Tankendo (Droga krótkiego miecza)
短剣道Japońska dyscyplina krótkiego miecza, siostrzana wobec jukendo. Walczy się w zbroi kendo, a pola trafień poszerzono o pchnięcia w tułów.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Tankendo (Droga krótkiego miecza)
Tankendo to japońska dyscyplina sportowa krótkiego miecza, siostrzana wobec jukendo, czyli sportowej walki na bagnety. Nie ma założyciela w sensie osobowym: wyrosła z badań nad użyciem krótkiej klingi rozpoczętych w szkole Toyama w 1921 roku pod wrażeniem doświadczeń pierwszej wojny światowej i technicznie nawiązuje do kodachi, pracy krótkim mieczem w dawnych szkołach. Uporządkowaną postać nadała jej dopiero Ogólnojapońska Federacja Jukendo, która wprowadziła tę praktykę w 1978 roku, a od 1982 podłożyła pod nią system stopni. Walczy się krótkim shinai o długości około pięćdziesięciu trzech centymetrów. Zbroja jest kendystyczna, lecz zmieniona: ochraniacz przedramienia nosi się tylko na prawej ręce, a pod prawą pachę dokłada się wyściółkę zwaną urabuton, ponieważ tam kieruje się trafienia, których kendo nie zna. Do celów kendystycznych dochodzi pchnięcie w tułów oraz pchnięcie z bliska po unieruchomieniu ramienia przeciwnika. Wygrywa ten, kto zdobędzie dwa punkty z trzech. Charakter dyscypliny wyznacza krótka broń. Wobec broni długiej trzeba wejść w dystans i w nim pozostać, więc tankendo pracuje z gwałtownym wejściem, z kontrolą ramienia rywala i z pchnięciem z bliska — to inna odpowiedź niż w kendo, gdzie rozwiązaniem jest dobrze wymierzone cięcie na granicy zasięgu.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.