Walka gladiatorów (munus)
Rzymskie widowisko publiczne o ustalonych regułach i dobieranych typach uzbrojenia; pierwsze starcie w 264 p.n.e.
Podstawowe informacje
WłochyCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Walka gladiatorów (munus)
Walka gladiatorów była rzymskim widowiskiem publicznym, w którym wyszkoleni zawodnicy o różnym uzbrojeniu stawali przeciw sobie według ustalonych reguł. Nie była sztuką walki w dzisiejszym rozumieniu, lecz zawodem i formą teatralną: źródła rzymskie umieszczają pierwsze takie starcie w 264 roku przed naszą erą, gdy synowie Juniusza Brutusa Pery urządzili je jako obrzęd pogrzebowy, munus, ku czci zmarłego ojca. W ciągu republiki ofiara pogrzebowa stała się widowiskiem politycznym, a w cesarstwie regularnym przedsięwzięciem z własną gospodarką. Gladiatorzy ćwiczyli w szkołach zwanych ludus pod nadzorem właściciela, lanisty; największa z nich, Ludus Magnus, stała tuż obok Koloseum i była z nim połączona podziemnym przejściem. Uzbrojenie dzieliło się na typy celowo dobierane przeciw sobie, aby zderzały się przeciwstawne przewagi: murmillo z dużą tarczą i krótkim mieczem przeciw Trakowi z małą tarczą i zakrzywionym sztyletem sica, albo retiarius z siecią i trójzębem przeciw secutorowi, którego gładki hełm z małymi otworami zaprojektowano tak, by sieć się o niego nie zaczepiła. Walkę prowadził sędzia summa rudis i bynajmniej nie zawsze kończyła się ona śmiercią, ponieważ wyszkolony gladiator był kosztowną własnością; ułaskawienie pokonanego bywało częste, a wolność symbolizował drewniany miecz rudis. Większość walczących stanowili niewolnicy, skazańcy i jeńcy wojenni, mniejszość ochotnicy.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.