Ringen (średniowieczne zapasy niemieckie)
Zapasy niemieckiej sztuki walki od XIV do XVI wieku. Uczono ich razem z mieczem, jeden z podręczników przypisuje się mistrzowi Ottowi, a pierwszy druk o zapasach ukazał się około 1507 roku.
Podstawowe informacje
NiemcyCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Ringen (średniowieczne zapasy niemieckie)
O sztuce walki Ringen (średniowieczne zapasy niemieckie)
Ringen to zapasy, których w krajach niemieckich w XIV i XV wieku uczono w towarzystwach szermierczych razem z technikami rozbrajania zwanymi Ringen am Schwert. Green (2001) zalicza je do niemieckiej sztuki walki (Kunst des Fechtens) obok miecza długiego i noża Messer. Allgemeine Deutsche Biographie (1875) podaje, że w dawniejszych czasach nauka o zapasach była związana z szermierką.
Czytaj dalej
Jedną z nauk zapaśniczych przypisuje się według ADB mistrzowi Ottowi. Zbiór Lewa Żyda wprowadza ją słowami, że chodzi o zapasy, które ułożył mistrz Ott, będący ochrzczonym Żydem, a według Jaqueta (2017) wynika z tego, że Ott w czasie spisywania już nie żył. ADB nazywa go zapaśnikiem panów austriackich. Jego pierwotny tekst jest według Jaqueta zaginiony lub nieznany, a odpisy znajdują się według Rainera Welle w zbiorach Talhoffera, Petera von Danzig, Ringecka, Lewa, Hansa von Speyer, Paulusa Kala i w rękopisie krakowskim. Zapasy ukazały się też drukiem. Według Jaqueta pierwszą drukowaną książką szermierczą w ogóle jest książka zapaśnicza Hansa Wurma z Landshut, datowana na około 1507 rok. Fabian von Auerswald wydał w 1539 roku w Wittenberdze u Hansa Luffta książkę Ringer kunst obejmującą osiemdziesiąt pięć technik. Green pisze, że opisuje rzuty, obalenia, dźwignie i szereg tradycyjnych chwytów. Dziś historyczne zapasy ćwiczy się w ruchu HEMA. Według spisu w czasopiśmie Acta Periodica Duellatorum (2021) uczono ich w Niemczech w 50 miejscach, czyli w 40 procentach zgłoszonych miejsc.
Historia
Green (2001) podaje, że niemieckie towarzystwa szermiercze XIV i XV wieku systematycznie uczyły technik zapaśniczych zwanych Ringen i technik rozbrajania zwanych Ringen am Schwert. Allgemeine Deutsche Biographie (1875) pisze, że samodzielne rękopiśmienne podręczniki zapasów pojawiają się dopiero w XV wieku, a jeden z nich przypisuje się mistrzowi Ottowi, ochrzczonemu Żydowi i zapaśnikowi panów austriackich. Green dodaje, że Ott był w swojej ojczyźnie najwyraźniej tak poważany, że przekroczył granice ówczesnego antysemityzmu.
Czytaj dalej
Pierwotny tekst Otta jest według Jaqueta (Acta Periodica Duellatorum, 2017) zaginiony lub nieznany. Rainer Welle wykazał w rozprawie z 1993 roku, że w linii odpisów brakuje najwyraźniej dwóch wersji. Odpisy znajdują się w rękopisach Talhoffera w Gocie, Petera von Danzig w Rzymie, Ringecka w Dreźnie, Lewa Żyda w Augsburgu, Hansa von Speyer w Salzburgu, Paulusa Kala w Wiedniu i w Krakowie. Według Jaqueta (2020) pierwszą drukowaną książką szermierczą jest książka zapaśnicza Hansa Wurma z Landshut, datowana na około 1507 rok. Starsze datowanie na lata dziewięćdziesiąte XV wieku pochodzi z bibliografii XIX wieku. Bauer (2016) wymienia jeszcze dwa małe druki zapaśnicze ze Strasburga i Augsburga z lat około 1510 do 1512. Fabian von Auerswald, urodzony w 1462 roku, żył według ADB na dworze elektorów saskich, a jego książka Ringer kunst: fünff vnd achtzig stücke ukazała się w 1539 roku w Wittenberdze u Hansa Luffta. ADB podaje, że obrazy rysował Lucas Cranach albo powstały według niego, a Metropolitan Museum of Art przypisuje je Cranachowi Młodszemu. Według Rainera Welle, którego cytuje rozprawa Kellera z Ratyzbony (2017), zapasy utraciły między 1600 a 1800 rokiem znaczenie społeczne, a gimnastycy tacy jak Jahn, GutsMuths i Vieth nie zdołali tego odwrócić.
