ lianquan, czyli pięść łączona, ma według Wikipedii pięćdziesiąt krótkich rzędów powtarzanych na obie strony i buduje podstawy chwytania, dźwigni i qinna.
Stopnie i postępy
Warunkiem poziomu mistrzowskiego są według Wikipedii trzy układy ręczne i układ z włócznią.
Dziś
Yingzhao fanziquan jest na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego od drugiej partii w 2008 roku pod numerem 799 i kodem VI-27, zgłoszony przez powiat Xiong w Hebei. Państwowymi nosicielami są Chen Zhengyao, urodzony w 1933 roku, i Chen Guixue, urodzony w 1960 roku. Lista ostrzega, że styl po ponad trzech stuleciach tradycji jest zagrożony nowoczesnym stylem życia.
Ciekawostki
Wśród znanych ćwiczących Wikipedia wymienia aktorkę Cynthia Rothrock. Według legendy Yue Fei zaczął ćwiczyć z włócznią w wieku jedenastu lat, a w trzynastym ją opanował.
Często zadawane pytania
Czy styl Orlego Szponu założył generał Yue Fei?
Tak twierdzi tradycja. Państwowa lista dziedzictwa wywodzi styl z mingowskiego fanziquan, a za założyciela uważa się Liu Shijun z dziewiętnastego wieku.
Czym wyróżnia się styl Orlego Szponu?
Szybkimi uderzeniami i silnym naciskiem na chwytanie i unieruchamianie przeciwnika szponiastymi kształtami dłoni.
Czy styl Orlego Szponu jest dziedzictwem pod ochroną?
Tak. Od 2008 roku jest na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin pod numerem 799.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.