Malla-yuddha
मल्लयुद्धSanskrycka nazwa indyjskich zapasów, którą według Josepha Altera większość zapaśników uważa dziś za archaiczną. Średniowieczne teksty Manasollasa i Malla Purana opisują ich trening.
Podstawowe informacje
IndieCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Malla-yuddha
O sztuce walki Malla-yuddha
Malla-yuddha to sanskrycka nazwa indyjskich zapasów. Joseph Alter pisze w książce The Wrestler's Body z 1992 roku, że w północnych Indiach mallayuddha jest używane jako jedna z nazw indyjskich zapasów obok pahalwani i kushti, ale bardzo rzadko, a większość zapaśników uważa je za określenie archaiczne. Według Altera nie jest to więc wymarła odrębna sztuka, lecz jedna z nazw dzisiejszych indyjskich zapasów pehlwani. Nie udało nam się znaleźć twórcy ani roku powstania. Sanskryckie słowniki Monier-Williamsa i Słownik petersburski poświadczają słowo mallayuddha z Mahabharaty i objaśniają je jako zapasy lub walkę na pięści. Spokrewnionych słów mustiyuddha, walka na pięści, i niyuddha, walka w zwarciu, nie odróżniają równie wyraźnie. W książce Martial Arts of the World Alter nazywa odniesienia do zapasów w Wedach i eposach enigmatycznymi i niejednoznacznymi. Według niego dokładniej opisują zapasy dopiero dwa średniowieczne teksty, Manasollasa króla Someshvary z XII wieku i Malla Purana kasty zawodowych zapaśników jyesthimalla. Dzisiejsze indyjskie zapasy są według Altera syntezą formy perskiej, którą do Azji Południowej przynieśli Mogołowie, i rodzimej formy hinduistycznej, sięgającej co najmniej XI wieku. Średniowieczne teksty nie dają jego zdaniem użytecznych ram do zrozumienia dzisiejszych zapasów.
Historia
Joseph Alter w książce Martial Arts of the World podaje, że odniesienia do zapasów w Wedach, Upaniszadach i eposach Mahabharata i Ramayana są tajemnicze i niejednoznaczne. Zarrilli pisze w tej samej książce, że rozdziały Dhanurveda w Agni Purana zaliczają zapasy do pięciu części szkolenia wojskowego, obok rydwanów, słoni, koni i piechoty, a jako opowieść z Mahabharata podaje postać Bhima, który miażdży wrogów technikami zapaśniczymi lub maczugą. Alter w swojej książce The Wrestler's Body z 1992 roku cytuje za Harivamsha opowieść, w której Krishna i Balarama pokonują dworskich zapaśników króla Kansa.
Czytaj dalej
Dokładniej, według Altera, zapasy opisują dwa teksty średniowieczne. Manasollasa zachodniego króla Chalukya Someshvara III, którą Alter datuje na lata 1124 do 1138, a P. Arundhati na lata 1126 do 1138, jest traktatem o sztukach i rozrywkach królewskich z rozdziałem Malla Vinod. Według Altera Indrasan Rai nazwał ją Gitą zapaśników. Malla Purana jest według Altera purana kastową, zapewne z XIII wieku, o jyesthimalla, kaście zawodowych zapaśników w średniowiecznym Gujarat, a jej najstarszy zachowany odpis pochodzi według Greena z lat 1674 do 1675. O imperium Vijayanagara na Dekanie Alter podaje za Mujumdarem, że wielu jego królów uprawiało zapasy razem z innymi sztukami walki. Według Altera zapasy są rzadko wspominane w epickiej i średniowiecznej historii wojskowej i uznawane za mniej ważne niż szermierka, łucznictwo czy jeździectwo, a wiele opisów epickich umieszcza je na arenie, nie na polu bitwy.
Czym się różni
Sanskryckie słowniki Monier-Williamsa, Słownik petersburski oraz Apte'a objaśniają mallayuddha jako zapasy lub walkę na pięści, mustiyuddha jako walkę na pięści, a niyuddha jako walkę w zwarciu, zwłaszcza na pięści, i poświadczają wszystkie trzy słowa w Mahabharacie, mustiyuddha i niyuddha także w Harivamsha. Apte przy niyuddha podaje też zapasy. Samodzielnej sztuki o nazwie musti-yuddha czy niyuddha nie udało nam się znaleźć w wiarygodnych źródłach, opisują ją tylko Wikipedia i podobne strony internetowe. Zarrilli w książce Martial Arts of the World natomiast zalicza północnoindyjski mushti do żywych tradycji i objaśnia go jako zapasy. Cechy uważane za tradycyjne, jak dieta, celibat, akhara i walki dangal, są według Josepha Altera całkowicie nowoczesne. Według niego Manasollasa i Malla Purana przepisują dietę mięsną nawet dla braminów, podczas gdy dzisiejsi hinduscy zapaśnicy podkreślają dietę wegetariańską.
