Kawaishi Judo
川石柔道Francuska metoda nauczania judo Kawaishiego Mikinosuke, z francuskimi nazwami i ponumerowanymi technikami. Łączą się z nią kolorowe pasy, od 1956 roku współistniała z Kodokanem.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Kawaishi Judo
O sztuce walki Kawaishi Judo
Metoda Kawaishiego (Méthode Kawaishi) to sposób nauczania judo, który we Francji stworzył japoński judoka Kawaishi Mikinosuke (1899–1969). Według rozprawy Hoshino Utsuru (Uniwersytet Waseda, 2019) Kawaishi wyjechał z Japonii w 1926 roku do Stanów Zjednoczonych, przez Brazylię i Wielką Brytanię dotarł w 1935 roku do Francji, a w Paryżu został kierownikiem technicznym Żydowskiego Klubu Jujutsu, później przemianowanego na Club franco-japonais. Według Hoshino w 1937 roku poprosił go o nową metodę nauczania Feldenkrais. Po odejściu Feldenkraisa w czasie wojny Kawaishi dokończył ją sam i do 1943 roku była gotowa. Techniki nie mają w niej japońskich nazw, są porządkowane po francusku według części ciała i numerowane według kolejności nauki, więc o-soto-gari jest pierwszą techniką nożną. Metoda obejmowała też dźwignie na nogi i szyję, które Kodokan już zakazał. Książka Ma méthode de judo (1951) zawiera 147 technik. Kawaishi był dyrektorem technicznym Francuskiej Federacji Judo i Jujitsu (FFJJ), którą w grudniu 1946 roku założył Paul Bonet-Maury. Obecna FFJDA powstała dopiero w kwietniu 1956 roku z połączenia FFJJ z grupą Kodokanu, a obie metody współistniały w niej obok siebie. We Francji z Kawaishim wiążą się kolorowe pasy poniżej czarnego, ale źródła rozchodzą się w tym, czy wprowadził je on, czy przejął z londyńskiego klubu Budokwai.
Historia
Według serwisu nippon.com Kawaishi Mikinosuke urodził się w 1899 r. w Himeji i zmarł 30 stycznia 1969 r. w Paryżu. Rozprawa Hoshino Utsuru (Uniwersytet Waseda, 2019), powołując się na Magara Hiroshi (1977), podaje, że judo zaczął trenować w 1914 r. w Himeji, w 1918 r. otrzymał pierwszy dan Butokukai, a w 1919 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Waseda. W 1926 r. wyjechał do Stanów Zjednoczonych i przez Brazylię i Wielką Brytanię dotarł w 1935 r. do Francji. W Paryżu został kierownikiem technicznym Żydowskiego Klubu Jujutsu (rue Beaubourg 62, założonego w lutym 1936 r.), później przemianowanego na Club franco-japonais, a nazwa ta pojawia się w ogłoszeniu już w czerwcu 1937 r. Regionalny komitet francuskiej federacji (Comité 13) podaje nazwę Club franco-japonais od lipca 1936 r.
Czytaj dalej
W 1937 r. Feldenkrais poprosił Kawaishiego o nową metodę nauczania. Po odejściu Feldenkraisa w czasie wojny Kawaishi dokończył ją sam i do 1943 r. była gotowa jako Méthode Kawaishi. Pierwszym francuskim posiadaczem czarnego pasa został według Międzynarodowej Federacji Judo (IJF) 20 kwietnia 1939 r. Maurice Cottereau, pas nadał mu Kawaishi. W lipcu 1944 r. Kawaishi wyjechał do Japonii, kierownictwo techniczne klubu przekazał Jeanowi Beaujeanowi i według nippon.com wrócił do Paryża w 1948 r. W grudniu 1946 r. powstała Francuska Federacja Judo i Jujitsu (FFJJ) z prezydentem Paulem Bonet-Maurym, według IJF jej założycielem, a Kawaishi był jej płatnym dyrektorem technicznym. Pierwsze brytyjsko-francuskie spotkanie towarzyskie w grudniu 1947 r. w Londynie odbyło się według Hoshino z inicjatywy Bonet-Maury'ego, Kawaishi był wtedy w Japonii. W 1951 r. ukazała się jego pierwsza książka Ma méthode de judo. FFJDA powstała dopiero w kwietniu 1956 r. z połączenia FFJJ z FATK, grupą zwolenników Kodokanu, a nadzwyczajny zjazd FFJJ zatwierdził to 22 kwietnia 1956 r. w stosunku 370 do 42.
