Kinomichi
気の道Droga energii, którą w Paryżu w 1979 roku stworzył bezpośredni uczeń Ueshiby, Masamichi Noro: wspólny ruch bez atakującego i broniącego się.
Podstawowe informacje
FrancjaCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Kinomichi
Kinomichi to dyscyplina wywodząca się z aikido, założona w Paryżu w 1979 roku przez Masamichiego Noro (urodzonego 21 stycznia 1935 roku w Aomori, zmarłego 15 marca 2013 roku). W 1955 roku Noro został uchi-deshi, czyli uczniem wewnętrznym, Moriheia Ueshiby, twórcy aikido, który później mianował go oficjalnym delegatem na Europę i Afrykę. Do Marsylii dotarł 3 września 1961 roku i w kolejnych latach przyczynił się do powstania ponad dwustu dojo w całej Europie i Afryce. Punktem zwrotnym był 4 maja 1966 roku, kiedy Noro uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu. Powrót do twardego, technicznego aikido nie był już możliwy, więc zaczął szukać formy treningu, która nie opiera się na sile. Wynik przedstawił w 1979 roku, po konsultacji z Kisshomaru Ueshibą, synem twórcy aikido, a w 1983 roku zarejestrował go jako „metodę Kinomichi Noro”. Nazwa dosłownie oznacza drogę energii, którą Noro tłumaczył za pomocą trzech elementów: ki, czyli energia, shin, czyli serce, oraz dō, czyli droga. Kinomichi różni się od aikido tym, że nie istnieją w nim role atakującego i broniącego się: oboje ćwiczący prowadzą ruch wspólnie, po spirali, z naciskiem na dotyk, oddech i połączenie. Celem nie jest pokonanie partnera, lecz niewyrządzenie krzywdy żadnemu z dwojga. Ćwiczy się też z bronią drewnianą, bokkenem oraz kijem jō. We Francji kinomichi jest uznawane przez ministerstwo sportu od 2001 roku i podlega federacji FFAAA, która nadzoruje nauczanie tej dyscypliny w kraju. Od 2018 roku istnieje ponadto państwowy dyplom trenerski dla tej dziedziny.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.