Technika
Malla Purana według Josepha Altera klasyfikuje typy zapaśników, określa potrzebne cechy fizyczne i opisuje rodzaje ćwiczeń, techniki zapaśnicze oraz przygotowanie miejsca zapasów. Manasollasa jest wprawdzie bardziej szczegółowa niż inne teksty, ale według Altera podaje tylko nazwy chwytów i ćwiczeń i ich nie opisuje. Dzisiejsze indyjskie zapasy kushti tworzą według Altera chwyty, przeciwchwyty i postawy daw, pech i pantra, a ich podstawowe zasady, chwyty i techniki są niemal identyczne ze stylem wolnym.
Trening
Rozdział Malla Vinod w Manasollasa według Josepha Altera dzieli zapaśników według wieku, wielkości i siły oraz przepisuje im ćwiczenia i dietę. Król miał dostarczać zapaśnikom strączki, mięso, mleko, cukier i wyszukane słodycze, a zapaśnicy byli trzymani z dala od kobiet dworu. Według P. Arundhati król ma u księcia badać także ruch stóp, barków i rąk oraz skoki w malla-yuddha, obok łucznictwa i walki mieczem, włócznią i maczugą. Malla Purana według Altera szczegółowo opisuje wymiary kwadratowych, prostokątnych i okrągłych zapaśnisk oraz jakość gliny i podaje katalog pożywienia na każdą porę roku. Według Altera teksty średniowieczne katalogizują złożone reżimy treningowe z wieloma rodzajami ćwiczeń, podczas gdy dzisiejsi zapaśnicy wykonują głównie setki do tysięcy ćwiczeń dand i bethak.
Dziś
Joseph Alter w 1992 roku stwierdził, że w północnych Indiach nazwy bharatiya kushti, pahalwani i mallayuddha są używane zamiennie na określenie indyjskich zapasów, przy czym najpowszechniejsza jest pahalwani. Nieco częstsze niż mallayuddha są według niego terminy mallakala, sztuka zapasów, i mallavidya, znajomość zapasów. Dzisiejsza akhara jest według Altera przynajmniej gliniastym dołem, placem ćwiczebnym, studnią oraz świątynią lub sanktuarium, utrzymywana z darów publicznych. Zasady indyjskich zapasów są według niego bardzo bliskie olimpijskiemu stylowi wolnemu.
Ciekawostki
Słownik Monier-Williamsa objaśnia słowo malla jako zawodowego zapaśnika lub boksera, atletę i bardzo silnego mężczyznę. Według P. Arundhati Manasollasa podaje, że podczas królewskiej kąpieli zapaśnicy masowali króla olejem. O królu Vijayanagara Krishnadevaraya mówi się według Altera, że każdego ranka wypijał około półtora funta oleju sezamowego. Według Altera Veena Das badała Malla Puranę, zadając pytanie, dlaczego bramini, którzy zwykle nie przyjęliby sztuki walki, zostali zawodowymi zapaśnikami.
Często zadawane pytania
Czy malla-yuddha to to samo co kushti?
Według Josepha Altera w północnych Indiach nazwy mallayuddha, pahalwani i bharatiya kushti są używane zamiennie na określenie indyjskich zapasów. Według niego mallayuddha jest używane bardzo rzadko, a większość zapaśników uważa je za archaiczne.
Które dawne teksty opisują indyjskie zapasy?
Według Altera głównie Manasollasa króla Someshvary z XII wieku z rozdziałem Malla Vinod oraz Malla Purana jyesthimalla, prawdopodobnie z XIII wieku. Wzmianki w Wedach i eposach określa jako enigmatyczne.
Co oznaczają słowa musti-yuddha i niyuddha?
Sanskryckie słowniki objaśniają mustiyuddha jako walkę na pięści, a niyuddha jako walkę w zwarciu, zwłaszcza na pięści. Oba słowa poświadczają z Mahabharaty, ale odrębnej sztuki pod tymi nazwami nie udało nam się znaleźć w wiarygodnych źródłach.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.