Zapasy w stylu wolnym
Olimpijski styl zapasów, który w odróżnieniu od klasycznego dopuszcza chwyty za nogi. W programie od 1904 roku; konkurencja kobiet doszła w 2004.
Podstawowe informacje
Stany ZjednoczoneCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Zapasy w stylu wolnym
O sztuce walki Zapasy w stylu wolnym
Styl wolny jest obok klasycznego drugą olimpijską formą zapasów i od 1904 roku jest w programie igrzysk; konkurencja kobiet doszła w 2004 roku. Rozwinął się z brytyjskiego i amerykańskiego catch-as-catch-can, czyli ze środowiska jarmarków i osad górniczych. Różnica wobec stylu klasycznego jest jedna, ale zasadnicza: **dozwolone są chwyty poniżej pasa i pełne użycie nóg**. Zapaśnik może złapać rywala za nogę, podciąć go, zablokować mu nogę przy rzucie i bronić się nogami przed wejściem. Otwiera to całą rodzinę technik, których styl klasyczny nie zna — single leg, double leg, low single i ich obrony (sprawl). Walka toczy się przez to niżej i szybciej. Kluczowe są ustawienie postawy, wysokość środka ciężkości i wyczucie momentu wejścia; często rozstrzyga jedna dobrze poprowadzona zmiana poziomu. Praca w parterze (par terre) zmierza do obrócenia rywala na łopatki i do kontroli, nie do wykończenia — dźwignie i duszenia są zakazane. Walczy się w dwóch trzyminutowych okresach; wygrywa się przez położenie na łopatki, na punkty albo przez przewagę techniczną przy różnicy dziesięciu punktów. Styl wolny jest najkrótszą drogą do umiejętności rozstrzygającej w MMA — możliwości decydowania, czy walka toczy się w stójce, czy w parterze. Obciążenie kolan, karku i barków jest wysokie i rośnie z objętością treningu.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.