Rince an Bhata Uisce Bheatha (Irlandzka walka kijem rodziny Doyle)
Rodzinna linia irlandzkiej walki na kije, którą rodzina Doyle zachowała w Newfoundland. Kij trzyma się oburącz, a walka toczy się głównie na bliski dystans.
Podstawowe informacje
IrlandiaCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Rince an Bhata Uisce Bheatha (Irlandzka walka kijem rodziny Doyle)
Rince an Bhata Uisce Bheatha to rodzinna linia irlandzkiej walki na kije, którą zachowała rodzina Doyle w Newfoundland. Kanadyjski magazyn Saturday Night (2004) podaje nazwę jako uisce beatha bata rince i tłumaczy ją jako taniec z kijem whiskey. Whiskey według niego odnosiła się do gorzelni, których strzegł założyciel, a taniec był słowem kodowym na walkę na kije. Pochodzenie w źródłach się rozchodzi. BBC pisze, że przodkowie Glena Doyle opuścili Wexford i wyjechali do Newfoundland na początku dziewiętnastego wieku. Saturday Night wymienia Edwarda Doyle, awanturnika z Galway, który opuścił Irlandię w 1867 roku i osiadł w Conception Bay. Strona linii podaje linię od Edwarda przez Christophera i Gregory do Glena. Nie udało nam się potwierdzić założyciela z imienia, a strona mówi tylko o rodzinie Doyle na zachodzie Irlandii na początku dziewiętnastego wieku. Według BBC styl przekazywano tylko osobom o nazwisku Doyle, a Glen nauczył się go od ojca i dziadka. Według Saturday Night Glen Doyle jest pierwszym, kto uczy go poza rodziną, a według własnych słów zaczął uczyć pierwszego ucznia spoza rodziny w 1995 roku. BBC opisuje linię Doyle jako oburęczne połączenie boksu, szermierki i walki kijem shillelagh. Glen Doyle przekazał później tytuł głowy linii, wodza, Berniemu Leddy, i według BBC kluby powstają w całej Irlandii Północnej.
Historia
BBC podaje, że przodkowie Glena Doyle'a wyjechali z Wexford do Newfoundland na początku dziewiętnastego wieku, a rodzinny styl dwuręczny przekazywano wyłącznie osobom o nazwisku Doyle. Saturday Night (2004) pisze natomiast o Edwardzie Doyle'u, awanturniku z Galway, który opuścił Irlandię w 1867 roku i trafił do Conception Bay. Według magazynu Glen jest jego prawnukiem, a jego ojciec Gregory, jedyny z piętnaściorga rodzeństwa, który nauczył się tej sztuki, zmarł w 1998 roku. Strona linii podaje, że Edward przekazał sztukę synowi Christopherowi, ten Gregory'emu, a Gregory synowi Glenowi. Według strony chwyt oburęczny wprowadził bokser z rodziny Doyle'ów mieszkający na zachodzie Irlandii, który równocześnie biegle posługiwał się jednoręczną irlandzką walką na kije. Według Fermanagh Herald (2019) Bernard Leddy znalazł Glena Doyle'a w internecie jako jedynego, który naucza tego stylu, pojechał uczyć się do Toronto i otworzył klub w Mullaghdun w hrabstwie Fermanagh.
Czym się różni
Styl jednoręczny według strony linii trzyma kij wysoko przy głowie i walczy z większej odległości, a dwuręczny trzyma go w poprzek ciała na wysokości ramion i najpierw skraca dystans. Przy rozbrajaniu styl dwuręczny dodaje do uderzeń w rękę technikę Windmill i zahaczenie końcem kija z głowicą. Linia Doyle trzyma kij oburącz prawie cały czas, a linia antrimska, którą według Maxime Chouinard utrzymywała rodzina Ramsey, zmienia chwyt zależnie od odległości, jak twierdzi. Zawodów w linii Doyle nie znaleźliśmy w wiarygodnych źródłach.
