ImpakuImpaku

Judo

柔道

Japońska sztuka rzutów i chwytów, olimpijska od 1964 roku; jej ideą jest wykorzystanie siły przeciwnika zamiast własnej.

Podstawowe informacje

Założyciel
Kraj pochodzeniaJaponia
Rok powstania1882
RegionAzja
Główny naciskChwyty
Poziom kontaktuPełny kontakt
System stopniPasy

Charakter i pochodzenie

StatusŻywa, zorganizowana
Typ liniiSkodyfikowana sportowo
Epoka powstaniaXIX wiek

Trening

StrójKimono wymagane
SparingPełny kontakt
Rola broniBez broni
Rola formFormy opcjonalnie
Typowa częstotliwość2 × tygodniowo
Pierwszy stopień po4 miesiącach

Dla kogo

Typowy wiek od5 lat
Programy dla dzieciDzieci to główna grupa
Odpowiednie dla seniorówOdpowiednie z modyfikacjami
Wymagania fizyczne4/5
Ryzyko kontuzji3/5
Krzywa nauki3/5
Wartość dla samoobrony3/5
Wartość dla kondycji4/5

Organizacja i zawody

System stopniPasy
Format zawodówNa punkty
Kategorie wagoweTak
Status olimpijskiObecna dyscyplina olimpijska
Federacja światowaInternational Judo Federation (IJF)
Szacowana liczba ćwiczących1–10 mln

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Uderzenia rękamiNie występuje
KopnięciaNie występuje
Rzuty i obaleniaKluczowe
Walka w parterzeKluczowe
Dźwignie i unieruchomieniaZnaczące
BrońNie występuje

Katalogi i bazy dla Judo

📜 Tradycyjne katy i formy15 pozycji · w 3 stylach
👊 Baza technik24 pozycji · w 3 stylach
📖 Słownik pojęć83 pozycji · w 3 stylach
👥 Osobistości i mistrzowie11 pozycji · w 3 stylach
🎬 Filmy z tą sztuką3 pozycji · w 3 stylach

O sztuce walki Judo

Judo stworzył Jigoro Kano w 1882 roku, wybierając z technik dawnych szkół jujutsu te, które da się ćwiczyć na pełnym oporze partnera, a niebezpieczne odrzucając. Powstał system, w którym można trenować na sto procent bez poważnych urazów — i właśnie dlatego judo rozeszło się po świecie szybciej niż jego poprzednicy. Podstawą jest rzut. Chodzi o to, by położyć rywala na plecy w sposób kontrolowany i zdecydowany; taki rzut (ippon) kończy walkę natychmiast. Gdy rzut się nie uda, walka trwa w parterze (ne-waza): trzymania, duszenia i dźwignie na łokieć. Kopnięć i uderzeń w zawodach nie ma wcale, istnieją tylko w układach pokazowych (kata). Judo jest sportem olimpijskim od 1964 roku (kobiety od 1992) i ma jedną z najlepiej rozwiniętych struktur zawodniczych w ogóle. Zachowuje przy tym wymiar wychowawczy, na który kładł nacisk Kano: zasady zachowania w dojo, ukłony, praca nad padami od pierwszych zajęć. Dla początkującego judo jest wyjątkowo dobrą podstawą. Uczy padać — umiejętności przydatnej także poza matą — i daje doświadczenie walki z prawdziwym oporem. Obciążenie stawów, zwłaszcza barków i łokci, jest jednak realne i daje o sobie znać z wiekiem; dobry klub dostosowuje do tego objętość treningu.

Style i odmiany

Kosen Judo高専柔道

Odgałęzienie judo określone przepisami, powstałe około 1914 roku w japońskich szkołach zawodowych. Bez ograniczeń w parterze ciężar przeszedł z rzutów na newazę.

Kawaishi Judo川石柔道

Metoda nauczania judo dla Europy: techniki w numerowanych szeregach, stała kolejność. Stworzył ją Mikinosuke Kawaishi, przybyły do Paryża w 1935 roku.

Kito-ryu起倒流

Japońska szkoła jujutsu z wczesnego okresu Edo. Opiera się na rzutach i łamaniu równowagi; z niej Kano wywiódł koshiki no kata.

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.

Pehlwani (kushti)ZapasyZapasy w stylu klasycznymZapasy w stylu wolnymWolnoamerykankaMalla-yuddha