Czym się różni
Od judo Kodokanu metoda Kawaishiego różniła się głównie językiem i treścią. Według rozprawy Hoshino Utsuru (2019) używała zamiast japońskich nazw francuskich określeń i numerów oraz dopuszczała dźwignie na nogi i szyję, które Kodokan zakazał. Hoshino przypomina, że w judo międzynarodowym używano japońskich terminów i zasad Kodokanu, więc francuska federacja FFJJ znalazła się w sprzecznej sytuacji. Różniło się też podejście do nauczania: Kawaishi uczył za wysokie miesięczne opłaty, co krytykowała grupa zwolenników Kodokanu, a serwis nippon.com przeciwstawia to amatorstwu Kodokanu. W kolorowych pasach według Hoshino paryski klub w 1940 r. różnił się od Kodokanu, który w 1920 r. miał tylko kilka kolorów poniżej czarnego pasa.
Technika
Metoda Kawaishiego zastąpiła japońskie nazwy technik francuskimi. Według rozprawy Hoshino Utsuru (2019) techniki porządkowano według części ciała, na przykład na rzuty nogą i rzuty barkiem (lancement de jambe, lancement d'épaule), i numerowano według kolejności nauki, więc o-soto-gari było pierwszą techniką nożną. Taką samą numerację opisuje serwis nippon.com. Książka Ma méthode de judo (Paryż 1951), pierwsza książka Kawaishiego, zawiera według Hoshino 147 technik, w tym 80 technik unieruchomienia (katame), włącznie z dźwigniami na nogi i szyję, które Kodokan już zakazał. Hoshino tłumaczy nacisk na samoobronę wpływem żydowskich klubów, w których Kawaishi zaczynał w Paryżu, oraz Feldenkraisa, który poprosił o metodę.
Trening
Kawaishi zaczynał w Paryżu jako kierownik techniczny Żydowskiego Klubu Jujutsu, później Club franco-japonais, a metodę według Hoshino dokończył do 1943 r. Nauczanie było jego źródłem utrzymania: Hoshino podaje miesięczną opłatę 250 franków w 1940 r. i specjalny kurs za 350 franków w 1941 r. Wysokie opłaty krytykowała grupa zwolenników Kodokanu, serwis nippon.com przeciwstawia je amatorstwu Kodokanu. Pierwszym francuskim czarnym pasem został według Międzynarodowej Federacji Judo 20 kwietnia 1939 r. Maurice Cottereau, którego Comité 13 podaje jako pierwszego ucznia klubu. W czasie pobytu Kawaishiego w Japonii (od 1944 do 1948) naukę w klubie prowadził Jean Beaujean.