Technika
BBC opisuje linię Doyle'ów jako oburęczne połączenie boksu, szermierki i walki kijem shillelagh, długą pałką z tarniny lub dębu. Bernie Leddy mówi według Fermanagh Herald o stylu pełnokontaktowym z uderzeniami kijem, pięściami i nogami. Strona linii podaje, że obie ręce są niemal cały czas na kiju, a większość technik jest przeznaczona na krótki dystans. Uderzenie kijem na krótki dystans wykonuje się według strony oburącz, a ręce są rozłożone na kiju równomiernie, aby każda mogła uderzyć. Głównym celem uderzenia jest według strony rozpoczęcie Charge In, wtargnięcia z bliska, ponieważ styl ma przewagę z bliska. Kij ma według strony około trzech stóp długości, mierzonych jako odległość łokci przy zaciśniętych pięściach przed klatką piersiową plus sześć cali, i najczęściej jest z tarniny, ale także z dębu i jesionu. Strona podaje techniki takie jak Basic Stance, Stick Punch, Charge In, Pivotal, Say Hello, Give 'em a Hug, Windmill, Jig Kick i Carry the Coffin.
Trening
Według wywiadu na stronie linii Glen Doyle zaczął boks w wieku czterech lat, a kij pojawił się później, natomiast w innym miejscu strona podaje, że uczyć się stylu zaczął w wieku siedmiu lat. Treningi zaczynały się od uderzeń i boksu cieniowanego, potem przyszły uderzenia kijem z tarniny i praca nóg, a ojciec poprawiał mu wykonanie ostrym uderzeniem w głowę. Według Glena Doyle'a styl był tradycją ustną przekazywaną przykładem i słowem, bez podręczników i filmów. Uczniowie uczą się od swojego nauczyciela, zwanego seanchaí, i ćwiczą z partnerem. Według strony ćwiczenie Trinity to nieprzerwane szybkie uderzenia kijem w trzy punkty, głowę, lewą i prawą rękę, które poprawiają celność i kontrolę kija.
Stopnie i postępy
Według BBC linia stosuje numerowane poziomy trenerskie: trzynastoletni Loughlin został według artykułu rok wcześniej trenerem czwartego poziomu. Głowa linii nosi tytuł chieftain, który Glen Doyle przekazał Berniemu Leddy'emu. W wywiadzie na stronie linii Glen Doyle wymienia pięć poziomów od najniższego do najwyższego: Iasc (ryba), Bradán (łosoś), Lon dubh (kos), Cág (kawka) i Madra rua (lis). Według własnych słów stosuje ten system tylko rzadko.
Dziś
Metoda Doyle jest według BBC (około 2011) nauczana w Kanadzie, USA, Niemczech, Austrii, Grecji i Meksyku. Późniejszy artykuł BBC pisze, że Glen Doyle, jeden z ostatnich zarejestrowanych instruktorów na świecie, przekazał tytuł głowy linii, chieftain, Bernie Leddy, który uczył się u niego w Kanadzie, i że kluby powstają w całej Irlandii Północnej, od Dunmurry po Enniskillen. Według IrishCentral Leddy nadzorował około pięćdziesięciu szkół i grup studyjnych w Irlandii, Wielkiej Brytanii, USA, na Tajwanie, w Meksyku, w Czechach i w Egipcie. Klub w Mullaghdun jest według Fermanagh Herald otwarty dla mężczyzn i kobiet powyżej trzynastu lat. Glen Doyle uczy według Hurley w klubie Céad Bua w Toronto.
Ciekawostki
Słowo taniec trafiło według nieżyjącego już Gregory Doyle do nazwy stylu po to, by ukryć sztukę walki. Saturday Night (2004) podaje, że Glen Doyle jest byłym mistrzem kung-fu i uczył kung-fu olimpijskiego łyżwiarza figurowego Elvis Stojko. Glen Doyle wspomina, że jego ojciec zmagał się z kuzynami i podobno padło kilka dobrych ciosów.
Często zadawane pytania
Co znaczy Rince an Bhata Uisce Bheatha?
Według magazynu Saturday Night (2004) taniec z kijem whiskey. Whiskey odnosiła się do gorzelni, których strzegł założyciel, a taniec był słowem kodowym na walkę na kije.
Kto prowadzi linię dzisiaj?
Według BBC Glen Doyle przekazał tytuł głowy linii, wodza, Berniemu Leddy, a kluby powstają w całej Irlandii Północnej. Według IrishCentral nadzorował około pięćdziesięciu szkół i grup w kilku krajach, w tym w Czechach.
Jak długi jest kij?
Według strony linii około trzech stóp, mierzonych od łokcia do łokcia przy zaciśniętych pięściach przed klatką piersiową, plus sześć cali. Najczęściej jest z tarniny.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.