Paika akhada
Odyjski trening wojowniczy paików z mieczem khanda i tarczą, dziś prezentowany przy dźwiękach bębnów na świętach.
Podstawowe informacje
IndieCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Paika akhada
Paika akhada to termin odia, który można swobodnie przetłumaczyć jako siłownia wojownicza. Słowo paika pochodzi od odyjskiego padatika, oznaczającego piechotę, a akhada oznacza plac ćwiczeń lub szkołę. Za tradycją stali paikowie, uzbrojeni posiadacze ziemscy służący królom, pochodzący głównie z kast Khandayat, Chasa i Gopal; sama nazwa Khandayat oznacza władającego mieczem, gdyż łączy khanda, miecz, i ayata, władanie. Paikowie dzielili się na trzy stopnie: prahari byli obrońcami uzbrojonymi w miecz, banua doświadczonymi łucznikami, a dhenklia nosili miecz i tarczę i walczyli w pierwszej linii. Na ich sile militarnej opierał się już starożytny król Kalingi, Kharavela, a szczytu potęgi osiągnęli za dynastii Gajapati. Ćwiczy się z mieczem khanda, z pattą, mieczem zrośniętym z rękawicą, a także z kijami i tarczami. Pokazy łączą rytmiczny ruch z uderzeniami bębnów, elementy akrobatyczne oraz walkę treningową drewnianymi mieczami i tarczami. Po nastaniu Kompanii Wschodnioindyjskiej tradycja została stłumiona. W 1817 roku były dowódca Jagabandhu Bidyadhar Mohapatra Rai poprowadził powstanie paików, w którym wzięło udział czterystu mężczyzn; zajęli południową Odiszę, lecz powstanie stłumiono w ciągu roku. Sztuka ta była długo zastrzeżona dla mężczyzn, a barierę tę przełamała Soubaghini Debi jako pierwsza kobieta wśród występujących. Dziś paika akhada jest prezentowana podczas świąt Dasahara i Kalinga Mahotsav, a rząd Odishy zaproponował utworzenie własnej akademii w dystrykcie Gajapati, aby zachować tę coraz rzadszą sztukę. Ta propozycja pokazuje, jak bardzo tradycja ta jest dziś postrzegana jako dziedzictwo wymagające czynnej ochrony.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.