Stopnie i postępy
Z metodą Kawaishiego wiążą się we Francji kolorowe pasy poniżej czarnego, ale źródła różnią się w tym, kto je wprowadził. Rozprawa Hoshino Utsuru (2019) podaje, że Kodokan miał w 1920 r. tylko kilka kolorów (jasnoniebieski dla początkujących, biały dla 4. i 5. kyu, brązowy dla 1. do 3. kyu i fioletowy dla młodzieży), podczas gdy w paryskim klubie było według gazety L'Auto z listopada 1940 r. sześć kolorów przed czarnym: biały, żółty (5. kyu), pomarańczowy (4.), zielony (3.), niebieski (2.) i kasztanowy (1. kyu). Hoshino wiąże system z metodą Kawaishiego i z Feldenkraisem. Serwis nippon.com pisze, że kolory wprowadził Kawaishi i że było ich siedem, a w Japonii miały być tylko biały i czarny, czego dane Hoshino o Kodokanie nie potwierdzają. Regionalny komitet francuskiej federacji (Comité 13) podaje w jednym tekście, że Kawaishi przejął system opracowany przez angielskich judoków wokół Koizumi Gunji, w drugim, że Kodokan używał bieli, brązu i czerni, a Kawaishi z powodów pedagogicznych dodał żółty, pomarańczowy, zielony i niebieski. Międzynarodowa Federacja Judo pisze, że na wystawie w londyńskim klubie Budokwai w 1927 r. japońską klasyfikację uzupełniono o kolorowe pasy dla stopni poniżej czarnego i że później usystematyzowali je Francuzi. Comité 13 podaje kolejność: 6. kyu biały, 5. żółty, 4. pomarańczowy, 3. zielony, 2. niebieski, 1. brązowy i czarny pas dla 1. dan.
Dziś
FFJDA powstała w kwietniu 1956 r. z połączenia FFJJ, która stosowała metodę Kawaishiego, z grupą zwolenników Kodokanu i według rozprawy Hoshino Utsuru (2019) przyjęła obie metody obok siebie. Zawody międzynarodowe kierowały się wtedy już zasadami i japońskimi nazwami Kodokanu, co według Hoshino stawiało francuską federację w sprzecznej sytuacji. Kiedy federacja formalnie porzuciła numerowaną terminologię, nie znaleźliśmy w źródłach. Według nippon.com Kawaishi odszedł z federacji kilka lat po 1951 r. Francuska federacja nadała mu 10. dan sześć lat po śmierci. Kolorowe pasy, z którymi jego nazwisko kojarzy się we Francji, podaje regionalny komitet francuskiej federacji (Comité 13) w kolejności biały, żółty, pomarańczowy, zielony, niebieski i brązowy przed czarnym pasem.
Ciekawostki
Kawaishi zaczynał w Paryżu w Żydowskim Klubie Jujutsu przy rue Beaubourg 62, założonym w lutym 1936 r. W 1937 r. poprosił go o metodę Feldenkrais. Maurice'owi Cottereau nadał 20 kwietnia 1939 r. czarny pas jako pierwszemu Francuzowi. W czasie wojny Kawaishi wyjechał w lipcu 1944 r. do Japonii i wrócił dopiero w 1948 r., więc pierwsze brytyjsko-francuskie spotkanie w Londynie w grudniu 1947 r. odbyło się bez niego, z inicjatywy prezydenta federacji Bonet-Maury'ego. Angielska Wikipedia podaje, że Kawaishi zorganizował w 1947 r. spotkanie z Koizumim, w źródłach naukowych nie znaleźliśmy tego. Pośmiertny 10. dan nadała mu francuska federacja sześć lat po jego śmierci.
Często zadawane pytania
Kto wymyślił kolorowe pasy w judo?
Źródła się rozchodzą. Serwis nippon.com przypisuje je Kawaishiemu, regionalny komitet francuskiej federacji pisze, że przejął je od angielskich judoków wokół Koizumi Gunji, a Międzynarodowa Federacja Judo podaje, że pojawiły się w 1927 r. w londyńskim klubie Budokwai, a Francuzi później je usystematyzowali.
Czym metoda Kawaishiego różniła się od judo Kodokanu?
Zamiast japońskich nazw używała francuskich określeń i numerów według części ciała i kolejności nauki oraz dopuszczała dźwignie na nogi i szyję, które Kodokan zakazał.
Czy Kawaishi założył francuską federację judo?
Nie. Federację Judo i Jujitsu (FFJJ) założył w grudniu 1946 r. Paul Bonet-Maury, a Kawaishi był jej dyrektorem technicznym. Obecna FFJDA powstała w kwietniu 1956 r. z połączenia FFJJ z grupą zwolenników Kodokanu.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.