Matayoshi Kobudo
又吉古武道Okinawska linia kobudo rodziny Matayoshi. Matayoshi Shinko (1888–1947) uczył się broni na Okinawie i w Chinach, a jego syn Shinpo kontynuował tradycję do 1997 roku.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Matayoshi Kobudo
O sztuce walki Matayoshi Kobudo
Matayoshi kobudo to linia okinawskiej walki z bronią, którą przekazuje rodzina Matayoshi. Ron Mottern w encyklopedii Martial Arts of the World (2001) podaje, że Matayoshi Shinko (1888–1947) uczył się bo, sai, kama i eku w Chatan, a tonfa i nunchaku u innego mistrza, przez trzynaście lat podróżował po Chinach, a w Szanghaju zdobył znajomość nunti, tinbei i suruchin. Jego syn Shinpo według Greena kontynuował tradycję aż do swojej śmierci w 1997 roku. Mottern podaje, że międzynarodową uwagę i prestiż zyskało okinawskie kobudo głównie dzięki wysiłkom Matayoshi Shinko i Taira Shinken. Rodzina występuje dziś, według profilu na witrynie Nihon Kobudo Kyokai, jako Kinko-ryu Karate Okinawa Kobujutsu, a nazwa Matayoshi kobudo jest według angielskiej Wikipedii ogólnym określeniem.
Historia
Matayoshi Shinko urodził się według abstraktu w japońskim czasopiśmie naukowym o budo z 2021 roku w maju 1888 roku w Naha jako trzeci syn, dorastał na terenie dzisiejszego miasta Kadena i zmarł w maju 1947 roku. Rodzina Matayoshi należała według tego samego abstraktu do klanu Ma w Królestwie Ryukyu, a jego ojciec był mistrzem karate i broni, który starał się zachować sztuki walki z czasów królestwa.
Czytaj dalej
Według Greena Shinko uczył się bo, sai, kama i eku u mistrza Gushikawa no Tigwa w Chatan, a tonfa i nunchaku u mistrza Moshigiwa Ire. Przez trzynaście lat podróżował po Chinach. W Szanghaju zdobył znajomość nunti, tinbei i suruchin, medycyny ziołowej i boksu żurawia z Shaolin, a w 1934 roku studiował w Fuzhou kolejny styl wywodzący się z Shaolin. Green podaje, że w 1915 roku Shinko zaprezentował kobudo w Tokio razem z mistrzem Funakoshi Gichin, co Mottern określa jako pierwszy pokaz kobudo z Ryukyu na japońskim lądzie stałym, a w 1921 roku wystąpił przed następcą tronu Hirohito na zamku Shuri. Abstrakt z 2021 roku podaje szereg jego występów, między innymi w lipcu 1908 roku w Butokuden w Kyoto, w 1915 roku w Tokio, w 1916 roku ponownie w Butokuden, w 1921 roku przed następcą tronu na Okinawie, w 1928 roku w świątyni Meiji i w 1939 roku podczas otwarcia Butokuden filii okinawskiej. Jego syn Shinpo według Greena kontynuował tradycję rodową aż do swojej śmierci w 1997 roku. Japońska Wikipedia podaje, że w 1960 roku otworzył dojo Kodokan, a w 1970 roku założył Okinawa Kobudo Renmei, później przemianowane na Zen Okinawa Kobudo Renmei. Angielska Wikipedia umieszcza otwarcie dojo zarówno w latach sześćdziesiątych XX wieku, jak i w latach siedemdziesiątych XX wieku i datuje federację na 1970 rok z przemianowaniem w 1972 roku.
Czym się różni
Profil szkoły rodowej podaje, że Kinko-ryu bez broni ukształtowało się na podstawie południowego boksu z Shaolin dzięki handlowi między Ryukyu a Chinami dynastii Qing, a metodę kija, przekazywaną tylko rodzinie królewskiej i najstarszemu synowi rodziny Soeishi, przejął Matayoshi Shinko. Japońska Wikipedia podaje, że motyka kuwa jest przekazywana właśnie w Kinko-ryu.
Technika
Mottern podaje, że gałąź Matayoshi może mieć własne kata dla bo, sai, kama, tonfa i nunchaku, a także kata dla szeregu innych broni. Profil szkoły rodowej na witrynie Nihon Kobudo Kyokai wymienia między innymi kij, jo, sierp, wiosło, motykę, sai, kij dwuczęściowy, trzyczęściowy i czteroczęściowy, tekko, shuriken, tinbe i tonfa oraz podaje, że szkoła łączy metody japońskie i chińskie. Abstrakt w japońskim czasopiśmie naukowym o budo z 2022 roku opisuje kata Tsuken no kon, które według niego trafiło od rybaków z wyspy Tsuken do pewnego mistrza z końca szogunatu, od niego do Matayoshi Shinko, a w linii Matayoshi Shinpo uczy się go do dziś. Jest to kata solowe o ośmiu kierunkach, z uderzeniami przez ramię, pchnięciami kijem, rozbrojeniem i serią pięciu uderzeń wywodzącą się z techniki naginaty. Autor łączy je z szermierką Jigen-ryu.
Dziś
Szkoła rodowa jest według profilu na witrynie Nihon Kobudo Kyokai członkiem tej organizacji pod nazwą Kinko-ryu Karate Okinawa Kobujutsu i kieruje nią siedemnasty soke Matayoshi Yasushi z siedzibą w Naha. Angielska Wikipedia pisze, że po śmierci Matayoshi Shinpo w 1997 roku ćwiczący podzielili się na kilka organizacji, a Zen Okinawa Kobudo Renmei nadal prowadzili Miyahira Shoshin, Miyagi Koki i Taira Yoshio. Miasto Sakai ewidencjonuje grupę, której celem jest ćwiczenie i przekazywanie tradycyjnej broni, kata i technik okinawskiego Matayoshi kobudo.
Ciekawostki
Matayoshi Shinko nauczył się według Greena podczas trzynastu lat w Chinach od grupy mandżurskich bandytów jazdy konnej z łukiem, lassa i rzucania shurikenów. Abstrakt z 2021 roku podaje, że mało kto wie, iż Shinko jako pierwszy zaprezentował w Japonii okinawską sztukę tonfy (tunkuwa), w Butokuden w Kyoto, gdzie Funakoshi Gichin pokazywał karate, lecz sławę zyskał tylko Funakoshi.
Często zadawane pytania
Kto założył Matayoshi kobudo?
Źródła się różnią. Green przypisuje znajomość broni Matayoshi Shinko (1888–1947), który uczył się jej na Okinawie i w Chinach, i podaje, że jego syn Shinpo kontynuował tradycję. Angielska Wikipedia wymienia jako twórcę Shinpo.
Z iloma rodzajami broni pracuje Matayoshi kobudo?
Profil szkoły rodowej na witrynie Nihon Kobudo Kyokai wymienia dziewiętnaście pozycji i kolejne, między innymi kij, jo, sierp, wiosło, motykę, sai, tekko, shuriken, tinbe i tonfa.
Gdzie uczy się dziś Matayoshi kobudo?
Szkoła rodowa ma według profilu na witrynie Nihon Kobudo Kyokai siedzibę w Naha i jest pod nazwą Kinko-ryu Karate Okinawa Kobujutsu członkiem Nihon Kobudo Kyokai. Według angielskiej Wikipedii po 1997 roku ćwiczący podzielili się na kilka organizacji, a Zen Okinawa Kobudo Renmei działała dalej.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.