La Verdadera Destreza
Hiszpańska szermierka, którą Jerónimo de Carranza i Luis Pacheco de Narváez oparli na geometrii i filozofii. Według badaczy tradycja trwała do XIX wieku.
Podstawowe informacje
HiszpaniaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla La Verdadera Destreza
O sztuce walki La Verdadera Destreza
La verdadera destreza, prawdziwa sztuka broni, była według Charlesa Blaira (Acta Periodica Duellatorum, 2015) przeważającym sposobem posługiwania się bronią wśród hiszpańskich szlachciców w XVII wieku. Uważano ją za sztukę wyzwoloną, nie mechaniczną, a jej podstawą były według Blaira filozofia Arystotelesa, geometria Euklidesa i inne sztuki wyzwolone. Za głównego twórcę hiszpańskiej szkoły szermierki uznaje Diccionario Biográfico Español Jerónima Sáncheza Carranzę de Barreda z Sewilli. Jego książka o filozofii broni została według kolofonu ukończona w 1569 roku i wydrukowana w 1582 roku w Sanlúcar de Barrameda w domu autora z polecenia księcia Medina Sidonia. Pierwszym wielkim systematyzatorem nauki był według Blaira Luis Pacheco de Narváez, który uczył króla Filipa IV i według DBE wydał w 1600 roku książkę Libro de las grandezas de la espada. DBE dodaje, że Pacheco został później najbardziej zdecydowanym przeciwnikiem metody Carranzy. Główną bronią był według Manuela Valle Ortiza (2018) miecz, sam lub między innymi ze sztyletem, puklerzem, rotellą albo płaszczem, a zasady miały pasować do każdej broni. Maestro mayor udzielał według Blaira licencji na nauczanie. Tradycja trwała według Valle Ortiza aż głęboko w XIX wiek, po czym popadła w zapomnienie.
Historia
Jerónimo Sánchez Carranza de Barreda, zwany komturem Jerónimem de Carranza, urodził się według Diccionario Biográfico Español w pierwszej połowie XVI wieku w Sewilli. Studiował filozofię i geometrię, ukończył prawo na uniwersytecie w Osunie, służył jako kapitan i mieszkał w Sanlúcar de Barrameda na służbie siódmego księcia Medina Sidonia. Od 1589 do 1594 roku był gubernatorem prowincji Honduras. Kolofon jego książki podaje, że została ukończona w 1569 roku i wydrukowana w 1582 roku w Sanlúcar de Barrameda. DBE uważa wydanie z 1569 roku za wątpliwe, ponieważ druk z 1582 roku zawiera aprobatę z 1571 roku i królewską licencję z 1582 roku.
Czytaj dalej
Luis Pacheco de Narváez urodził się według DBE około 1570 roku w Baeza i zmarł 5 grudnia 1640 roku w Madrycie. Króla Filipa IV uczył posługiwania się bronią jako maestro mayor del Rey. Jego nazwisko po raz pierwszy ukazało się drukiem w 1600 roku w książce Libro de las grandezas de la espada, którą DBE podaje z drukarzem Varezem de Castro. Darío Sánchez García (Acta Periodica Duellatorum, 2022) przytacza wydanie z 1605 roku. Ostatnie wielkie dzieło, Nueva ciencia, ułożył według Charlesa Blaira w 1635 roku, a ukazało się pośmiertnie w 1672 roku. Tradycja trwała według Manuela Valle Ortiza (2018) głęboko w XIX wiek. Manuel Antonio de Brea podpisywał się w 1805 roku jako maestro mayor i egzaminator wszystkich w królestwie, Simón de Frías wydał w 1809 roku w Meksyku traktat o szermierce szablą według Destrezy, a José Cucala y Bruño w 1854 roku podręcznik obejmujący szermierkę szablą dla piechoty.
Czym się różni
Diccionario Biográfico Español przeciwstawia system Carranzy oparty na matematyce wcześniejszemu systemowi, który w dużej mierze dało się streścić jako posługiwanie się bronią siłą. Gérard Thibault d'Anvers oparł swój system na Destrezie i opisał go w dziele Académie de l'Espée, napisanym w 1628 roku i po raz pierwszy wydrukowanym w 1630 roku. Od drugiej połowy XVII wieku była według Charlesa Blaira (2015) szkołą włoską, z którą Hiszpanie spotykali się coraz prawdopodobniej, szkoła neapolitańska z mieczem i sztyletem. Reagowali na nią autorzy tacy jak Pérez de Mendoza, Guerra de la Vega, Arrieta, Tamariz, Ettenhard i Rada. Pacheco omawiał szermierkę włoską w swojej Nueva ciencia.
