Tankendo (Droga krótkiego miecza)
短剣道Japońskie budo z krótkim shinai o długości 53 cm, wywodzące się z wojskowej pracy z krótkim ostrzem. Prowadzi je ta sama federacja co jukendo, dziś ćwiczy się tylko w części Sił Samoobrony.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Tankendo (Droga krótkiego miecza)
Tankendo to japońskie budo, w którym walczy się krótkim shinai o długości 53 cm i które prowadzi ta sama federacja co jukendo. Według referatu na kongresie Japanese Academy of Budo z 2011 roku opiera się na jednoręcznej technice krótkiego miecza kodachi, przejętej ze szermierki, i rozwijało się od środkowego okresu Meiji. Badania nad krótkim ostrzem w wojskowej szkole Toyama zwieńczono według tego samego referatu w 1921 roku, w związku z doświadczeniami pierwszej wojny światowej. Baptiste Tavernier, wiceprezes International Jukendo Federation, datuje powstanie wojskowego systemu tanken-jutsu na około 1919 rok i podaje, że szkoła Toyama wydała jego podręcznik w 1922 roku. Po wojnie według Tavernier tankendo wróciło formalnie znacznie później niż jukendo, w latach siedemdziesiątych. Japońska Wikipedia podaje, że All Japan Jukendo Federation wprowadziła je w 1978 roku. Wyposażenie to w dużej części wyposażenie z kendo, ale ćwiczący noszą rękawicę kote tylko na prawej ręce, a wyściółkę urabuton pod prawym ramieniem. Według International Jukendo Federation obowiązują wszystkie trafienia uznawane w kendo oraz dodatkowo pchnięcie w tułów i pchnięcie z bliska w tułów po unieruchomieniu ramienia przeciwnika, seitai-zuki. Walkę wygrywa ten, kto zdobędzie dwa punkty z trzech. Referat z 2011 roku podaje, że tankendo w rzeczywistości ćwiczy się tylko w części Japońskich Sił Samoobrony.
Historia
Według referatu na kongresie Japanese Academy of Budo z 2011 roku tankendo to budo oparte na jednoręcznej technice krótkiego miecza kodachi, przejętej ze szermierki, które powstało i rozwijało się od środkowego okresu Meiji. Zwłaszcza w związku z doświadczeniami wojennymi pierwszej wojny światowej w wojskowej szkole Toyama badano użycie krótkiego ostrza, a w 1921 roku te badania zwieńczono. Japońska Wikipedia łączy powstanie z przydatnością noża w wojnie okopowej. Baptiste Tavernier, wiceprezes International Jukendo Federation, pisze, że około 1919 roku japońska armia opracowała nowy jednoręczny system walki w zwarciu, tanken-jutsu, który czerpał z walki odpiętym bagnetem i z technik kodachi. Szkoła Toyama wydała według niego w 1922 roku podręcznik do tanken-jutsu na 74 stronach, który obejmował krótkie ostrze przeciw krótkiemu ostrzu, przeciw karabinowi z bagnetem i przeciw dwuręcznemu mieczowi wojskowemu. Po wojnie według Tavernier przywrócono jako jukendo i tankendo tylko juken-jutsu i tanken-jutsu, a tankendo wróciło formalnie znacznie później niż jukendo, w latach siedemdziesiątych. Japońska Wikipedia, odsyłając do strony federacji, podaje, że przy powstaniu All Japan Jukendo Federation w 1956 roku tankendo nie było ćwiczone, a federacja wprowadziła je w 1978 roku.
Czym się różni
Od jukendo tankendo różni się bronią. Zamiast drewnianego karabinu trzyma się krótkie shinai w jednej ręce, a celem jest oprócz pchnięcia także trafienie, jakie uznaje kendo. Japońska Wikipedia podaje, że technicznie i przepisowo tankendo jest bliskie kendo, ale z powodów historycznych nie prowadzi go federacja kendo, lecz federacja jukendo. W przeciwieństwie do jukendo według niej na prawej ręce nosi się rękawicę kote. Baptiste Tavernier opisuje, że dzisiejsze tankendo przebudowano wokół krótkiego miecza kodachi zamiast odpiętego bagnetu. Zakrzywiony drewniany miecz podobny do kendo zastąpił prostą broń z 1922 roku. Referat z 2011 roku badał, czy jednoręczną pracę z krótkim shinai z tankendo można wykorzystać w nauczaniu początkujących w kendo.
