Słownik pojęć — Kendo
Kendo: 42 udokumentowane pojęcia. Z tego: koncepcja / zasada (20), sprzęt (7), etykieta (6). Wśród nich Hara, Kata, Bokken.
Tradycyjna zbroja ochronna używana w kendo.
JaponiaTradycyjny drewniany miecz w kształcie katany, do bezpiecznej nauki technik w kenjutsu, aikido i iaido.
Oficjalny japoński termin na drewniany miecz używany przy ćwiczeniu Nihon Kendo Kata.
Zbiorcze określenie japońskich sztuk walki nastawionych na rozwój duchowy i osobowy.
Symboliczne strząśnięcie krwi z głowni japońskiego miecza przed schowaniem go do pochwy.
Stan niewzruszonego i niezłomnego umysłu, który pozostaje spokojny nawet w największym zagrożeniu.
Nowoczesne japońskie sztuki walki rozwinięte po reformach Meiji (po 1868 r.), nastawione na wychowanie i sport.
Taktyka bloku albo uniku przed atakiem przeciwnika z natychmiastową ripostą.
Japońska komenda „Zaczynajcie!”, którą rozpoczyna się ćwiczenie lub walkę.
Tradycyjne szerokie spodnie plisowane noszone w niektórych japońskich sztukach walki.
Najwyższy tytuł nauczycielski nadawany wielkim mistrzom (zwykle od 8. dan wzwyż).
Podbrzusze oraz fizyczny i energetyczny środek ciężkości ciała w sztukach azjatyckich.
Japońska liczba „jeden” (1) używana przy liczeniu powtórzeń w dojo.
Gotowość, postawa gardy oraz osłona fizyczna i mentalna w sztukach walki.
Komenda trenera albo sędziego nakazująca natychmiastowe przyjęcie bojowej postawy gardy.
Skodyfikowany ciąg ruchów i technik bojowych wykonywanych przeciw wyobrażonym przeciwnikom.
Dryl technik podstawowych (uderzeń, bloków, kopnięć i postaw), stanowiący filar treningu w budō.
Nadgarstek lub przedramię, także nazwa ochraniacza dłoni w kendo.
Średni tytuł nauczycielski w systemie shōgō (zwykle dla 6. i 7. dan).
Dynamiczny dystans bojowy i odstęp czasowy między dwoma przeciwnikami.
Krótka medytacja z zamkniętymi oczami wykonywana w klęku przed treningiem i po nim.
Nastawienie „umysłu bez umysłu”, stan spontanicznej i czystej reakcji bez wahania.
Japońska liczba „dwa” (2) używana przy liczeniu w dojo.
Tradycyjny sposób wiązania pasa obi z równym, symetrycznym węzłem w środku ciężkości ciała.
Zbiór zasad uprzejmości, etykiety i właściwego zachowania w japońskim dojo.
Zbiór zasad etykiety, szacunku i zachowania w japońskich sztukach walki.
Japońska liczba „trzy” (3) używana przy liczeniu w dojo.
Tradycyjny japoński klęk na piętach z wyprostowanym kręgosłupem.
Trafienie przeciwnika dokładnie w chwili, gdy rozpoczyna on swój atak.
Oficjalna walka zawodnicza podlegająca przepisom i punktacji sędziów.
Triada wartości (umysł, technika, ciało) opisująca pełny rozwój ćwiczącego sztuki walki.
Bambusowy miecz złożony z czterech listew, używany do pełnokontaktowej walki w kendo.
Naturalna, rozluźniona postawa na szerokość bioder ze stopami równoległymi.
Pierwszy stopień mistrzowski (1. dan) oznaczony czarnym pasem w azjatyckich sztukach walki.
Zenowe pojęcie „umysłu początkującego” – stan otwartości i pokory bez uprzedzeń, niezależnie od zaawansowania.
Intensywny, twardy i ascetyczny trening nastawiony na hartowanie ducha i ciała.
Wyjątkowo ciężki drewniany miecz przeznaczony wyłącznie do wzmacniania cięć (suburi) w kendo i kenjutsu.
Okrągła albo owalna osłona chroniąca dłoń przy japońskim mieczu lub shinai.
Rękojeść japońskiego miecza (katana, bokken) albo broni shinai.
Proste, tłokowe uderzenie pięścią albo pchnięcie bronią w japońskich sztukach walki.
Przyrostek i samodzielne pojęcie oznaczające technikę bojową lub umiejętność w japońskich sztukach walki.
Komenda „Stop!” albo „Koniec!”, którą kończy się ćwiczenie lub walkę.