Technika
Charles Blair (Acta Periodica Duellatorum, 2015) twierdzi, że la verdadera destreza była nie tyle systemem szermierki, ile systematycznym podejściem do samoobrony na sposób nauki. Podstawową zasadą jest według niego naruszenie symetrii z przeciwnikiem (desigualdad), na przykład gdy jeden szermierz stoi bokiem, a drugi przodem. Antonio Yuste Tuer wymienia według Blaira cztery ogólne techniki odpowiadające dwóm ostrzom i dwóm płazom klingi. Książka Pacheca Libro de las grandezas de la espada wyjaśnia według Daria Sáncheza Garcíi (2022) pracę nóg licznymi figurami z linii i punktów wokół dwóch mieczy. Późniejsi autorzy opisują wspólny krąg, którego promień zwykle liczy się na cztery stopy kastylijskie. Gérard Thibault, holenderski mistrz, który według Majára i Várhelyiego (2015) oparł swój system na Destrezie, bazuje na tak zwanym tajemniczym kręgu i długość miecza wywodzi z wzrostu i proporcji szermierza. Główną bronią był według Manuela Valle Ortiza (2018) miecz, sam lub między innymi ze sztyletem, puklerzem, rotellą lub płaszczem. Według niego zasady miały pasować do każdej broni, wyraźnie wymienia się montante, cep i broń drzewcową.
Trening
Carranza uczył według Diccionario Biográfico Español w Kastylii i Portugalii. Podaje się, że był mistrzem szermierki księcia Medina Sidonia i że uczył portugalskiego króla Sebastiana. Często publicznie demonstrował, z teoretycznym wykładem, uderzenia, kroki, postawy i uniki destrezy. Rada zdefiniował według Charlesa Blaira (Acta Periodica Duellatorum, 2015) la verdadera destreza jako nawyk nabyty przez ćwiczenie oparte na nauce, służący do obrony i ataku w walce dwóch przeciwników.
Stopnie i postępy
Maestro mayor Hiszpanii miał według Charlesa Blaira (Acta Periodica Duellatorum, 2015) uprawnienie do udzielania licencji na nauczanie i zezwalania na wydawanie książek. Juan Caro de Montenegro na przykład zakwestionował części traktatu Ettenharda z 1675 roku, zanim mógł się ukazać. Blair wspomina także o regionalnych zastępcach maestro mayor, na przykład o Nicolásie Tamarizie dla Sewilli. Pacheco de Narváez wydał według Diccionario Biográfico Español w 1625 roku książkę Modo fácil y nuevo para examinarse los maestros en la destreza de las armas, o egzaminowaniu mistrzów szermierki. Green (2001) podaje, że dwór królewski ustanowił w 1478 roku specjalną kategorię mistrzów egzaminatorów. Leguina (1904) pisze, że hiszpańscy mistrzowie szermierki byli zorganizowani od 1478 roku i że według rozporządzenia z 24 czerwca 1478 roku płacili za egzamin dwie kastylijskie dobla.
Dziś
Tradycja Destrezy została według Manuela Valle Ortiza (Acta Periodica Duellatorum, 2018) w XIX wieku zapomniana i zastąpiły ją inne szkoły szermierki. Dziś zajmują się nią badacze. Darío Sánchez García (2022) podaje, że jego analiza wzorów pracy nóg pozwala dokładnie przenieść techniki z księgi Pacheca do praktyki. Krytyczne edycje źródeł Destrezy wydaje według Blaira wydawnictwo AGEA w Santiago de Compostela. Spis HEMA w czasopiśmie Acta Periodica Duellatorum (2021) podaje, że rapier ćwiczono w Niemczech w 41 ze 124 miejsc, ale nie rozróżnia między Destrezą a rapierem włoskim.
Ciekawostki
Postacie dialogu Carranzy są według Diccionario Biográfico Español zaszyfrowanymi członkami sewilskiej elity intelektualnej, a Cervantes chwali Carranzę w La Galatea. Pacheca wyśmiewał według DBE Quevedo w Buscón i innych dziełach i pozostali wrogami do końca życia. Green (2001) podaje, że Hiszpanie przenieśli Destrezę do Ameryki i na Filipiny oraz że pojawił się pogląd, według którego w dzisiejszych filipińskich sztukach walki mieszają się miejscowe systemy z hiszpańskimi technikami. Rada w tytule swojej odpowiedzi według Charlesa Blaira szyderczo nazwał Diega Rodrígueza de Guzmána mistrzem szermierki, absolwentem uniwersytetu oszustwa.
Style i odmiany
Często zadawane pytania
Kto założył La Verdadera Destreza?
Diccionario Biográfico Español uznaje za głównego twórcę hiszpańskiej szkoły szermierki Jerónima Sáncheza Carranzę de Barreda z Sewilli. Jego księga została według kolofonu ukończona w roku 1569 i wydrukowana w roku 1582. Pierwszym wielkim systematyzatorem nauki był według Charlesa Blaira Luis Pacheco de Narváez, który później według DBE stał się najbardziej zdecydowanym przeciwnikiem metody Carranzy.
Dlaczego Destrezę nazywa się nauką?
Charles Blair podaje, że uważała się za sztukę wyzwoloną, nie mechaniczną, i opierała się na filozofii Arystotelesa i geometrii Euklidesa. Według niego było to raczej systematyczne podejście do samoobrony na sposób nauki niż system szermierki.
Jak długo uczono Destrezy?
Według Manuela Valle Ortiza tradycja trwała głęboko w XIX wiek. Jeszcze w roku 1854 wydał José Cucala y Bruño podręcznik jako egzaminator w Destrezie, potem tradycja popadła w zapomnienie.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.