Zapasy w stylu klasycznym
Ελληνορωμαϊκή πάληOlimpijski styl zapasów, w którym atakować wolno tylko górną część ciała; nogi są całkiem wyłączone. Mimo nazwy to nowoczesna dyscyplina z Francji XIX wieku.
Podstawowe informacje
GrecjaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Zapasy w stylu klasycznym
O sztuce walki Zapasy w stylu klasycznym
Zapasy klasyczne są mimo nazwy dyscypliną nowoczesną. Powstały we Francji w XIX wieku, gdy zapaśnicy cyrkowi i jarmarczni szukali przepisów do publicznych pojedynków; nazwa miała dodać prestiżu odwołaniem do antyku, ale styl nie ma bezpośredniego związku z zapasami starożytnymi. W programie nowożytnych igrzysk olimpijskich są od pierwszych, w Atenach w 1896 roku. Jedna definicyjna zasada zmienia wszystko: **zakazane są chwyty poniżej pasa i jakiekolwiek użycie nóg do ataku lub obrony**. Nie wolno złapać rywala za nogę, podciąć go ani bronić się nogą przed rzutem. Cała praca przenosi się w górę — w chwyty za ramiona, kark i tułów. Wynikiem są zapasy oparte na rzutach przez górną część ciała. Suples, rzut przez most w tył, jest wizualnym podpisem stylu i zarazem techniką najbardziej wymagającą pod względem siły grzbietu i bezpiecznego wykonania. Decydują praca w klinczu, przepychanie i umiejętność utrzymania rywala podpartego tak, by nie założył własnego chwytu. Walczy się w dwóch trzyminutowych okresach. Wygrywa się przez położenie na łopatki (touché), na punkty za działania techniczne lub przez przewagę techniczną przy różnicy ośmiu punktów. Obciążenie dotyka głównie karku, barków i odcinka lędźwiowego; z jednostronności wynika, że często uzupełnia się je stylem wolnym, który nóg używa.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.