Jukendo (walka bagnetem)
銃剣道Japońska sztuka walki bagnetem; ćwiczy się drewnianym karabinem mokuju, celując w serce, gardło i lewy bok.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Jukendo (walka bagnetem)
Jukendo, dosłownie droga bagnetu, to japońska sztuka walki karabinem z osadzonym bagnetem. Powstała w epoce Meiji z połączenia dwóch źródeł: rodzimej sztuki włóczni sojutsu oraz francuskiego szkolenia wojskowego, które przywiozły do Japonii francuskie misje wojskowe XIX wieku. Systematyczny kształt otrzymała jako jukenjutsu i była nauczana w akademii wojskowej Toyama w Tokio; szkolenie w niej przeszedł również Ueshiba Morihei, twórca aikido, i część elementów przeniósł do swojej pracy z kijem jo. Po drugiej wojnie światowej administracja aliancka zakazała jukenjutsu jako części szkolenia wojskowego, a sztuka wróciła dopiero w postaci cywilnej i sportowej: w 1952 roku powstała federacja amatorska, a w kwietniu 1956 Ogólnojapońska Federacja Jukendo. Dziś ćwiczy się z mokuju, drewnianą repliką karabinu z tępym bagnetem, w sprzęcie ochronnym podobnym do kendo. Pola trafienia są trzy: serce, gardło i lewy dolny bok. Nauczanie opiera się na katach, ćwiczeniach w parach i na walkach z sędzią. Bliską dyscypliną jest tankendo, walka krótkim ostrzem, uprawiana w tych samych federacjach. Jukendo uprawiają dziś zarówno żołnierze japońskich Sił Samoobrony, jak i cywile; w 2017 roku zostało zatwierdzone jako dozwolona sztuka walki w japońskich gimnazjach, choć jak dotąd rozpowszechniło się tam nieznacznie.
Style i odmiany
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.