Sambo
СамбоRadziecki system chwytów i dźwigni łączący judo z zapasami ludowymi ZSRR; w wersji bojowej dopuszcza także uderzenia.
Podstawowe informacje
RosjaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Sambo
O sztuce walki Sambo
Sambo powstało w Związku Radzieckim w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku jako system szkolenia dla wojska i policji. Nazwa jest skrótem rosyjskiego "samozaszczita biez orużija" — samoobrona bez broni. Twórcy Wasilij Oszczepkow (uczeń Kano, posiadacz danu w judo) i Wiktor Spiridonow połączyli judo i jujutsu z tradycyjnymi zapasami narodów ZSRR: gruzińską czidaobą, ormiańskim kochem, tatarskim köräşem i innymi. Stąd profil techniczny. Sambo ma mocne rzuty i wyjątkowo rozwinięte dźwignie na nogi — techniki na kolano i staw skokowy, których judo nie dopuszcza w zawodach i które z samba trafiły do MMA. Duszenia z kolei są w sambie sportowym zakazane. Istnieją trzy odmiany. Sambo sportowe to zapasy w kurtce z rzutami i dźwigniami. Sambo bojowe dodaje uderzenia, kopnięcia, łokcie, kolana i duszenia — jest najbliżej MMA i wywodzi się z niego wielu rosyjskich zawodników UFC. Linia cywilna skupia się na samoobronie. Walczy się w kurtce (krótka bluza z pasem) i szortach, w butach zapaśniczych; chwyty są przez to inne niż w judo i niż w BJJ. Międzynarodowo sambo prowadzi FIAS, a od 2021 roku ma stałe uznanie Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, choć nie jest w programie igrzysk.
Style i odmiany
Bojowa gałąź sowieckiego sambo: dodaje ciosy, kopnięcia i obronę przed bronią do rzutów i dźwigni, walka w ochraniaczach.
Dynamiczna międzynarodowa odmiana sportowa sambo rozgrywana na piasku.
Pierwotna samoobronna gałąź radzieckiego sambo, oparta na płynnych dźwigniach i obronie bez siły.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.