Wolnoamerykanka
Brytyjskie zapasy z poddaniami, zrodzone w fabrykach dziewiętnastowiecznego Lancashire. Pełna nazwa catch-as-catch-can mówi wszystko: dozwolony jest każdy chwyt.
Podstawowe informacje
Wielka BrytaniaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Wolnoamerykanka
Catch wrestling to brytyjskie zapasy z poddaniami, powstałe w XIX wieku w Lancashire wśród robotników i górników. Rozpowszechniły się przez jarmarki i cyrki, gdzie zapaśnicy wyzywali publiczność, i stamtąd trafiły do Ameryki. Pełna nazwa catch-as-catch-can streszcza ich naturę: dozwolony jest każdy chwyt w dowolnym miejscu ciała. Od zapasów olimpijskich różnią się w rzeczy zasadniczej — **catch kończy się poddaniem**. Dźwignie na stawy i duszenia są jego rdzeniem, nie dodatkiem. Charakterystyczne są tak zwane hooks, bolesne pozycje kontrolne, z których rywal nie wyjdzie bez utraty postawy, oraz agresywna praca na karku i barkach (double wristlock, toe hold, neck crank). Różnica wobec brazylijskiego jiu-jitsu tkwi w podejściu do pozycji. BJJ buduje hierarchię pozycji i kończy dopiero z dominującej; catch idzie po wykończenie wcześniej, nawet kosztem gorszej pozycji. Historycznie nie używa też kimona, więc chwyty są inne. Catch dał podstawę wrestlingowi zawodowemu — zanim stał się widowiskiem choreografowanym, walki były prawdziwe. Przez Karla Gotcha wpłynął na japońskie shooto i puroresu, a przez nie na współczesne MMA. Dziś jest dyscypliną niszową bez dużej sceny zawodniczej; klubów jest mało, a jakość bywa różna, ale spuścizna techniczna wciąż żyje w MMA i submission wrestlingu.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.