Kendo
剣道Japońska szermierka bambusowym mieczem w pełnej zbroi ochronnej; bezpośrednia kontynuacja sztuki miecza samurajów.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Kendo
O sztuce walki Kendo
Kendo to nowoczesna japońska sztuka szermierki, uprawiana bambusowym mieczem shinai w zbroi ochronnej bogu. Wyrosła z metod treningowych samurajskich szkół kenjutsu: w XVIII wieku pojawiły się shinai i ochraniacze, co po raz pierwszy pozwoliło walczyć na pełną intencję bez ryzyka śmierci. Po zniesieniu stanu samurajskiego szkolenie bojowe stało się drogą (do), a w 1952 roku powstała Ogólnojapońska Federacja Kendo. Punktuje się trafienia w cztery miejsca — głowa (men), nadgarstek (kote), tułów (do) i pchnięcie w gardło (tsuki) — ale samo trafienie nie wystarcza. Liczy się tylko wykonane z właściwą postawą, z okrzykiem (kiai), z tupnięciem i z utrzymaną uwagą po ciosie (zanshin). Sędziowie oceniają więc całość działania, nie dotknięcie; to dla kendo zasadnicze, a dla początkującego widza mylące. Trening jest głośny i intensywny. Podstawą są cięcia w powietrze (suburi), ćwiczenia w parach (kirikaeshi, uchikomi) i walka swobodna (ji-geiko). Zbroja waży około trzech kilogramów, a latem jest w niej bardzo gorąco. Egzaminy prowadzą przez kyu do danów; na wyższych stopniach ocenia się także postawę i spokój, nie tylko technikę. Kendo obciąża barki i nogi, ale obciążenie stawów jest mniejsze niż w sportach chwytanych — dlatego można je uprawiać długo w starszym wieku.
Style i odmiany
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.