Czym się różni
Włoskie podręczniki według Greena (2001) opisują chwyty z bliska pod nazwą gioco stretto, a niemieckim odpowiednikiem były Ringen am Schwert i Schwertnehmen. Pietro Monte według Greena uznawał zapasy za podstawę wszelkiej walki, ale krytykował zapasy innych narodów, najbardziej niemieckie, których walkę na ziemi uważał za niebezpieczną. Niektórzy autorzy odróżniają książki zapaśnicze (Ringbücher) od książek szermierczych (Fechtbücher). Jaquet (2020) uważa to za niewłaściwy podział przejęty z historiografii końca XIX wieku i podaje, że zapasy są w pewnej mierze zawarte we wszystkich książkach szermierczych.
Technika
Green (2001) pisze, że niemiecka sztuka walki obejmowała też techniki bez broni, wśród nich zapasy i walkę w parterze zwaną Unterhalten, czyli trzymanie na dole. Niemiecki mistrz szermierki opanował według niego obalenia i chwyty z bliska zwane Ringen am Schwert oraz techniki rozbrajania zwane Schwertnehmen. Księga szermiercza Hansa Talhoffera zawiera kilka stron ilustracji, na których zapaśnik bez broni wchodzi w zasięg miecza i zabiera go uzbrojonemu przeciwnikowi, a inne księgi pokazują rzuty, obalenia i dźwignie na ramię. Rękopis Hs. 3227a podaje, że całe szermowanie wywodzi się przyczynowo i od podstaw z zapasów. Rozprawa Kellera (2017) odczytuje to tak, że szermierka mieczem nie kończy się w zapasach, lecz z nich wychodzi. Lexikon des Mittelalters objaśnia to samo miejsce odwrotnie, jako zapasy w roli ostatecznej możliwości. Autor rękopisu pojmuje według Kellera jednoręczny długi nóż jako stopień pośredni między zapasami a szermierką mieczem dwuręcznym. Książka Fabiana von Auerswalda z 1539 roku opisuje według Greena rzuty, obalenia, dźwignie stawowe i szereg tradycyjnych chwytów niemieckich zapasów i walki w parterze. Rainer Welle uważa według Kellera zapasy za istotną część średniowiecznej sztuki walki, która w znacznym stopniu kształtuje też styl walki z bronią.
Dziś
Karl Wassmannsdorff według rozprawy doktorskiej Kellera (2017) publikował o zapasach najpóźniej od 1866 roku, a z G. H. Schmidtem wydał w 1869 roku nową edycję książki Auerswalda. Dziś Ringen ćwiczy się w ruchu HEMA. Spis HEMA w czasopiśmie Acta Periodica Duellatorum (2021) podaje, że w Niemczech zapasy historyczne uczono w 50 zgłoszonych miejscach (40,32 procent), w 2019 roku w 52 miejscach. Miecz długi uczono w ponad 88 procentach miejsc. W Austrii zapasy historyczne ćwiczono w 2021 roku w 10 z 34 miejsc HEMA. Należą razem z długim nożem, sztyletem i mieczem z puklerzem do dyscyplin, których uczy się w Niemczech w 40 do 44 procentach miejsc.
Ciekawostki
Zbiór Lew der Jude z biblioteki uniwersyteckiej w Augsburgu przedstawia naukę Otta zdaniem Hie heben sich an die Ringen die maister Ott gedicht hat, der ein getauffter Jud gewesen ist, czyli tutaj zaczynają się zapasy, które ułożył mistrz Ott, który był ochrzczonym Żydem. Rozprawa doktorska Kellera (2017) wymienia Otta wśród mistrzów, o których znamy szczegóły biograficzne, i umieszcza jego śmierć w połowie XV wieku. Allgemeine Deutsche Biographie (1875) podaje, że książka Auerswalda ujmuje zapasy tak, jak za elektora Ernesta uczyli ich młodych książąt i szlachtę jego światowej sławy mistrzowie zapasów.
Często zadawane pytania
Kim był mistrz Ott?
Mistrz Ott jest autorem niemieckiej nauki zapasów, którą przepisywało wiele rękopisów. Zbiór Lew der Jude określa go jako ochrzczonego Żyda, a Allgemeine Deutsche Biographie jako zapaśnika panów austriackich. Jego pierwotny tekst jest według Jaqueta zaginiony lub nieznany, a Rainer Welle zaliczył do linii jego odpisów siedem rękopisów.
Czy Ringen był częścią szermierki?
Tak. Green (2001) umieszcza zapasy w niemieckiej sztuce walki obok miecza długiego i noża Messer, a Jaquet (2020) podaje, że zapasy są w pewnej mierze zawarte we wszystkich książkach szermierczych.
Kiedy ukazała się pierwsza drukowana książka o zapasach?
Według Jaqueta (2020) pierwszą drukowaną książką szermierczą w ogóle jest książka zapaśnicza Hansa Wurma z Landshut, datowana na około 1507 rok. Książka Fabiana von Auerswalda ukazała się w Wittenberdze w 1539 roku.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.