Banshay (Birmańska walka bronią)
Birmańska sztuka walki z bronią, zbrojna gałąź thaing. Miecz dha, kij i włócznia; formy z klingą w pochwie, otwierane tańcem wojennym z jednym lub dwoma mieczami.
Podstawowe informacje
MjanmaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Banshay (Birmańska walka bronią)
Banshay to mjanmarska sztuka walki z bronią, stanowiąca zbrojną część birmańskiego systemu zwanego thaing; jego bezbronnymi odpowiednikami są bando i lethwei. Pracuje głównie z mieczem zwanym dha, z kijem i z włócznią, a w niektórych szkołach także z nożem. Charakterystyczna jest praca z dwoma mieczami naraz oraz to, że formy ćwiczy się z klingą schowaną w pochwie; według literatury mistrzowie przymocowywali pochwę do miecza, aby podczas treningu nie dochodziło do zranień. Pokaz tradycyjnie zaczyna się tańcem wojennym, podczas którego szermierz obraca jednym lub dwoma mieczami tuż przy ciele. Literatura anglojęzyczna wymienia zestaw trzydziestu siedmiu form miecza, jednak przy tej i innych informacjach sama zaznacza brak potwierdzenia; katalog przyjmuje je więc tylko jako twierdzenie z literatury, a nie jako sprawdzony fakt. Pochodzenie sztuki wiąże się z wyszkoleniem armii birmańskich królów, gdzie służyła obronie kraju, a jako źródła wpływu wskazuje się systemy indyjskie i chińskie; wspomina się także pokrewieństwo z tajskim krabi krabong, kambodżańskim kbach kun boran i malajskim silatem. W nowszych czasach przekazywano ją w rodzinach i w szkołach klasztornych. Dziś banshay pojawia się głównie podczas świąt narodowych, bardziej jako żywa sztuka sceniczna niż dyscyplina sportowa, a międzynarodowe organizacje sportów tradycyjnych zaliczają ją do zagrożonego dziedzictwa niematerialnego, co pokazuje, jak wąska stała się dziś jej praktyka.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.