Technika
International Jukendo Federation podaje, że tankendo czerpie ze starych japońskich technik krótkiego miecza kodachi. Według referatu z 2011 roku opiera się na jednoręcznej pracy z krótkim mieczem, a w zdecydowanej większości walk rozstrzygają pchnięcia. Na turnieju w 2010 roku pchnięcia stanowiły 98,7 procent ważnych trafień. Lewa ręka jest w dzisiejszym tankendo według Baptiste Tavernier bez rękawicy kote, aby pozostała wolna do chwytów zwanych seitai waza. W tanken-jutsu z 1922 roku kote nosiły obie ręce, a lewa ręka była ważnym celem. Tavernier podaje też, że lewa ręka przy boku sugeruje pochwę przy pasie.
Trening
Według International Jukendo Federation ćwiczy się z krótszym shinai o długości 53 cm, które ma naśladować japoński bagnet w dłoni. Japońska Wikipedia podaje masę 250 g dla dorosłych mężczyzn i 200 g dla kobiet i młodzieży do 18 lat. Wyposażenie ochronne jest w dużej części takie samo jak w kendo, ale ćwiczący noszą tylko prawą rękawicę kote i wyściółkę urabuton pod prawym ramieniem. Tankendo ma według federacji własną serię Tankendo no kata z ośmioma formami, w której krótkie ostrze staje przeciw krótkiemu ostrzu. Z jukendo dzieli serie Mokuju tai tanken no kata i Tanken tai to no kata, każdą z sześcioma formami.
Stopnie i postępy
International Jukendo Federation podaje u swoich działaczy osobne stopnie w jukendo i w tankendo, na przykład Jukendo Renshi 7. dan i Tankendo Renshi 6. dan. Według japońskiej Wikipedii stopnie i tytuły renshi, kyoshi i hanshi przyznaje All Japan Jukendo Federation. Według tej samej Wikipedii od pierwszego do piątego dan egzaminuje się w prefekturach dwa razy w roku, od szóstego dan ogólnokrajowo raz w roku, a ósmy dan można zdawać najwcześniej sześć lat po siódmym i od 48 roku życia.
Zawody
Według International Jukendo Federation w tankendo obowiązują wszystkie trafienia uznawane w kendo oraz dodatkowo pchnięcie w tułów (do-tsuki) i pchnięcie z bliska w tułów po unieruchomieniu ramienia przeciwnika (seitai-zuki). Walkę wygrywa ten, kto zdobędzie dwa punkty z trzech. Japońska Wikipedia podaje, że punkt obowiązuje, gdy flagę podniosą dwaj z trzech sędziów, a pole walki ma, tak jak w jukendo, boki po 10 m. Od 2001 roku odbywa się według niej Ogólnojapoński Turniej Tankendo, pierwsza edycja w szkole wychowania fizycznego Sił Samoobrony, a kolejne w Nippon Budokan. Referat na kongresie Japanese Academy of Budo z 2011 roku stwierdził, że na jednym regionalnym turnieju jukendo i tankendo w 2010 roku pchnięcia stanowiły 98,7 procent ważnych trafień.
Dziś
Tankendo prowadzi All Japan Jukendo Federation, a międzynarodowo International Jukendo Federation, które obejmują obie dyscypliny wspólnie. Według referatu na kongresie Japanese Academy of Budo z 2011 roku tankendo w rzeczywistości ćwiczy się tylko w części Japońskich Sił Samoobrony. Japońska Wikipedia podaje, że ćwiczy się je licznie w Akademii Obrony i w Siłach Samoobrony, a żołnierze bywają większością uczestników turniejów. Wśród cywilów według niej uprawia je między innymi sekcja firmowa spółki ALSOK, a na uniwersytetach aktywność jest słaba.
Ciekawostki
Według Baptiste Tavernier w dzisiejszym jukendo i tankendo przetrwał płytki wypad, pochodzący z wojskowego podręcznika Kenjutsu Kyohan z 1889 roku, ułożonego według tekstów francuskich.
Często zadawane pytania
Jaka jest różnica między tankendo a jukendo?
W jukendo walczy się drewnianym karabinem i liczy się tylko pchnięcie, w tankendo krótkim shinai o długości 53 cm w jednej ręce i liczą się także trafienia uznawane w kendo. Obie dyscypliny prowadzi All Japan Jukendo Federation.
Skąd pochodzi tankendo?
Ze szkolenia japońskiej armii. Badania nad krótkim ostrzem w wojskowej szkole Toyama zakończono w 1921 roku według referatu na kongresie Japanese Academy of Budo, a technicznie czerpie z krótkiego miecza kodachi.
Kto dziś ćwiczy tankendo?
Według referatu z 2011 roku ćwiczy się je tylko w części Japońskich Sił Samoobrony. Japońska Wikipedia podaje, że ćwiczy się je licznie w Akademii Obrony i w Siłach Samoobrony.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.