Boks olimpijski
Amatorska, sportowa postać boksu, w programie olimpijskim od 1904 roku. Krótsze walki, ochraniacze i inna punktacja niż w boksie zawodowym.
Podstawowe informacje
Wielka BrytaniaCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Boks olimpijski
O sztuce walki Boks olimpijski
Boks olimpijski to amatorska, sportowa postać boksu. Nie ma założyciela: powstał w wyniku stopniowej kodyfikacji walki na pięści w dziewiętnastowiecznej Anglii i oddzielenia linii amatorskiej od zawodowej. Krokiem rozstrzygającym było założenie Amateur Boxing Association w Anglii w 1880 roku, które wprowadziło krótkie rundy, ochraniacze i rozstrzyganie na punkty zamiast walki do poddania. Do programu olimpijskiego boks wszedł w 1904 roku w Saint Louis; starożytne igrzyska znały walkę na pięści zwaną pygme, lecz nie łączy jej z dzisiejszą dyscypliną bezpośrednia ciągłość. Od boksu zawodowego dzielą go przede wszystkim czas trwania i cel. Walka toczy się w trzech rundach i ocenia się ją za celność, aktywność i przewagę techniczną, a nie za szkody zadane rywalowi; rękawice są lżejsze i mają zaznaczoną dozwoloną powierzchnię uderzenia. Boks kobiet jest w programie olimpijskim od Londynu 2012, a od Rio 2016 mężczyźni walczą bez kasków. Punktacja wróciła w 2013 roku od komputerowego liczenia trafień do systemu dziesięciopunktowego, w którym sędziowie przyznają rundy. Zarządzanie tą dyscypliną przeszło kryzys. W 2023 roku Międzynarodowy Komitet Olimpijski odebrał uznanie dotychczasowej federacji IBA z powodu sporów o zarządzanie, finansowanie i sędziowanie; w 2025 roku tymczasowo uznał nowo powstałą World Boxing, a boks pozostał w programie igrzysk w Los Angeles w 2028 roku.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.