Hakko-ryu Jujutsu
八光流柔術Japońskie jujutsu z 1941 roku bez uderzeń i kopnięć. Całą treść stanowi praca na stawach najmniejszą możliwą siłą — stawu nie wolno złamać.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Hakko-ryu Jujutsu
O sztuce walki Hakko-ryu Jujutsu
Hakko-ryu jujutsu założył w 1941 roku Ryuho Okuyama, naprawdę Yoshiji Okuyama, który żył w latach 1901-1987. Wywodził się z daito-ryu aiki-jujutsu, gdzie uczył się u Hosaku Matsudy, a później u Sokaku Takedy. Nazwa oznacza szkołę ósmego światła i odsyła do widma: barw widzialnych jest siedem, a ósma, podczerwień, nie jest widoczna, lecz odczuwana jako ciepło. Okuyama wyraził tym, czego oczekiwał od swojego systemu — techniki, której nie widać i którą poznaje się dopiero po skutku. Hakko-ryu nie ma uderzeń, kopnięć ani sportowych rzutów. Całą jego treść stanowi praca na stawach prowadzona możliwie najmniejszą siłą, w celu zmuszenia przeciwnika do ustąpienia bólem, a nie zranienia go. Od pierwszej lekcji ćwiczący uczy się, że stawu nie wolno złamać; dłoń pozostaje miękka, a nacisk płynie z kciuka i palców, nie z uścisku. Osobliwością szkoły jest to, że obok części bojowej uczy też własnej metody leczniczej, koho shiatsu, którą Okuyama również ułożył. Obie gałęzie przekazywane są razem, co wśród szkół japońskich jest niezwykłe. Hombu mieści się w Omiya w prefekturze Saitama, kierownictwo przejął syn założyciela. Z hakko-ryu w drugiej połowie XX wieku odłączyło się kilka samodzielnych szkół.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.