Okinawan Kobudo
沖縄古武道Zespół okinawskich szkół broni obok ćwiczonego bez broni ti, z którego wyrosło karate. Najczęstsze bronie to bo, sai, tonfa i nunczaku.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Okinawan Kobudo
O sztuce walki Okinawan Kobudo
Kobudo z Okinawy to zbiór szkół walki bronią, ćwiczonych na Riukiu równolegle z bezbronnym ti, z którego wyrosło karate. Nie jest to jeden styl, lecz kilka linii, każda z własnymi formami i własnym odczytaniem tej samej broni. Najczęstsze bronie to bo (długi kij), sai (metalowe widełki), tonfa, nunczako, kama (sierp), tekko, tinbe z rochinem (tarcza i krótka włócznia) oraz surujin (łańcuch z obciążnikiem). Szkoły nadmorskie dodają eku, czyli wiosło. Popularne wyjaśnienie, że są to narzędzia rolnicze przerobione przez chłopów po zakazie noszenia broni, jest prawdziwe tylko częściowo. Sai jest udokumentowane jako wyposażenie urzędników i stróżów porządku, tonfa i bo mają odpowiedniki w Chinach i Azji Południowo-Wschodniej, a wiele form nosi imiona szlachty i królewskich urzędników, nie chłopów. Ograniczenia broni na Riukiu rzeczywiście obowiązywały, ale ćwiczenie było raczej sprawą wyższej warstwy niż wsi. W XX wieku rozproszone linie usystematyzowali przede wszystkim Taira Shinken, który założył towarzystwo zachowania kobudo Riukiu i zebrał ponad czterdzieści form, oraz Matayoshi Shinpo ze szkołą Matayoshi kobudo. Yamanni-ryu stanowi osobną linię kija. Większość karateków ćwiczy dziś kobudo jako uzupełnienie pustej ręki.
Style i odmiany
Okinawska linia kobudo o najszerszym arsenale — około dwudziestu rodzajów broni. Ojciec je zebrał, syn ułożył z nich system.
Główna tradycyjna okinawska linia kobudō usystematyzowana przez mistrza Tairę Shinkena.
Okinawska szkoła walki kijem, rozpoznawalna po elastycznym, zamachowym ruchu drążka zamiast sztywnych, zatrzymanych bloków.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.